ขอบคุณค่ะ คุณครู!

เดือนพฤศจิกายนมาถึงแล้ว พร้อมกับลมเย็นๆ แสงอาทิตย์ยามเช้าเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการมาของฤดูหนาว ฉันไม่รู้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศที่ทำให้ฉันรู้สึกโหยหา หรือเป็นวันครูที่กำลังจะมาถึงที่ทำให้ฉันรู้สึกเช่นนี้

ทุกคนต่างเคยมีช่วงเวลาที่ไปโรงเรียนวันละสองรอบ และทุกคนต่างก็มีความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลือนกับคุณครูที่ฝากความประทับใจไว้ในใจ ดังนั้น ทุกครั้งที่เดือนพฤศจิกายนเวียนมา ทุกครั้งที่วันครูใกล้เข้ามา หัวใจของเราจึงเต็มไปด้วยความโหยหาวันเวลาเก่าๆ เหล่านั้น

สมัยนั้น ที่โรงเรียนในหมู่บ้านของเรา พวกเรานั่งฟังการบรรยายอันลึกซึ้งของครู ท่านแนะนำให้เรารู้จักวรรณกรรม คุณค่าของความจริง ความดี และความงามที่นักเขียนต้องการสื่อ มีตัวละครอย่างเช่น โฮ่ หว่อเฉา จี๋เพียว และเกียว – ผู้หญิงมากความสามารถที่ต้องเผชิญกับความยากลำบากมากมาย… ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเลือกเรียนวรรณคดี ในเมื่อวิชานี้ส่วนใหญ่สอนโดยครูผู้หญิง เสียงของเขานุ่มนวลและอบอุ่น ใบหน้าของเขาสง่างามและน่ามอง เขาจึงกลายเป็นที่ชื่นชอบของนักเรียนหญิง ไม่ใช่แค่เพราะหน้าตาดี แต่ยังเพราะการสอนที่ยอดเยี่ยมของเขาด้วย

ภายใต้หลังคาโรงเรียนเล็กๆ ของเรา คุณครูได้ทุ่มเทดูแลนักเรียนรุ่นแล้วรุ่นเล่าทั้งวันทั้งคืน โดยเฉพาะทีมของนักเรียนที่มีพรสวรรค์ เราต้องเรียนพิเศษทุกบ่ายเพื่อเตรียมตัวสำหรับการแข่งขัน คุณครูค่อนข้างเข้มงวดและมักมีความคาดหวังสูง สำหรับนักเรียนที่มีพรสวรรค์ คุณครูตั้งข้อกำหนดที่ยากมาก บางครั้งเราต้องคัดลอกบันทึกของนักเรียนมากกว่าสิบหน้าภายในบ่ายวันเดียว เราต้องทำการบ้านที่คุณครูให้เสร็จภายในเย็น มิฉะนั้นเราจะถูกดุ แต่เราก็ไม่เคยโกรธคุณครูเลย เรามักจะรวมตัวกันคุยกับคุณครูเหมือนเพื่อน ในช่วงเวลาเหล่านั้น คุณครูมักจะพูดเล่นราวกับว่าเขาเป็นคนละคนกับตัวตนปกติของเขา

จากนั้นพวกเราก็เรียนจบ ต่างคนต่างเลือกเส้นทางของตัวเอง ในช่วงสองสามปีแรกหลังเรียนจบ พวกเราจะมารวมตัวกันเพื่อไปเยี่ยมครูทุกวันที่ 20 พฤศจิกายน แต่แล้วเราก็ค่อยๆ ขาดการติดต่อกันไป จนในที่สุด สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือความทรงจำอันแสนหวานในวันเรียนที่ชุดนักเรียนสีขาว ที่น่าประหลาดใจคือ เมื่อเร็วๆ นี้ฉันได้ติดต่อกับเขาอีกครั้งทางเฟซบุ๊ก เขายังจำชื่อฉันได้ ยังจำอดีตนักเรียนหัวดื้อของเขาที่ต่อต้านเขาอย่างเปิดเผยเพียงเพราะเขาไม่เคยให้คะแนนเต็มฉันเหมือนคนอื่นๆ ได้ เขาอธิบายว่าฉันหยิ่งยโส และถ้าเขาให้คะแนนเต็ม ฉันก็จะเหลิงและเลิกพยายาม ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าหัวใจของเขากว้างใหญ่ไพศาลดุจมหาสมุทรของแม่ เขาไม่เคยดุด่าลูกศิษย์ แต่ใส่ใจในบุคลิกของนักเรียนแต่ละคนเพื่อชี้นำพวกเขาอย่างดี

ฉันนึกขึ้นได้ว่า ครูมักจะเป็นแบบนั้นเสมอ มักจะ "มาและไปอย่างเงียบๆ ในตอนเช้าและตอนเที่ยง" คอยปกป้องนักเรียนอย่างเงียบๆ หาหนทางชี้นำพวกเขาให้เป็นคนดี ครูอาจไม่ได้ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเราเหมือนพ่อแม่ แต่พวกท่านสอนให้เราเป็นคนดี ครูเหล่านี้ทิ้งร่องรอยลึกๆ ไว้ในหัวใจของนักเรียนไปตลอดชีวิต สลักอยู่ในหัวใจของนักเรียนรุ่นต่อรุ่นด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน (วันครู) ใกล้เข้ามา ถนนหนทางก็เต็มไปด้วยดอกไม้ เตือนใจเราถึงความกตัญญูที่เรามีต่อคุณครู ความรู้สึกคิดถึงวันเก่าๆ ก็ถาโถมเข้ามา เราสงสัยว่าคุณครูยังจำอดีตนักเรียนของเราได้อยู่ไหม เพื่อนๆ กระจัดกระจายไปทั่ว หากเรายังติดต่อกันได้ เราคงวางแผนกลับไปโรงเรียนเก่า ไปพบคุณครู และรำลึกถึงวันเวลาแห่งความซุกซนในโรงเรียน แค่คิดถึงก็ทำให้หัวใจเราเต็มไปด้วยความรัก ปรากฏว่าคุณครูได้หว่านเมล็ดแห่งความกตัญญูไว้ในหัวใจเราตั้งแต่ตอนนั้น และตอนนี้เมล็ดเหล่านั้นได้เติบโตเป็นต้นไม้ ต้นไม้เหล่านี้ยังคงจดจำผู้ปลูก ยังคงปรารถนาที่จะกลับคืนสู่รากเหง้า เพียงเพื่อไปเยี่ยมและถามว่า "คุณครูคะ คุณยังจำหนูได้ไหมคะ?" และเรารู้แน่ว่าพวกเขาจะยิ้มและพูดว่า "ฉันจะลืมคุณครูได้อย่างไรคะ?"

วันที่ 20 พฤศจิกายนเวียนมาอีกครั้งในปีนี้ ดอกไม้บานสะพรั่งอยู่ทุกหนทุกแห่ง ฉันโทรไปสั่งช่อดอกไม้เงียบๆ เพื่อส่งไปให้คุณครูที่โรงเรียน คุณครูคะ ดูเหมือนฉันจะพลาดโอกาสที่จะฉลองฤดูหนาว ฉลองวันที่ 20 พฤศจิกายน และไปเยี่ยมโรงเรียนเก่าและคุณครูอีกครั้ง แต่ในใจฉันจะจดจำความใจดีของคุณครูเสมอ คุณครูผู้ที่แนะนำให้ฉันรักในวรรณกรรม ผู้ที่ทำให้ฉันปรารถนาที่จะเดินทาง ใช้ชีวิต และเขียนหนังสือ ขอบคุณค่ะคุณครู!

แหล่งที่มา