Szczęście w świecie AI

Teleturniej o sztucznej inteligencji (AI) przyciąga ponad 1,2 miliona widzów już od pierwszego odcinka. Jeden z gości programu powiedział: „Ludzie różnią się od AI tym, że mamy wady”.

To pozornie proste stwierdzenie rodzi ważne pytanie: czy to możliwe, że „błędy” – niedoskonałości – powstrzymują nas przed klonowaniem, skoro wszystkie osiągnięcia technologiczne dążą do perfekcji?

W poszukiwaniu perfekcji

Jeszcze kilka lat temu każdy członek rodziny chętnie zakładał konto na Facebooku, TikToku czy Instagramie, aby utrzymywać ze sobą kontakt i udostępniać codzienne zdjęcia. Obecnie jednak świat online przeżywa inną „falę” — falę doskonałości stworzonej przez sztuczną inteligencję.

Od seniorów po nastolatków, każdy może zostać modelem, piosenkarzem lub twórcą treści za pomocą kilku kliknięć. Aplikacje do edycji zdjęć automatycznie wygładzają skórę, zmieniają pozy i rozjaśniają oczy; narzędzia wideo oparte na sztucznej inteligencji pomagają w zamianie twarzy, dodawaniu uśmiechów, a nawet odtwarzaniu głosów.

„Nawet zdjęcia paszportowe 3x4 są edytowane, nie mówiąc już o zdjęciach wrzucanych na Facebooka” – zażartowała młoda kobieta w rozmowie ze znajomymi. Ale to stwierdzenie, do pewnego stopnia, trafnie odzwierciedla psychologię wielu osób: strach przed zobaczeniem swojego „prawdziwego ja”, odsłoniętej twarzy, drobnej zmarszczki czy oczu pozbawionych radości. W grupach społecznych łatwo dostrzec „ukrytą konkurencję”: każdy chce, aby jego wizerunek w internecie był bardziej atrakcyjny niż w rzeczywistości.

Wówczas rodzinne posiłki, które kiedyś były okazją do dzielenia się codziennymi historiami, przerodziły się w małe „studia nagraniowe”, gdzie każdy członek rodziny starannie dostosowywał kąt ustawienia kamery, rozjaśniał oświetlenie, dodawał filtry i muzykę w tle.

Sztuczna inteligencja nie jest już tylko narzędziem; weszła w życie jako „towarzysz”, a nawet lustro, w którym wiele osób pragnie się przeglądać, by odnaleźć idealną wersję siebie. Ale ilu z nich, zajętych upiększaniem swojego cyfrowego wizerunku, zdaje sobie sprawę, że stopniowo traci zdolność kochania i akceptowania siebie takimi, jakimi naprawdę są?

Potrzebujemy rozmów, aby wysłuchać niedoskonałych wersji siebie. Zdjęcie: KHANH TRINH

Iluzja perfekcji stwarza również podatny grunt dla wyrafinowanych schematów, wykorzystujących ludzką dobroć. Konto TikTok NL, z ponad 95 000 obserwujących, poruszyło wiele osób swoim portretem dziewczyny z amputowanymi obiema rękami, dzielnie pokonującej przeciwności losu. Widzowie nadesłali tysiące komentarzy pełnych otuchy i wsparcia.

Jednak wszystkie te zdjęcia okazały się produktami stworzonymi z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. Ich prawdziwym celem nie było inspirowanie, lecz kierowanie widzów do linków marketingowych i sprzedażowych online. Ta historia nie jest odosobniona.

Coraz więcej kont wykorzystuje sztuczną inteligencję do tworzenia fałszywych filmów, od twarzy i głosów po osobiste okoliczności. Dziecko z chorobą terminalną, samotna matka w trudnej sytuacji, starszy sprzedawca uliczny, który został oszukany… wszyscy mogą być wirtualnymi postaciami, stworzonymi za pomocą obrazów generowanych przez sztuczną inteligencję. Widzowie odczuwają współczucie, płaczą i… klikają link do zakupu – w geście pomocy.

Zachowaj „zadrapania”

Sztuczna inteligencja to narzędzie. Prawidłowo użyta, AI otwiera drzwi do kreatywności, ale wykorzystana do manipulowania emocjami, staje się przerażającą bronią. Te napędzane przez AI pułapki współczucia wprawiają ludzi w osłupienie i konsternację: gdzie leży prawda w świecie pełnym dopracowanych obrazów i postaci stworzonych przez maszyny?

Perfekcja, którą oferuje sztuczna inteligencja, zdaje się zacierać granice między prawdą a fałszem. Kiedy wszystko może być „piękniejsze”, „bardziej wzruszające”, „bardziej idealne”, czy nadal będziemy w stanie rozpoznać, co naprawdę porusza nasze serca?

Pojawia się paradoks: im bardziej dążymy do perfekcji, tym łatwiej tracimy własną tożsamość. Nieskazitelne zdjęcie może nas zadowolić na kilka sekund, ale to niezręczny uśmiech, niezręczne słowa lub niedokończone działania składają się na prawdziwą osobę. Różnica między sztuczną inteligencją a ludźmi, jak mawiają w teleturniejach, tkwi w „błędach”.

Sztuczna inteligencja jest zaprogramowana tak, aby unikać błędów, być precyzyjną i piękną. Ale ludzie uczą się na błędach, rozumieją radość poprzez smutek i rozwijają się poprzez porażki. W rodzinnym ciepłu, gdzie śmiech, łzy i proste posiłki są najbardziej autentyczne, być może najważniejsze jest nauczenie się akceptacji – akceptacji innych i siebie. Nie każdy musi być najlepszą wersją siebie, ale po prostu najbardziej autentyczną wersją.

Świat sztucznej inteligencji może uczynić nasze życie wygodniejszym, komunikację szybszą i łatwiejszą do tworzenia. Jednocześnie jednak wymaga od każdego człowieka większej czujności i humanitaryzmu, aby nie stać się „produktem” technologii, którą sam tworzy.

Bo choć wszystko inne może stworzyć sztuczna inteligencja, to jedyną rzeczą, której maszyny nigdy nie posiądą, jest ludzkie serce: zdolność do odczuwania, kochania i wybaczania niedoskonałości. I być może w świecie sztucznej inteligencji, aby być „wyjątkowym”, czasami wystarczy odważyć się być sobą, ze wszystkimi naszymi wadami, błędami i niezastąpioną szczerością.

To, co odróżnia ludzi od sztucznej inteligencji, to fakt, że popełniamy „błędy”. Być może właśnie dzięki tym „błędom” mamy miłość, rodzinę, emocje i prawo do niedoskonałości. Nie pozwólmy, by iluzja doskonałości sprawiła, że ​​zapomnimy o prostej prawdzie: każdy człowiek, ze wszystkimi swoimi zaletami i wadami, pięknem i brzydotą, jest prawdziwie wyjątkowym arcydziełem, które podarowało mu życie.

OCEAN

Źródło: https://www.sggp.org.vn/hanh-phuc-trong-the-gioi-ai-post821279.html