พ่อและออกัสต์

ในเดือนสิงหาคม ท้องฟ้าดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยผ้าคลุมบางๆ แห่งฤดูใบไม้ร่วง สายลมเบาๆ แรกของฤดูกาลพัดผ่านใบไม้ แผ่วเบาและคลุมเครือ แต่กลับสัมผัสได้ถึงส่วนลึกของหัวใจ เดือนสิงหาคมมักทำให้ฉันรู้สึกเศร้า ไม่ใช่เพราะฝนในฤดูมรสุมหรืออากาศที่อบอุ่น แต่เพราะมันทำให้ฉันนึกถึงพ่อของฉัน – ชายผู้ที่เดินเคียงข้างฉันมาตลอดหลายปีด้วยความรักทั้งหมดของเขา อย่างเงียบๆ และด้วยความคิดคำนึง

ปีนี้พ่อของฉันอายุแปดสิบปีแล้ว แปดสิบปีที่ผ่านมาได้นำพาการเปลี่ยนแปลงมากมายมาสู่โลกและจิตใจของผู้คน แต่ในความทรงจำของฉัน พ่อจะยังคงเป็นทหารผู้ผอมบางและแน่วแน่ในอดีต ดวงตาที่ลึกซึ้งราวกับซ่อนความลับมากมายไว้

พ่อของฉันแต่งงานกับแม่ของฉัน จากนั้นก็เก็บกระเป๋าและจากไปเข้าร่วมกองทัพ ทิ้งภรรยาที่ยังสาวไว้เพียงลำพังในบ้านหลังเล็กๆ ของพวกเขา แม่ของฉันอยู่บ้านดูแลครอบครัวทั้งหมด ดูแลปู่ย่าตายาย แบกรับความรับผิดชอบ ความรัก หน้าที่ และแม้แต่ความเศร้าโศกทั้งหมด เป็นเวลาสิบปีที่เธอรอพ่อของฉันอย่างโดดเดี่ยว เพราะพวกเขาไม่มีลูก แต่เธอก็ไม่เคยบ่น เพียงแต่รอคอยอย่างเงียบๆ

ฉันได้ยินแม่เล่าเรื่องที่พ่อกลับบ้านมาพักผ่อนครั้งหนึ่ง สภาพผอมซูบโทรม แต่ดวงตาของเขากลับเปล่งประกายด้วยความสุขและความตื้นตันใจเมื่อรู้ว่าแม่รอเขาอยู่หลังจากที่พลัดพรากกันมานานหลายปี เขาไม่ได้นำของขวัญอะไรมาด้วย มีเพียงตุ๊กตาตัวเล็กๆ ที่ซื้อมาอย่างเร่งรีบระหว่างทาง เขาให้ตุ๊กตาตัวนั้นกับแม่แล้วพูดว่า "กอดตุ๊กตาตัวนี้ไว้ตอนนอนนะ จะได้คลายความเศร้า..." แม่ยิ้มทั้งน้ำตา ใครจะคิดว่าปีต่อมาเธอจะตั้งครรภ์ – ของขวัญที่ไม่คาดคิดหลังจากรอคอยมานานแสนนานราวกับไม่มีหวัง...

ฉันเกิดในคืนฝนตก ตัวเล็ก บอบบาง น้ำหนักไม่ถึงสองกิโลกรัม หมอตำแยถอนหายใจ และชาวบ้านต่างสงสารฉัน เพราะฉันตัวเล็กมาก แม่จึงห่อฉันด้วยผ้าห่มบางๆ อุ้มฉันไว้แนบอก และปลอบโยนฉันด้วยเพลงกล่อมเด็กที่เต็มไปด้วยความสุขและความหวัง ทุกครั้งที่พ่อกลับบ้านในช่วงวันหยุด ท่านจะนำกล่องหมูสับเล็กๆ มาให้ เป็นของขวัญที่เรียบง่ายแต่มีค่าอย่างเหลือเชื่อ ขอบคุณหมูสับเหล่านั้น ฉันจึงเติบโตขึ้นทีละน้อย ภายใต้การดูแลของแม่และความรักอันเงียบงันของพ่อ

ฉันจำความทรงจำในวัยเด็กเกี่ยวกับพ่อได้ไม่มากนัก เพราะท่านมักอยู่ไกล แต่ฉันจำได้ชัดเจนว่าท่านจะกลับบ้านในช่วงพักกลางวันภายใต้แสงแดดที่แผดเผา หมวกทรงถังเก่าๆ และชุดทหารที่เต็มไปด้วยฝุ่น ทุกครั้งที่ท่านกลับบ้าน กระเป๋าของท่านจะมีกล่องหมูหยองแห้ง ลูกอมสองสามเม็ด และสายตาที่เปี่ยมด้วยความรักที่ส่งถึงแม่และฉันเสมอ

ตอนนี้พ่อของฉันแก่แล้ว ผมขาว หลังค่อมเพราะความชรา แต่ฉันยิ่งรักท่านมากขึ้นไปอีก ชีวิตที่อุทิศตนมาโดยตลอดโดยไม่เคยบ่นสักคำ พ่อที่ไม่แสดงความรักด้วยคำพูดมากมาย แต่ทุกการกระทำล้วนเปี่ยมไปด้วยความรักอย่างลึกซึ้ง

เดือนสิงหาคมนี้ ฉันนั่งข้างพ่อ ฟังท่านเล่าเรื่องเก่าๆ เสียงของท่านแผ่วเบาและอบอุ่น บนมือของท่านมีจุดด่างดำหนาขึ้นตามกาลเวลา แต่ดวงตาของท่านยังคงสดใส ยังคงเต็มไปด้วยความเศร้าส่วนตัวจากชีวิตที่ผ่านมา จากความรัก การเสียสละ การรอคอย และการถูกรอคอย

ฉันจับมือที่เหี่ยวย่นของพ่อไว้แน่น หัวใจของฉันเต็มไปด้วยคำพูดที่ไม่ได้เอ่ยออกมา แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ภายใน ขอบคุณค่ะพ่อ ที่อดทนอยู่กับฉันมาหลายปีด้วยความรักและความรับผิดชอบทั้งหมด ขอบคุณสำหรับหมูหยองหอมๆ ในขวดเหล่านั้นที่หล่อเลี้ยงฉันด้วยความรักของพ่อที่ไม่ได้เอ่ยออกมา และขอบคุณเดือนสิงหาคม ที่พาคุณกลับมา กลับมาหาแม่ กลับมาหาพวกเรา ในฤดูใบไม้ร่วงอันอ่อนโยนของปีนั้น

โดอันฮัง

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/202507/cha-va-thang-tam-2112740/