ทริปไปวัดช่วงสุดสัปดาห์

ในเช้าวันหยุดสุดสัปดาห์บางวัน เมื่อเมืองยังคงเงียบสงบและถนนยังไม่พลุกพล่าน ฉันมักจะขับรถช้าๆ ไปยังวัดที่คุ้นเคย ไม่ใช่เพราะฉันมีเรื่องสำคัญอะไรที่จะต้องอธิษฐาน แต่เพียงเพื่อหาช่วงเวลาแห่งความสงบสุขเล็กๆ น้อยๆ ให้แก่จิตใจของฉัน

สำหรับฉัน การไปวัดมักเปรียบเสมือนการกลับบ้าน การกลับไปสู่จังหวะการหายใจที่ช้าลง ก้าวเดินที่เบาลง และกลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง หลังจากสัปดาห์ที่วุ่นวายเต็มไปด้วยงาน ข่าวสาร โทรศัพท์ อีเมล การประชุม และความกังวลมากมายนับไม่ถ้วน

ประตูวัดเปิดออก เผยให้เห็นลานกว้างขวางที่มีต้นไม้โบราณไม่กี่ต้น และเสียงกระดิ่งลมแผ่วเบาในสายลมยามเช้า บรรยากาศเช่นนี้ทำให้ผู้คนลดเสียงลงและเดินช้าลง อาจเป็นเพราะทุกคนรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ต้องการความสงบ

ชาวพุทธจะเดินทางมายังวัดพัทบาว (นครโฮจิมินห์) เพื่อบิณฑบาตในเช้าวันเสาร์และวันอาทิตย์ของทุกสัปดาห์

ในวันสุดสัปดาห์ วัดมักจะคึกคักกว่าวันธรรมดา บางคนมาสักการะพระพุทธเจ้า บางคนมาจุดธูปเพื่อญาติผู้ล่วงลับ บางครอบครัวพาลูกเล็กๆ มาวัด ขณะที่คนชราใช้ไม้เท้าพยุงตัวเดินอย่างช้าๆ แต่ละคนต่างมาวัดพร้อมเรื่องราวของตนเอง

ฉันมักจะยืนอยู่หน้าพระพุทธรูปสักพักหนึ่ง มือประสานกัน ไม่ได้ขอพรอะไรเป็นพิเศษ เพียงแค่ได้มองใบหน้าอันสงบนั้น หัวใจของฉันก็สงบลงเองโดยธรรมชาติ ในแสงอ่อนๆ ยามเช้า ใบหน้าของพระพุทธเจ้ามักจะเปี่ยมไปด้วยความสงบที่ยากจะบรรยาย ราวกับจะเตือนใจผู้คนว่า ไม่ว่าชีวิตจะวุ่นวายเพียงใด จิตใจก็ยังสามารถพบความสงบได้

ฉันเคยได้ยินพระรูปหนึ่งกล่าวว่า การไปวัดไม่ใช่การหนีจากชีวิต แต่เป็นการทำความเข้าใจชีวิตให้ดียิ่งขึ้น เมื่อจิตใจสงบ คุณจะเห็นว่าสิ่งต่างๆ ที่เคยดูเหมือนสำคัญมาก เช่น คำพูดที่ทำร้ายจิตใจ ประสบการณ์ที่ไม่พึงประสงค์ การแข่งขันในที่ทำงาน แท้จริงแล้วเป็นเพียงคลื่นเล็กๆ เท่านั้น

ฉันมักนั่งอยู่บนม้านั่งหินใต้ร่มเงาต้นไม้ในลานวัด และเฝ้ามองผู้คนสัญจรไปมา บางคนมาอย่างรวดเร็ว สวดมนต์สั้นๆ แล้วก็จากไป บางคนนั่งอยู่นาน นอกจากนี้ยังมีคนหนุ่มสาวที่มาวัดเพื่อเดินเล่น ถ่ายรูปสองสามรูป แล้วก็จากไป การมาวัดของแต่ละแบบนั้นมีเหตุผลของตนเอง

แต่ผมเชื่อว่าเพียงแค่ก้าวผ่านประตูวัด ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม เราจะได้พบเจอกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่แฝงอยู่ อาจจะเป็นเสียงระฆังที่ดังขึ้นในเวลาที่เหมาะสม อาจจะเป็นกลิ่นธูปจางๆ หรืออาจจะเป็นบทกลอนที่แขวนอยู่บนผนังเตือนใจให้เราชะลอฝีเท้าลง

บางเช้า ฉันแค่นั่งนิ่งๆ สักสองสามนาที สังเกตลมหายใจของตัวเอง หายใจเข้า รู้ว่ากำลังหายใจเข้า หายใจออก รู้ว่ากำลังหายใจออก มันเป็นเรื่องง่ายๆ แต่ในชีวิตประจำวัน เรากลับแทบไม่เคยทำเลย

ดังนั้น การไปวัดในวันหยุดสุดสัปดาห์จึงไม่ใช่พิธีกรรมทางศาสนาที่เคร่งครัดอะไร สำหรับฉัน มันเหมือนกับการนัดพบกับความสงบเล็กๆ น้อยๆ เป็นการนัดพบเพื่อเตือนตัวเองว่าท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต ยังคงมีสถานที่ให้จิตวิญญาณได้พักผ่อน

เมื่อออกจากวัด ดวงอาทิตย์ก็ขึ้นสูงขึ้นบนท้องฟ้า ถนนเริ่มคึกคักมากขึ้น ร้านกาแฟเปิดให้บริการ และเสียงรถยนต์ก็กลับคืนสู่จังหวะที่คุ้นเคยของเมือง

แต่ลึกๆ แล้ว ฉันยังคงรู้สึกถึงความสงบสุขในเช้าวันนั้นอยู่บ้าง และบางครั้ง นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะเริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ได้อย่างสงบสุขยิ่งขึ้น

ที่มา: https://baophapluat.vn/cuoi-tuan-di-chua.html