ความรักที่พลุ่งพล่าน

[โฆษณา_1]

Bừng vị yêu thương- Ảnh 1. — กาแฟที่ระลึกหนึ่งถ้วย

ฉันปั่นจักรยานไปตามทางเล็กๆ ที่นำไปสู่ร้านกาแฟ กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยออกมาจากที่กรองกาแฟ—ไม่เข้มเกินไป ไม่จางเกินไป มันติดอยู่ในจมูกฉันอย่างแผ่วเบา ฉันรู้สึกว่ามันช่างน่ารื่นรมย์อย่างประหลาด

ภายใต้ร่มเงาของกุหลาบที่ออกดอกดกหนา ด้วยเหตุนี้ เราจึงได้ดื่มกาแฟและเล่าเรื่องราวความทรงจำจากทริปอาสาสมัครที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเมื่อเช้านี้ เสียงใสๆ ของเด็กๆ ที่ร้องเพลง "...ไร้ดวงตา ฉันมองเห็นชีวิตด้วยหัวใจ" ทำให้ฉันรู้สึกสงสารและชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง

ขณะที่ฉันกำลังเหม่อลอย พนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายฉันอย่างอบอุ่นด้วยภาษามือ และส่งข้อความหวานๆ ให้ฉันว่า "ขอให้คุณเข้มแข็งและอดทน!" ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมากและตอบกลับไปว่า " ฉันรักคุณ!" และทันใดนั้น ความอบอุ่นและความสุขก็แผ่กระจายไปรอบตัวฉัน

ขณะที่ฉันมองดูแสงสีทองของดวงอาทิตย์ส่องผ่านใบไม้และตกลงบนเท้า ฉันรู้สึกว่าทุกการหมุนของล้อจักรยานเบาลง พร้อมกับนำพาความหวังไปตลอดการเดินทางในชีวิตนี้

การจิบกาแฟในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย เป็นนิสัยที่ผมติดตัวมาตลอดชีวิต แม้ในยามเจ็บป่วยหรืออ่อนแอ ผมลองดื่มเครื่องดื่มมาหลายอย่าง แต่กลิ่นและรสชาติของกาแฟที่ผสมกับโกโก้และนมนั้นยังคงติดตรึงใจผมเสมอ นอกจากนี้ ผมยังประทับใจผู้คนและกาแฟที่นี่มาก ถึงแม้จะมีรสขม แต่ก็ยังคงมีรสหวานอ่อนๆ ติดอยู่ที่ก้นแก้ว วิเศษและยากจะลืมเลือน

Bừng vị yêu thương- Ảnh 3. — ผู้เขียนแวะดื่มกาแฟที่ร้านกาแฟประจำมุมถนนของเขา

คาเฟ่แห่งนี้ไม่มีป้ายราคาสำหรับชาและกาแฟ ลูกค้าสามารถแสดงความพอใจโดยการใส่ชื่อลงในกล่องไม้ นั่นคือเอกลักษณ์เฉพาะตัว อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่นานมานี้ คาเฟ่ได้เปลี่ยนมาใช้เมนูแบบคิดเงินเพื่อป้องกันการเอาเปรียบและการขาดทุน แม้ว่ารูปลักษณ์และบรรยากาศจะเปลี่ยนไป แต่ทุกครั้งที่ฉันไป ฉันก็ยังคงเลือกเมนูเดิมๆ และนั่งใต้พุ่มกุหลาบที่คุ้นเคยอยู่เสมอ

เราจากไป ร้านกาแฟเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ใต้ต้นสนสีเขียวค่อยๆ จางหายไปในหมอกสีขาว แต่กลิ่นอายของความทรงจำอันแสนดี ดวงตาที่สื่ออารมณ์ และถ้อยคำที่เขียนอย่างพิถีพิถันยังคงประทับอยู่ในใจฉัน

(ส่งเข้าประกวดในหัวข้อ "ความประทับใจเกี่ยวกับกาแฟและชาเวียดนาม" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ "เฉลิมฉลองกาแฟและชาเวียดนาม" ครั้งที่ 2 ประจำปี 2024 จัดโดยหนังสือพิมพ์ Nguoi Lao Dong)