Gdy słońce zaszło, kobiety z rodziny Rophii zebrały się na posiłek, aby zakończyć post, podczas gdy mężczyźni udali się do meczetu na nabożeństwo.
„Gdyby wszyscy członkowie rodziny zebrali się razem, zabrakłoby miejsca” – powiedziała Rophia. Ich dom, o wymiarach 4 metrów szerokości i 20 metrów długości, jest domem dla trzech pokoleń ich rodziny.
Pół wieku temu ojciec Rophii, Salayman, pochodzący z prowincji An Giang , przeprowadził się do alejki nr 157 przy ulicy Duong Ba Trac w 8. dzielnicy i tam zamieszkał. Alejka ta jest jedną z 16 najliczniejszych społeczności muzułmańskich w Ho Chi Minh City, liczącą około 3000 osób.
Państwo Salayman mają 10 dzieci. Z wyjątkiem jednego, które przeprowadziło się do Long Khanh City w prowincji Dong Nai , pozostali pobrali się, ale nie mają środków na oddzielne życie.
Pan Salayman zmarł w 2004 roku, a rodzina liczy obecnie 40 osób. Dom ma dwie antresole, podzielone na 10 pokoi, które służą jako sypialnie dla wszystkich. Do dyspozycji domowników są dwie wspólne kuchnie, zlokalizowane z przodu i z tyłu domu.
„Żyjemy razem w harmonii i jesteśmy dla siebie życzliwi” – powiedziała Rophia, siódma córka Salaymana. „Wszyscy pracują na zmianę na zewnątrz, więc w domu nie jest zbyt tłoczno”.
Za życia Salayman uczył swoje dzieci i wnuki filozofii islamskiej. Od najmłodszych lat jego dzieci uczyły się języka arabskiego i modliły się w meczecie Jamiul Anwar, położonym 50 metrów od ich domu.
Rodzina Adama Marryny przygotowuje jedzenie na posiłek kończący post po południu 13 marca. Zdjęcie: Ngoc Ngan.
Zgodnie z muzułmańską tradycją, miesiąc postu Ramadan jest najwspanialszym świętem. W tym roku święto rozpoczyna się 11 marca i trwa miesiąc.
Ponad sto gospodarstw domowych w alejce 157 na ulicy Duong Ba Trac zazwyczaj rozpoczyna przygotowania do Ramadanu już na początku marca. Muzułmanie dekorują małe uliczki lampkami i flagami. W tym czasie okolice meczetu Jamiul Anwar, centrum religijnej aktywności społeczności, tętnią szczególnie popołudniami i wieczorami. Mieszkańcy alejki i muzułmanie z innych okolic również gromadzą się tu, aby kupić żywność halal.
Przez cały miesiąc trwania festiwalu rodzina powstrzymuje się od jedzenia i picia w ciągu dnia, a nawet od połykania śliny, jak to zwykle robią. Wszystkie czynności związane z jedzeniem i piciem odbywają się wyłącznie po zachodzie słońca, codziennie o godzinie 18:10.
Adam Marryna, 40 lat, zazwyczaj przygotowuje posiłki dla całej rodziny o 3:30 rano, aby mogli zjeść przed 4:00 rano. Używa halalowego kurczaka, jagnięciny, wołowiny i warzyw kupowanych od pobliskich sąsiadów, którzy również są muzułmanami.
Marryna powiedziała, że w normalne dni każda rodzina gotuje i spożywa posiłki samodzielnie, ale Ramadan jest dla nich okazją do wspólnego posiłku. „Jeśli członkowie rodziny kładą się spać późno i nie mają czasu zjeść przed 4 rano, uznaje się to za pominięty posiłek i muszą się obejść bez niego aż do wieczora” – powiedziała. „Jedzą tylko jedną lub dwie miski ryżu na raz, nie starając się zjeść zbyt dużo naraz”.
Rodzina ma prawie tuzin dzieci. Podczas Ramadanu dzieci poniżej 10. roku życia jedzą jak zwykle. Jednak od 13. roku życia rozpoczynają post trwający pół dnia, do około północy, ponieważ mają zajęcia szkolne i inne zajęcia.
Adam Maryna uczył swoje dzieci znaczenia postu, którego celem było okazanie współczucia biednym i głodnym oraz rozwijanie samokontroli nad pokusami materialnymi.
Główny posiłek dnia, który rozpoczyna się po godzinie 18:10, kobiety przygotowują wspólnie na dwie lub trzy godziny wcześniej. Priorytetem są dla nich miękkie pokarmy, takie jak owsianka, smażone warzywa, dojrzałe mango czy arbuz. Codziennie na zmianę podawane są napoje, takie jak herbata, galaretka z trawy i herbata z żeń-szenia.
„Najpierw pijemy wodę, żeby ukoić gardło, a potem jemy lekkostrawne pokarmy, żeby pomóc organizmowi przystosować się po dniu postu” – wyjaśniła Rophia.
Zwyczaj ten jest kultywowany od dziesięcioleci, odkąd osiągnęli dorosłość, aby nie czuli się zmęczeni, głodni ani wyczerpani. Alkohol jest zakazany, więc nikt w rodzinie nie upija się ani nie wdaje w bójki.
Rodzina Rophii (w biało-czarnym kapeluszu z kwiatowym wzorem) zjadła ostatni posiłek dnia o 18:10 13 marca. Zdjęcie: Ngoc Ngan
Podczas gdy kobiety będą obchodzić przerwę w poście, około dziesięciu mężczyzn z rodziny uda się do meczetu Jamiul Anwar, aby się pomodlić. Ubrani w kapiku, koszule i sarongi, będą wspólnie recytować Koran, prosząc o błogosławieństwo. Następnie zjedzą posiłek w meczecie, składający się z chleba z manioku, owsianki i sałatki, przygotowanych ze składników dostarczonych przez parafian.
Pan Haji Kim So, 72-latek, przewodniczący zarządu społeczności czamskiej w dystrykcie Anwar, powiedział, że rodzina Rophii mieszka w tym regionie od ponad 40 lat. Są to ludzie z klasy robotniczej, żyjący w trudnej sytuacji materialnej , ale żyją blisko siebie, harmonijnie i z miłością.
Przed przerwą w popołudniu 13 marca, Rophia przypomniała dzieciom, aby szybko sprzątnęły talerze i miski, podczas gdy wnuki usiadły bliżej siebie, aby zaoszczędzić miejsce. Dokładnie o 18:10 wznieśli toast, gdy z meczetu dobiegły śpiewy modlitw.
Ngoc Ngan
Źródło
Komentarz (0)