Wartość indochińskiego đồng spadła.

Pamiętam, jak widziałem statki zakotwiczone w rzędach; ponieważ brakowało miejsca, niektóre były zmuszone kotwiczyć półtorej mili od portu morskiego, w pobliżu mostu na Kanale Avalanche [Thi Nghe Canal]. Obecnie, z wyjątkiem statków pocztowych, które zatrzymują się dwa razy w miesiącu, i parowców River Transport Company, port jest prawie pusty.

Srebro indochińskie

Port tętni życiem jak dawniej tylko przez dwa lub trzy miesiące w roku, w sezonie eksportu ryżu. Dlatego europejscy turyści, jeśli nie zostaną ostrzeżeni, mogą błędnie pomyśleć, że to jeden z najbardziej ruchliwych portów na Dalekim Wschodzie. Jednak pod koniec lipca statki stają się coraz rzadsze, a port znów pustoszeje.

Co spowodowało tę zmianę? Wszyscy, których pytałem, mówili, że nowe taryfy celne weszły do ​​Vung Tau z dnia na dzień, a następnie horrendalne opłaty: opłaty za latarnie morskie, cumowanie i opłaty za pilotaż, które stale rosły, mimo że pogłębianie raf koralowych blokujących kanał już dawno zniweczyło rolę pilotów.

Rzeka była niczym niezakłócona. Całe niebezpieczeństwo czyhało na morzu, około dwóch mil od brzegu. Rozciągały się tam liczne mielizny, budząc niepokój u nieznanych kapitanów. Jednak prawdziwi żeglarze Sajgonu nie zapuszczali się dalej niż Vung Tau i pozostawili przybyszów samym sobie. W końcu, jakby dolewając oliwy do ognia, dewaluacja waluty i nagły spadek wartości indochińskiego srebra zakłóciły sytuację gospodarczą kraju.

O! Dewaluacja indochińskiego srebra! Tutaj o niczym innym się nie mówi. To jest wszędzie, odpowiedź na każde pytanie. Czy dziwi pana fakt, że właściciel hotelu dolicza dodatkowe opłaty? – „Indochińskie srebro straciło na wartości, proszę pana!” Czy kelner nalega na dodatkową obsługę? – Znów indochińskie srebro, wciąż indochińskie srebro.

W obliczu deprecjacji waluty i ogromnych problemów finansowych kolonii, rząd zmuszony był do podjęcia drastycznych środków. Wydano serię dekretów, podwyższających istniejące podatki lub wprowadzających nowe: wymagających pieczętowania dokumentów podpisywanych przez tubylców, mimo że wcześniej wystarczały prywatne podpisy; podwyższających podatki od wyrębu i eksportu drewna; opracowujących nowy podatek eksportowy od ryżu… ale środki te niekoniecznie miały na celu ożywienie stagnacji gospodarczej.

Wreszcie, dekretem z 30 grudnia 1894 roku wprowadzono podatek od… znaczków pocztowych. Od 1 stycznia ceny znaczków wzrosły o około 60%. List wysłany do Francji, który wczoraj kosztował zaledwie 5 centów, dziś kosztuje 8 centów. Co dziwniejsze, znaczki z numerem 25 odtąd sprzedawano po 8 centów! Znaczki z numerem 15 również sprzedawano po 8 centów i tak było przez całą serię.

Mniej zamieszania byłoby, gdyby Francja poszła w ślady Anglii i przyjęła indochińską monetę đồng w swoich koloniach na Morzu Południowochińskim, stosując specjalny znaczek z cenami w ułamkach indochińskiej monety zamiast centymów.

Początkowo podejście nie było zbyt dobre. Kiedy dolar meksykański czy jen japoński, waluty w obiegu, były na równi, społeczeństwo łatwo rozumiało, że nasze 5 centów – potocznie nazywane pensem – równało się 1 centowi. Ale teraz wszystko jest zagmatwane. Nie sposób odróżnić tych sprzecznych liczb.

Zakup znaczków w Indochinach był procesem długotrwałym i żmudnym. Nieszczęśni pracownicy zmagali się z nowymi kodami znaczków, a klienci w okienkach tracili cierpliwość. Dlatego też, podczas niedawnej sesji, Rada Kolonialna stanowczo sprzeciwiła się temu dekretowi; dla mnie dekret – ogłoszony telegraficznie 31 grudnia, z datą wejścia w życie 1 stycznia – wydawał się lekceważyć konwencje Związku Pocztowego i urzędu w Bernie.

Co najgorsze, dewaluacja prawdopodobnie nie zakończy się w najbliższym czasie. Pojawiły się doniesienia, że ​​władze brytyjskie właśnie zatwierdziły porozumienie między Chartered Bank of Australia and China, Hong Kong and Shanghai Corporation oraz Monnaie de Bombay, na mocy którego Monnaie de Bombay może wybić 4 miliony dolarów w specjalnym stylu (dolary brytyjskie), ale denominowane w jenach japońskich. Dzięki tym nowym pieniądzom indochińskie srebro wkrótce spadnie z obecnej wartości 2 fr. 50 franków (fr: frank) do 2 fr., a być może nawet niżej.

To prawda, że ​​Ministerstwo Skarbu utrzymuje dziwaczny i całkowicie iluzoryczny kurs wymiany. Dla Ministerstwa Skarbu, i tylko dla Ministerstwa Skarbu, indochińska srebrna moneta wciąż jest warta 2 fr. 70. To jest kurs stosowany do wypłacania pensji urzędnikom państwowym.

Ale kiedy ktoś, kto właśnie otrzymał pieniądze po kursie 2 fr. 70 w okienku A, udał się do okienka B, aby odesłać je do Francji, zażądał, oprócz opłaty pocztowej, 6% opłaty za różnicę między kursem walutowym Skarbu Państwa a kursem komercyjnym. Logicznie rzecz biorąc, oficerowie armii i marynarki oraz żołnierze, których pensje były obliczane we frankach, powinni byli otrzymać tę różnicę. Ale nie; nierozsądny kurs walutowy zastosowany przez Skarb Państwa spowodował stratę około 5,5% kwoty, którą otrzymaliby we Francji.

Co więcej, dla tubylczych żołnierzy [poborowych z plemienia Annamów] indochiński kurs wymiany srebra utrzymywał się na poziomie 4 franków! Zatem ktoś zarabiający 20 franków nie otrzymywał równowartości 8 indochińskich srebrnych monet po obecnym kursie, lecz jedynie 5 srebrnych monet. Arogancko odpowiadali, że poziom życia tubylców wzrósł jedynie nieznacznie.

Rzeczywiście, wiele osób skarżyło się na tę dyskryminację. (ciąg dalszy nastąpi)

* (Nguyen Quang Dieu – fragment książki *Around Asia: Southern, Central, and Northern Vietnam *, przetłumaczonej przez Hoang Thi Hang i Bui Thi He, wydanej przez AlphaBooks – National Archives Center I oraz Dan Tri Publishing House w lipcu 2024 r.)

Źródło: https://thanhnien.vn/du-ky-viet-nam-dong-dong-duong-ha-gia-18524120522554396.htm