สื่อมวลชนเผยแพร่ข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตทางศิลปะและวัฒนธรรม

บัค เจียง - บทกวีที่เขียนเสร็จแล้วใส่กระเป๋าไว้ อาจดึงดูดความสนใจของเพื่อนฝูงเพียงไม่กี่คนเมื่ออ่านออกเสียง หากอ่านในงานประชุมหรือสัมมนา อาจเข้าถึงผู้คนเพียงไม่กี่ร้อยคน แต่ถ้าบทกวีนั้นได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ ผู้อ่านนับล้านจะรับรู้ได้ทันที และคนรักบทกวีจะได้เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับบทกวีและผู้แต่ง ผ่านสื่อต่างๆ หากบทกวีนั้นดี มันจะ "คงอยู่" ในใจของผู้อ่าน ถูกตีพิมพ์ในหนังสือ หรือแม้กระทั่งถูกเลือกใช้เป็นบทเรียนในโรงเรียน...

โดยทั่วไป งานเขียนประเภทร้อยแก้ว (เรื่องสั้น บทความ บันทึกความทรงจำ ฯลฯ) จะเข้าถึงสาธารณชนผ่านทางหนังสือพิมพ์และสื่ออื่นๆ น้อยคนนักที่จะอ่านเรื่องสั้นทั้งเรื่องให้เพื่อนฟังเพื่อความเพลิดเพลิน รูปแบบการสื่อสารนี้จึงเน้นไปที่การรับฟังความคิดเห็นส่วนตัวมากกว่า ในทำนองเดียวกัน ดนตรี ภาพถ่าย และบทละครจะแพร่กระจายได้กว้างขวางมากขึ้นหากได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่ในหนังสือพิมพ์ (ทั้งฉบับพิมพ์และออนไลน์)

ผลงานวรรณกรรมบางส่วนของนักเขียนจากจังหวัดนี้ได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์บักเกียง ภาพ: กวี๋น ฮวง

ในยุคดิจิทัล ช่องทางข้อมูล เครือข่ายสังคม และศิลปินแต่ละคนสามารถ "เผยแพร่ผลงานของตนเอง" ผ่านทางหน้าเพจส่วนตัว (Zalo, Facebook, Viber ฯลฯ) ได้ แต่บางทีทางเลือกที่ดีที่สุดก็ยังคงเป็นการพึ่งพาสื่อสิ่งพิมพ์ ด้วยจุดแข็งที่เป็นเอกลักษณ์และกลุ่มผู้อ่านที่หลากหลาย สื่อสิ่งพิมพ์จึงขยายอิทธิพลไปสู่แวดวงวรรณกรรมและศิลปะอย่างกว้างขวางและลึกซึ้งยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ภาพชีวิตและผลงานของศิลปินและนักเขียนที่ปรากฏในหนังสือพิมพ์สะท้อนให้เห็นถึงบรรยากาศ รูปแบบ และเนื้อหาของชีวิตศิลปะโดยปริยาย ในขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นถึง โลก ภายในของกลุ่มคนบางกลุ่ม และส่งเสริมคุณค่าเชิงบวกในหมู่ประชาชนทั่วไป สื่อสิ่งพิมพ์ในจังหวัดบักเกียงได้ทำเช่นนี้มาอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาหลายปีแล้ว

หนังสือพิมพ์และนิตยสารเป็นสื่อหลักในการเผยแพร่และนำเสนอผลงานวรรณกรรมและศิลปะของนักเขียน ผู้อ่านสามารถติดตามความก้าวหน้าและความสำเร็จของนักเขียนที่ชื่นชอบได้ จากบทกวีและเรื่องสั้นในยุคแรกเริ่ม นักเขียนเหล่านั้นอาจกลายเป็นกวีและนักเขียนที่มีชื่อเสียงในปัจจุบัน ที่น่าสนใจคือ ในปัจจุบัน ผู้อ่านสามารถติดต่อสื่อสารกับกองบรรณาธิการหรือนักเขียนได้โดยตรงผ่านทางอินเทอร์เน็ต ซึ่งช่วยกระตุ้นความคิดสร้างสรรค์ได้มากยิ่งขึ้น

ด้วยจุดแข็งที่เป็นเอกลักษณ์และกลุ่มผู้อ่านที่หลากหลาย สื่อมวลชนจึงขยายอิทธิพลไปสู่แวดวงวรรณกรรมและศิลปะอย่างกว้างขวางและลึกซึ้งยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ภาพบุคคล ชีวิต และผลงานของนักเขียนและศิลปินที่ปรากฏในหนังสือพิมพ์สะท้อนให้เห็นถึงบรรยากาศ รูปแบบ และเนื้อหาของแวดวงวรรณกรรมและศิลปะโดยปริยาย ในขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นถึงโลกภายในของกลุ่มคนบางกลุ่ม และส่งเสริมคุณค่าเชิงบวกในหมู่ประชาชนทั่วไป สื่อมวลชนในจังหวัดบักเกียงได้ทำเช่นนี้มาอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาหลายปีแล้ว

ผู้อ่านในยุคก่อน ได้รู้จักผลงานของนักเขียนชื่อดังมากมายผ่านทางหนังสือพิมพ์ เช่น เหงียน ตวน, นาม เกา, โง ตัต โต, วู จ่อง ฟุง, เหงียน บินห์, โต ฮวาย, ฮุย กัน, ซวน ดิว… ต่อมาก็มีบทกวีและร้อยแก้วที่ “ยืนหยัดอยู่เหนือกาลเวลา” หรือสะท้อนจิตวิญญาณของยุคสมัยได้อย่างชัดเจน โดยนักเขียนและกวี เช่น เหงียน ดินห์ ถิ, ฟาม เทียน ดัวต์, ลู กวาง วู, ซวน กวิญ, เหงียน ถิ, เหงียน มินห์ เชา, เหงียน จุง ทันห์, บาว นิงห์, จุง จุง ดินห์, ทันห์ เถา, ฮู ทินห์… หลังจากนั้น ก็มีโอกาสได้พบกับผลงานที่มีสไตล์สดใหม่และเป็นเอกลักษณ์โดยนักเขียนและกวี เช่น เวียด ฟอง, เหงียน ฮุย เถียบ, เหงียน กวาง เถียว, เหงียน ถิ ทู ฮู… และนักเขียนรุ่นเยาว์อีกมากมาย ผู้เขียน

สื่อมวลชนช่วยให้สาธารณชนเรียนรู้เกี่ยวกับกิจกรรมของศิลปะแขนงต่างๆ เช่น ดนตรี การถ่ายภาพ วิจิตรศิลป์ และละคร ซึ่งแต่ละแขนงล้วนมีคุณค่าเฉพาะตัวในแต่ละช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์ กลุ่มต่างๆ ในสาธารณชนได้สร้างตลาดเฉพาะกลุ่มในศิลปะร่วมสมัย ศิลปะการแสดง ดนตรี ภาพยนตร์ และวิจิตรศิลป์แสดงให้เห็นถึงสิ่งนี้อย่างชัดเจน สื่อมวลชนยังทำหน้าที่เป็นแพลตฟอร์มให้ผู้อ่านค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับศิลปินและผลงานที่พวกเขาชื่นชอบ นิทรรศการศิลปะหลายแห่งขายภาพวาดได้เป็นจำนวนมากเนื่องจากการรายงานข่าวของสื่อ คอนเสิร์ตหลายงานอาจมีผู้ชมเต็มทุกที่นั่งและขายบัตรหมดเกลี้ยงเพราะความสนใจของสื่อ

อาจกล่าวได้ว่าสื่อมวลชนไม่เพียงแต่มีส่วนช่วยในการเผยแพร่ชีวิตทางวรรณกรรมและศิลปะเท่านั้น แต่ยังทำหน้าที่เป็นเพื่อนและเป็นเวทีที่น่าเชื่อถือสำหรับศิลปินในการแบ่งปันผลงานสร้างสรรค์ของพวกเขา ส่วนตัวแล้ว ก่อนที่จะมาเป็นนักเขียน ฉันเคยมีผลงานหลายชิ้นตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์จังหวัดบักเกียง ต่อมา เมื่อได้ทำงานในกองบรรณาธิการนิตยสารซงเถือง ฉันก็ยิ่งตระหนักชัดเจนมากขึ้นว่าสื่อมวลชน โดยเฉพาะวารสารศาสตร์ด้านวรรณกรรม เป็นเวทีที่แท้จริงสำหรับนักเขียนที่หลงใหลและรักในวรรณกรรมและศิลปะ ปัจจุบัน สมาคมวรรณกรรมและศิลปะจังหวัดบักเกียงมีสมาชิก 185 คน โดยสองในสามของสมาชิกมีผลงานตีพิมพ์หรือได้รับการนำเสนอในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นและระดับชาติ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา สื่อท้องถิ่นต่างๆ เช่น หนังสือพิมพ์บักเกียง สถานีวิทยุและโทรทัศน์ประจำจังหวัด และนิตยสารซงเถือง ได้ทำหน้าที่เป็นเวทีในการเผยแพร่ผลงานวรรณกรรมและศิลปะอย่างต่อเนื่อง หนังสือพิมพ์บักเกียง ซึ่งตีพิมพ์รายวัน รายปักษ์ และรายเดือน มีส่วนเฉพาะสำหรับวรรณกรรมและศิลปะ ผู้อ่านจะได้พบกับชุมชนศิลปินและนักเขียนประจำจังหวัดที่เข้มแข็งและเจริญรุ่งเรือง แสดงให้เห็นถึงความต่อเนื่องและความสำเร็จที่น่าชื่นชมมากมาย นักเขียนรุ่นที่เกิดขึ้นในช่วงต่อต้านสงครามของอเมริกา ได้แก่ งอ ดัต, เจิ่น กวี๋น, ตรินห์ ดินห์ เชียว, เหงียน อัน ทู, บุย เต๋อ กัน, เต๋อ หนี่ กัน... ตามมาด้วย โด นัท มินห์, โต ฮวน, ดุย ฟี, อัญ หวู, โด วิงห์... และสืบทอดมรดกต่อมาโดย ตัน กวาง, เหงียน ถิ ไม ฟอง, วัน ทันห์, กวาง ได... และนักเขียนรุ่นใหม่อีกมากมาย

ผู้อ่านคุ้นเคยกับศิลปินบนเวทีเช่น: Văn Tân, Trần Thông, Hồng Quế, Hồng Tính, Thanh Nhàn, Hùng Viết, Thanh Hải, Quang Lâm, Quỳnh Mai, Hồng Liên…; ช่างภาพเช่น: Vông Lâm, Linh Giang, Nguyễn Hữu Thông, Viết Hhung, Trung Uyên…; นักวิจัยวัฒนธรรมพื้นบ้าน เช่น: Nguyễn Dinh Bưu, Nguyễn Xuân Cần, Trần Văn Lạng, Nguyễn Văn Phong…; จิตรกรเช่น: Trũng Đình Hào, Văn Tơn, Lưu Thế Hân, Duy Lếp, Vũ Công Trí, Bùi Ngọc Lân…; นักดนตรีเช่น: Trần Minh, Tế Quang Tố, Lông Ngọc Chấn, Tuấn Không, Bá Đết, Ngọc Thếch, Xuân Oánh… และศิลปินและนักเขียนอื่นๆ อีกมากมาย สถาปนิกที่เชี่ยวชาญด้านสถาปัตยกรรมยังได้มีส่วนร่วมในการออกแบบและก่อสร้างโครงการขนาดใหญ่หลายโครงการในจังหวัด

ชีวิตทางวรรณกรรมและศิลปะในจังหวัดได้รับการถ่ายทอดอย่างชัดเจนยิ่งขึ้นในสื่อสิ่งพิมพ์ ผ่านข่าวและบทความเกี่ยวกับเทศกาลภาพถ่าย นิทรรศการศิลปะ การอบรมเชิงปฏิบัติการตามหัวข้อ สัมมนาศิลปะ และบทสรุปของค่ายสร้างสรรค์ต่างๆ...

ในยุคปัจจุบัน การพัฒนาปัญญาประดิษฐ์ (AI) ได้เปลี่ยนมุมมองของคนส่วนใหญ่ AI เข้ามาแทนที่มนุษย์ในหลายสิ่งหลายอย่าง รวมถึงการเขียน การวาดภาพ และกิจกรรมสร้างสรรค์ต่างๆ อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ AI ไม่สามารถแทนที่ได้คืออารมณ์ความรู้สึกจากหัวใจของศิลปิน แน่นอนว่า AI ก็ไม่สามารถแทนที่นักข่าวได้เช่นกัน เมื่อพูดถึงการสร้างสรรค์ผลงานที่มีมุมมองที่เป็นเอกลักษณ์และแท้จริง นักข่าวจะยังคงเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดในการเผยแพร่ความรู้สู่สาธารณชนในทุกสาขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการเผยแพร่วรรณกรรมและศิลปะเพื่อบำรุงจิตวิญญาณของมนุษย์และช่วยให้คุณค่าทางจิตวิญญาณคงอยู่ตลอดไป

เหงียน ถิ ไม ฟอง

ที่มา: https://baobacgiang.vn/bao-chi-lan-toa-doi-song-van-nghe-postid420294.bbg