พาผู้สูงอายุออกไปเดินเล่น

การเดินทาง กับพ่อแม่เป็นความสุขของเด็กๆ ภาพ: XH

นี่เป็นครั้งแรกที่คุณปู่วัย 92 ปีออกไปข้างนอกกับลูกๆ และหลานๆ ก่อนออกเดินทาง ทุกคนในครอบครัว ตั้งแต่ผู้ใหญ่ไปจนถึงเด็กๆ ต่างก็มุ่งความสนใจไปที่เรื่องเดียวกันคือ "จะทำอย่างไรให้คุณปู่อยู่บ้าน"

และเรื่อง "แปลกๆ" เหล่านี้ก็เกิดขึ้นเรื่อยๆ ตลอดการเดินทาง นับตั้งแต่ภรรยาเสียชีวิต เขาไม่เคยออกจากบ้านเลย บางทีสถานที่ที่เขาไปไกลที่สุดก็คือตอนที่ลูกๆ และหลานๆ พาเขาไปที่หลุมฝังศพของภรรยา

คราวนี้ เด็กๆ ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะพาพ่อไปเที่ยว ดูเหมือนพ่อจะเข้าใจความพยายามของพวกเขา จึงตกลงและพูดอย่างหนักแน่นว่า "ไปกันเถอะ เพราะใครจะรู้ว่าเราจะมีโอกาสเดินทางได้อีกนานแค่ไหน"

เขาหูตึงแต่มีไหวพริบเฉียบแหลม เมื่อเรามาถึงทะเลสาบภูนิญ เขาเล่าให้ฟังว่า ในช่วงสงคราม ทางตอนใต้ ของจังหวัดกวางนาม เป็นป่ารกทึบที่แห้งแล้ง

เมื่อมาถึงหาดรังนุ่ยแทง เขาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับสนามบินชูไลและกองทหารอเมริกันที่เคยขึ้นฝั่งที่นั่น ดูเหมือนว่าทุกสถานที่ล้วนมีร่องรอยความทรงจำในอดีตของเขา และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะนับตั้งแต่มี การลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพ เขาก็อยู่ที่เดียนบัน ทำงานและเลี้ยงดูบุตรหลาน

ทุกย่างก้าวที่ชายชราเดิน ลูกชายของเขาก็เดินตามหลังมาคอยประคอง ความตื่นเต้นในดวงตาของเด็กๆ เมื่อได้ออกไปเล่นข้างนอก กลับกลายเป็นสายตาที่หรี่ลงของชายชราที่มาถึงดินแดนที่ไม่คุ้นเคย

มีคำกล่าวว่า ความชราทำให้รู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง อาจเป็นเพราะหลังจากได้สัมผัสกับรสชาติต่างๆ ของชีวิตมาแล้ว ผู้สูงอายุจึงมองเห็นชีวิตในรูปแบบพื้นฐานที่สุด เหมือนกับเด็กนั่นเอง

การเดินทางกับสมาชิกในครอบครัว แม้จะเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ตาม บางครั้งอาจไม่สนุกเท่ากับการเดินทางกับเพื่อนฝูง แต่ที่แปลกคือ หลังจากกลับบ้านแล้ว ช่วงเวลาของการเดินทางยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำ พร้อมกับภาพของพ่อแม่ของฉัน

ฉันจำได้ว่าเคยพาพ่อไปพักที่รีสอร์ทแห่งหนึ่งในฮอยอัน พ่อประหลาดใจตลอดเลยว่าทำไมถึงดูแลสนามหญ้าให้เขียวชอุ่มอยู่เสมอ เหมือนกับตอนเช้าตรู่ ทั้งๆ ที่แดดร้อนจัด ที่บุฟเฟ่ต์อาหารเช้า พ่อก็ยืนเงียบๆ แล้วก็ทำเสียงจิ๊บๆ ด้วยความทึ่ง สงสัยว่าพวกเขาจัดการเสิร์ฟอาหารมากมายขนาดนั้นพร้อมกันได้อย่างไร...

ทุกฤดูร้อน เพื่อนของฉันจะพาแม่ของเธอจากบนที่สูงลงมาที่เมืองเพื่อไปเที่ยวทะเล เธอบอกว่าครั้งแรกที่แม่ของเธอเห็นทะเล แม่กลัวมาก ดังนั้นทุกบ่าย ครอบครัวทั้งหมดจึงพาแม่ไปที่ชายหาด จนกระทั่งสิ้นสุดฤดูร้อน เมื่อแม่ของเธอรู้ว่าน้ำทะเลเค็มและรู้สึกถึงคลื่นที่ซัดเข้าหลังราวกับการนวด

หลังจากพ่อของฉันเสียชีวิต แม่ของฉันก็กลายเป็น… “คนเอาใจยาก” การเดินทางไปเที่ยวด้วยกันของเราก็น้อยลง แม่บอกว่า “ถ้าฉันไป ใครจะอยู่บ้านจุดธูปและสวดมนต์ให้ล่ะ?” แต่ฉันคิดว่านั่นเป็นเพราะการเดินทางที่แม่ไปในตอนนี้ขาดการอยู่ร่วมกับคนที่รัก มันทำให้แม่รู้สึกเศร้าและแม่จึงอยากหลีกเลี่ยงการเดินทางเหล่านั้นเสมอ

เช่นเดียวกับคุณปู่ของลูกฉัน ในบ่ายวันแดดจ้าริมทะเล ท่านได้คะยั้นคะยอให้ทุกคนในครอบครัวพาท่านกลับบ้าน “อย่าทิ้งให้แม่รออยู่ที่บ้านนะ” ท่านพูด แม้ว่าจะเป็นเพียงวันครบรอบปีแรกของการเสียชีวิตของยายของท่านก็ตาม...

"แม่คือของขวัญอันล้ำค่าที่สุดที่ชีวิตมอบให้แก่เรา ทั้งผู้ที่มีและยังคงมีแม่" (ท่านอาจารย์เซน ทิช นัท ฮันห์) ฉันเข้าใจคำกล่าวนี้อย่างลึกซึ้งในช่วงเวลาหลังจากการสูญเสียพ่อ ชีวิตนั้นไม่เที่ยงแท้ การพลัดพรากและการกลับมาพบกันนั้นห่างกันเพียงชั่วขณะเท่านั้น

ฉันมักจะให้กำลังใจเพื่อนๆ เมื่อพวกเขาเปลี่ยนรูปโปรไฟล์เป็นดอกบัวขาวบนพื้นหลังสีดำ แต่ลึกๆ แล้ว ฉันก็รู้เหมือนกับตัวฉันเองว่า พวกเขาจะต้องเผชิญกับวันเวลาที่ว่างเปล่าไม่รู้จบ

คงจะเป็นเรื่องโชคดีมากหากในชีวิตนี้ เด็กๆ สามารถจับมือพ่อแม่และเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ มากมายได้เช่นเดียวกับที่พ่อแม่เคยทำเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก...

ที่มา: https://baoquangnam.vn/dat-tay-nguoi-gia-di-choi-3139690.html