พ่อตาของฉันกับเครื่องชงกาแฟสำหรับวันหยุดสุดสัปดาห์ของเขา

[โฆษณา_1]

พ่อตาของฉันเป็นพันเอกในกองทัพบก เข้าร่วมในปฏิบัติการโฮจิมินห์เพื่อปลดปล่อยเวียดนามใต้ หลังจากประเทศรวมเป็นหนึ่งเดียวแล้ว เขาก็กลับไป ฮานอย เพื่ออยู่กับครอบครัว

สามีของฉันมักเล่าว่า ในช่วงหลายปีหลังปี 1975 ทุกเช้าวันอาทิตย์ทันทีที่เขาตื่นนอน เขาจะได้กลิ่นหอมของกาแฟกรองผสมกับควันบุหรี่ Dien Bien ในซองห่อสีเงิน

เขาชอบกาแฟมาก ดังนั้นเธอจึงออกตามหาทุกที่ที่มีป้ายเขียนว่า "กาแฟคั่ว" ซึ่งในสมัยนั้นหาได้ยากมาก เธอซื้อครั้งละ 100 กรัมเท่านั้น และดื่มเฉพาะเช้าวันอาทิตย์เท่านั้น ตัวกรองกาแฟอะลูมิเนียมเก่า บุบ และเสียรูปทรง แต่ก็ไม่เป็นไร การตักผงกาแฟคั่วบดสองช้อนเล็กๆ แล้วเทน้ำเดือดที่เพิ่งเดือดจากเตาลงไป ทุกการเคลื่อนไหวต้องทำอย่างชำนาญและแม่นยำโดยไม่ให้หกเลอะเทอะ – เป็นความสุขเล็กๆ น้อยๆ ในเช้าวันหยุดสุดสัปดาห์

ในช่วงยุคที่ทุกอย่างขาดแคลน กลิ่นหอมของกาแฟดริปจึงให้ความรู้สึกหรูหราอย่างยิ่ง มันฝังลึกอยู่ในความทรงจำของครอบครัว: ชีวิตครอบครัวที่อบอุ่น มีความสุข และสงบสุข หลังจากช่วงเวลาอันโหดร้ายของสงครามและการจากไปของพ่อ วันอาทิตย์ส่วนใหญ่จะอุทิศให้กับการ "เพิ่มผลผลิต" โดยทั้งครอบครัวจะมารวมตัวกันเพื่อถักไหมพรม ปิดผนึกซองจดหมาย และแกะถั่วลิสงในพื้นที่เกือบยี่สิบตารางเมตรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกาแฟ...

ตอนที่ฉันคลอดลูกคนแรก คุณปู่ของฉันเต็มใจที่จะเลิกสูบบุหรี่เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อลูก แต่ท่านก็ยังคงดื่มกาแฟอยู่ เนื่องจากท่านอายุมากแล้ว ท่านจึงชอบกาแฟสำเร็จรูป ท่านชอบทุกยี่ห้อ แต่ยี่ห้อโปรดคือ กาแฟนมของ VinaCafe ทุกเช้าท่านจะหยิบกาแฟสำเร็จรูปหนึ่งซอง ผสมกับน้ำเดือด แล้วดื่มพลางอ่านหนังสือพิมพ์ไปด้วย

เขาเพิ่งจากไป ความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับเขายังคงอบอวลอยู่ในใจฉัน ฉันจำได้ว่าเขาตื่นแต่เช้ามาเตรียมยาสมุนไพรให้ฉันเอาไปใช้ที่ทำงาน ฉันจำได้ว่าเขาช่วยรับมอเตอร์ไซค์จากมือฉันและช่วยเข็นขึ้นเนินเข้าบ้านเพื่อไม่ให้มันหนักเกินไป ฉันจำได้ว่าเขาวางมือบนหน้าผากฉัน ใช้ชี่กงช่วยบรรเทาอาการปวดหัว และเหนือสิ่งอื่นใด ฉันจำได้ว่าทุกเช้าเขานั่งอยู่ที่โต๊ะกลม คนกาแฟอย่างสงบและเยือกเย็น

(ส่งเข้าประกวดในหัวข้อ "ความประทับใจเกี่ยวกับกาแฟและชาเวียดนาม" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ "เฉลิมฉลองกาแฟและชาเวียดนาม" ครั้งที่ 2 ประจำปี 2024 จัดโดยหนังสือพิมพ์ Nguoi Lao Dong)