[E-Magazyn]: Dźwięk świtu

Wstawaj wcześniej, aby wsłuchać się w odgłosy świtu i zastanowić się nad życiem. Wtedy przywołasz codzienne historie pełne emocji.

Poranek. Pierwszy chłód tej pory roku sączył się przez szpary w drzwiach, wirując i tańcząc wokół ciepłego koca. Leniwe ciało zwinęło się w kłębek jak robak, obracając się w prawo, by przycisnąć koc do boku, potem w lewo, unosząc obie nogi i szybkim ruchem składając, koc ciasno mnie otulił – tak przyjemnie ciepło. Za oknem ćwierkały ptaki, gwizdał wiatr, a liście opadały. Na kamiennych schodach szeleściły suche liście. Nieco dalej ktoś wcześnie grał muzykę, prawdopodobnie dla ruchu, a bęben dudnił i brzęczał.

Obudź się! Jeśli będę leżał zwinięty w kłębek w łóżku, stanę się jak gąsienica; „dźwięk świtu” zapomni o mnie i pójdzie do kogoś innego. Jeśli zasnę z powrotem, świt mnie opuści – zamienię się w zwiędły liść, wiotki i opadający na ziemię, niezdolny oprzeć się nawet najlżejszemu, obojętnemu podmuchowi.

Zaczynając dzień od walki o wstanie z łóżka, uświadamiam sobie, że najtrudniejszą częścią początku jest tak naprawdę czas, jaki zajmuje... od łóżka do podłogi. Rozpieszczanie się i bycie dla siebie wyrozumiałym oznacza przegapienie świtu. Co więcej, każdy początek jest zawsze trudny – pierwszą trudnością jest przełamanie własnej bezwładności.

Szelest szczoteczki do zębów w ustach nagle ucichł. Kaszel matki dobiegał z sąsiedniego pokoju. Zmieniały się pory roku, a osoby starsze były podatne na choroby układu oddechowego. Wszystkie lata radości, smutku, szczęścia i trudności… całego życia minęły, teraz ukryte w każdej zmarszczce, a potem wybuchające w jej kaszlu. Brzmiał on wzruszająco, a jednak zabarwiony radością. Matka wciąż tam była, kroczyła ramię w ramię ze swoim dzieckiem przez życie; jej kaszel przypominał o jej obecności – i wciąż był lepszy niż ciche jęknięcie czy świszczący oddech.

Wychodząc na zewnątrz, by poćwiczyć, słyszę otaczające mnie odgłosy miasta. Warkot motocykli wspinających się na wzgórze; ryk samochodów, pisk opon na drodze. Widzę parę jadącą na motocyklu – obładowaną skrzynkami owoców z przodu, z tyłu, z boku i wzdłuż, żona niepewnie usadowiona, sięgająca mężowi do ramienia. Ich ubrania są brudne i szczelnie owinięte, by chronić ich przed zimnym wiatrem, i nagle robi mi się żal ich niedoli. Pewnie harują całą noc na hurtowym targu owoców, pakując towar wcześnie rano, by przetransportować go z powrotem na stragany w rodzinnym mieście. Zarobienie na życie to dla wielu z nich zawsze trudny problem. Są oddani, pracowici i nie śmieją się obijać; siedzą do późna, wstają wcześnie, zaciskają pasa, a jednak jakoś nigdy nie udaje im się poprawić swojej sytuacji.

Z oddali dobiegał dźwięk gwizdu pociągu, odbijając się od wysokich budynków, przemierzając wąskie uliczki i głębokie zaułki. Ten gwizd był tak znajomy. To było powitanie pociągu wjeżdżającego na stację, a może pożegnanie przed dalszą podróżą.

Na zewnątrz ulica wypełniona była szelestem rozsuwanych plandek i brzękiem misek i pałeczek ze stoisk śniadaniowych. Szorstki głos właścicielki ponaglał pracowników do pośpiechu, aby mogli obsłużyć klientów kończących nocną zmianę przed pójściem spać. W powietrzu rozbrzmiewał dźwięk aluminiowych chochli mieszających parujący bulion. Na rogu czekał na klientów kierowca taksówki motocyklowej, paląc fajkę. Musiał palić od lat, bo jego zaciągnięcia były rytmiczne i równe, po czym wygodnie odchylał głowę do tyłu i wypuszczał gęsty, mlecznobiały dym. Czasami szczęście to po prostu dobry, leniwy dym o poranku.

Może nadszedł czas, abym się zatrzymał – wstał wcześniej, aby obejrzeć wschód słońca, posłuchać odgłosów świtu i zastanowić się nad życiem.

Treść autorstwa: Pham Minh Tuan

Grafika: Mai Huyen

Źródło: https://baothanhhoa.vn/e-magazine-thanh-am-cua-binh-minh-270820.htm