เลือกเส้นทางที่ไม่ค่อยมีคนสัญจร...

(GLO) - ท่ามกลางชีวิตที่เร่งรีบในยุคปัจจุบัน บางคนเลือกที่จะย้อนเวลากลับไปอย่างเงียบๆ โดยการติดตามร่องรอยของตำราโบราณเพื่อฟื้นฟูจิตวิญญาณทางวัฒนธรรมของภูมิภาค ดร. โว มินห์ ไห่ รองหัวหน้าคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ (มหาวิทยาลัยกวีญอน) และนักวิจัยอักษรฮั่นนอม ก็เป็นหนึ่งในบุคคลเหล่านั้น

กว่า 20 ปีที่ ดร.โว มินห์ ไห่ อุทิศตนให้กับการศึกษาตำราและเอกสารโบราณ เส้นทางที่เขาเลือกไม่ใช่เพียงแค่การประกอบอาชีพ แต่เป็นการอุทิศตนอย่างเงียบๆ เพื่อช่วยให้เข้าใจประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของจังหวัดบิ่ญดิ่ญ (ปัจจุบันคือจังหวัด จาลาย ) ได้ดียิ่งขึ้น – ดินแดนแห่งศิลปะการต่อสู้และวรรณคดีที่ยังคงเก็บรักษาขุมทรัพย์มรดกฮั่นนอม (จีน-เวียดนาม) ไว้มากมาย ซึ่งยังไม่ได้รับการสำรวจอย่างเต็มที่

ในการให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์และสถานีวิทยุโทรทัศน์เกียลาย เขาได้เล่าถึงการเดินทางของเขาที่ "เลือกเดินในเส้นทางที่คนส่วนใหญ่ไม่เลือกเดิน"

ความเกี่ยวข้องของฉันกับการศึกษาด้านจีน-เวียดนาม

เมื่อได้พบกับ ดร.โว มินห์ ไห่ ที่บ้านพักส่วนตัวของท่าน ซึ่งผนังเต็มไปด้วยหนังสือ ความประทับใจแรกคือท่าทีที่สงบและไม่เร่งรีบ ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของนักวิชาการด้านจีน-เวียดนาม

เขาบอกว่าความผูกพันของเขากับอักษรจีน-เวียดนามเริ่มต้นค่อนข้างเร็ว ตั้งแต่สมัยเรียนชั้นประถมศึกษา เมื่อเขาเรียนในโรงเรียนที่เกี่ยวข้องกับชุมชนชาวจีนในเมืองกวีญอน เช่น โรงเรียนซุงญอน (ปัจจุบันคือโรงเรียนประถมศึกษาเจิ่นฮุงดาว) โรงเรียนฟุกเกียน และโรงเรียนหนานเถา (ปัจจุบันคือโรงเรียนประถมศึกษาเจิ่นกว็อกตวน)

ดร. โว มินห์ ไห่ รองหัวหน้าคณะ สังคมศาสตร์ และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยกวีญอน ได้ทำการวิจัยด้านความสัมพันธ์จีน-เวียดนามอย่างต่อเนื่องมานานกว่า 20 ปีแล้ว ภาพ: ง็อก เญียน

* คุณเข้ามาศึกษาด้านความสัมพันธ์จีน-เวียดนามราวกับเป็น "โชคชะตา" คุณช่วยเล่าเส้นทางนั้นให้ฟังได้ไหม?

- จริงๆ แล้ว ตอนเด็กๆ ฉันไม่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้มากนัก ฉันแค่รู้สึกว่าคำพูดและบรรยากาศทางวัฒนธรรมในโรงเรียนประถมที่ฉันเรียนนั้นดึงดูดใจมาก จนกระทั่งฉันเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ความเชื่อมโยงนี้จึงกลายเป็นทางเลือกอาชีพของฉันอย่างแท้จริง

ฉันเรียนวรรณคดี โดยเน้นวรรณคดีเวียดนามสมัยกลาง ที่มหาวิทยาลัยครุศาสตร์กวีญอน (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยกวีญอน) โชคดีที่หลักสูตรในขณะนั้นมีวิชาเรียนเกี่ยวกับจีนและจีน-เวียดนามอยู่หลายวิชา ซึ่งช่วยให้ฉันเข้าถึงการศึกษาวรรณคดีคลาสสิกได้อย่างเป็นระบบพอสมควร

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ผมได้รับการชี้นำจากครูอาจารย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อาจารย์หวิง ชวง ฮุง ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากต่อเส้นทางการศึกษาของผมในอนาคต

* อาจกล่าวได้ไหมว่า คุณหวิง ชวง ฮุง คือผู้ที่ "จุดประกาย" ความหลงใหลของคุณ?

- เขาไม่เพียงแต่ถ่ายทอดความรู้ แต่ยังปลูกฝังจิตวิญญาณแห่งความเป็นมืออาชีพด้วย เขา enseñó สอนฉันถึงวิธีการเข้าถึงตำราจีน-เวียดนามอย่างพิถีพิถัน เคารพต้นฉบับ และมุ่งมั่นในเส้นทางที่ฉันเลือก ในเดือนตุลาคม 2544 เขาให้สำเนา *คัมภีร์ขงจื๊อ* – ตำราที่เราเก็บรวบรวมได้ระหว่างการลงพื้นที่ – และบอกว่า "กลับบ้านไปลองแปลดู" ในเวลานั้น ฉันยังเป็นนักเรียน ไม่มีคอมพิวเตอร์ ดังนั้นงานแปลมากกว่า 50 หน้าจึงเขียนด้วยลายมือในสมุดเรียนของฉัน ฉันแปลอย่างต่อเนื่องจนถึงเดือนพฤษภาคม 2545 เมื่อฉันแปลเสร็จเป็นครั้งแรก ฉันเริ่มเชื่อว่าฉันสามารถไปได้ไกลในด้านการศึกษาภาษาจีน-เวียดนาม

ดร.โว มินห์ ไห่ (ขวาในภาพ) ปัจจุบันทำงานร่วมกับศูนย์จดหมายเหตุประวัติศาสตร์ประจำจังหวัด ในการแปลและวิจัยพระราชกฤษฎีกาและเอกสารจีน-เวียดนาม ภาพ: ง็อก เญียน

จงเลือกอาชีพแห่งความเงียบงัน

ในช่วงปีสุดท้ายของการเรียนมหาวิทยาลัย ดร.โว มินห์ ไฮ ต้องเผชิญกับทางแยก: เขียนวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับคติชนวิทยา หรือศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างจีนและเวียดนาม ซึ่งเป็นสาขาที่ยากและมีนักศึกษาน้อย เขาเลือกเส้นทางที่ยากลำบากกว่า

* การตัดสินใจครั้งนั้นคงไม่ใช่เรื่องง่ายใช่ไหมครับ?

- ถูกต้องค่ะ เดิมทีฉันวางแผนจะเขียนวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับคติชนวิทยาและปฏิบัติตามแนวทางการวิจัยของศาสตราจารย์ Tran Xuan Toan อาจารย์ที่ปรึกษาผู้ทุ่มเทของฉัน แต่ฉันรู้สึกเสมอว่าอยากทำงานที่ลึกซึ้งกว่านี้กับวัฒนธรรมวรรณกรรม โดยเฉพาะตัวละครจีน-เวียดนาม ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจเขียนวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับความสำคัญทางวัฒนธรรมของคำว่า "ตะวันออก - ตะวันตก" ในวรรณกรรมเวียดนามยุคกลางค่ะ

วิทยานิพนธ์ของฉันได้รับการประเมินในระดับดีเยี่ยม ช่วยให้ฉันสำเร็จการศึกษาด้วยเกียรตินิยม และเปิดโอกาสให้ฉันได้อยู่และสอนที่มหาวิทยาลัยตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2546 เมื่อฉันอายุเพียง 22 ปี ในเวลานั้น คุณวุฒิทางวิชาการของฉันมีเพียงวิทยานิพนธ์และการแปล แต่ทั้งสองอย่างอยู่ในสาขาวรรณคดีจีน-เวียดนาม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552 ฉันได้มีส่วนร่วมในการเรียบเรียงตำราเรียน "วรรณกรรมจีนคลาสสิกที่คัดสรรแล้ว" และในปี พ.ศ. 2555 ฉันได้รับรางวัลที่สามในการประกวดนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ของ กระทรวงศึกษาธิการและการฝึกอบรม ในหัวข้อ "วรรณคดีจีน-เวียดนาม - ทฤษฎีและการประยุกต์ใช้"

* คุณเคยพูดว่า: อักษรจีนและเวียดนามโบราณเป็นวิชาชีพแห่งความเงียบ ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น?

- นี่เป็นสาขาที่สิ่งต่างๆ ไม่สามารถทำได้อย่างรวดเร็ว และแน่นอนว่าไม่ใช่ด้วยการโอ้อวด การจะประสบความสำเร็จนั้น คุณต้องมีความอดทนและการสะสมความรู้อย่างเงียบๆ ตั้งแต่ประมาณปี 2012 ถึง 2020 ผมใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการลงพื้นที่และรวบรวมข้อมูลในจังหวัดบิ่ญดิ่ญ (ปัจจุบันคือจังหวัดจาลาย) และจังหวัดอื่นๆ ในภาคกลางตอนใต้ เช่น กวางงาย กวางนาม (ปัจจุบันคือเมืองดานัง) คั้ญฮวา... นั่นคือขั้นตอนการเตรียมการสำหรับโครงการต่อๆ ไปของผม

จากพื้นฐานนั้น ผมได้ตีพิมพ์ผลงานต่อเนื่องมาหลายชิ้น เช่น ภาษาของตรูเยนเกียวจากมุมมองทางวัฒนธรรม (2020); สุนทรพจน์งานศพของชาวฮั่นนอมในจังหวัดบิ่ญดิ่ญ (2021); วรรณกรรมฮั่นนอมภาคกลางตอนใต้ของเวียดนาม: ลักษณะและเอกลักษณ์ (บรรณาธิการ, 2022); สาระสำคัญของคัมภีร์อนาลักต์ของเหงียนฟุกอิงตรินห์ (2024); งานวิจัยและบทวิเคราะห์เกี่ยวกับนักเขียนฮั่นนอมในจังหวัดบิ่ญดิ่ญ (2025); ภาษาและวัฒนธรรมในวรรณกรรมสมัยเตย์เซิน (2025); วัฒนธรรมการสอบและห้องสอบในจังหวัดบิ่ญดิ่ญ (2025)…

นอกจากงานวิจัยแล้ว ดร.โว มินห์ ไห่ ยังทุ่มเทเวลาและความพยายามอย่างมากในการสอนและฝึกอบรมคนรุ่นใหม่ในสาขาวิชาความสัมพันธ์จีน-เวียดนาม (ภาพ: ได้รับความอนุเคราะห์จากผู้ให้สัมภาษณ์)

มุ่งมั่น "ขุดค้น" ขุมทรัพย์ทางวัฒนธรรมฮั่นนอม (ลูกผสมจีน-เวียดนาม) ในจังหวัดบิ่ญดิ่ญอย่างต่อเนื่อง

ปัจจุบัน ดร.โว มินห์ ไห่ กำลังทำงานอย่างใกล้ชิดกับศูนย์จดหมายเหตุประวัติศาสตร์จังหวัดเกียลาย ในการแปลพระราชกฤษฎีกาและเอกสารจีน-เวียดนาม

คุณทุ่มเทความพยายามอย่างมากในการสำรวจคลังเอกสารฮั่นนอม (ภาษาจีน-เวียดนาม) อันอุดมสมบูรณ์ในจังหวัดบิ่ญดิ่ญหรือไม่?

- จังหวัดบิ่ญดิ่ญมีขุมทรัพย์ทางวรรณกรรมจีน-เวียดนาม (ฮั่นนอม) มากมายมหาศาล ตั้งแต่พระราชกฤษฎีกา สุนทรพจน์ในงานศพ ลำดับวงศ์ตระกูล บทละคร ไปจนถึงงานเขียนของนักวิชาการที่มีชื่อเสียง หากไม่มีการสำรวจและแปลงเป็นดิจิทัลอย่างทันท่วงที เอกสารจำนวนมากอาจสูญหายไปอย่างถาวรภายในไม่กี่ปี เป้าหมายระยะยาวของผมคือการสร้างฐานข้อมูลที่เป็นระบบของวรรณกรรมจีน-เวียดนามของจังหวัดบิ่ญดิ่ญ ตั้งแต่นักเขียนสำคัญๆ เช่น ดาวตัน เหงียนดิว โฮซีเตา และดาวฟานดวน ไปจนถึงนักเขียนที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก

ในความคิดของผม การพิสูจน์ว่าบิ่ญดิ่ญเป็น "ดินแดนแห่งศิลปะการต่อสู้และพรสวรรค์ทางวรรณกรรม" นั้นไม่สามารถทำได้ด้วยเพียงแค่คำพูด แต่ต้องอาศัยเอกสารหลักฐานที่เป็นรูปธรรม เราต้องทำการสำรวจ รวบรวมข้อมูลเป็นดิจิทัล สร้างฐานข้อมูลแบบเปิด จัดอบรมเชิงปฏิบัติการ และตีพิมพ์เอกสารเฉพาะทาง – คล้ายกับที่เมืองเว้และกวางนามเคยทำอย่างเป็นระบบในอดีต

อะไรที่ทำให้คุณยังคงยืนหยัดบนเส้นทางที่ไม่ค่อยมีคนเดินนี้?

- สำหรับผม มันไม่ใช่แค่ความหลงใหล แต่ยังเป็นความรับผิดชอบต่อแผ่นดินที่ผมเกิดและเติบโต คนรุ่นหลังต้องสำนึกบุญคุณต่อคนรุ่นก่อน สืบทอดด้วยความคิดวิเคราะห์ และสานต่อสิ่งที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ อักษรจีนและเวียดนามโบราณเป็นศาสตร์ที่ยากและใช้เวลานาน ไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใจมากนัก แต่ถ้าไม่มีใครทำ สมบัติล้ำค่านี้ก็จะยังคงหลับใหลอยู่ ผมเลือกเส้นทางนี้ไม่ใช่เพราะอยากแตกต่าง แต่เพราะผมเชื่อว่ามันต้องการใครสักคนที่จะเดินบนเส้นทางนี้

ปัจจุบัน ดิฉันมุ่งเน้นการวิจัยด้านวรรณกรรมจีน-เวียดนาม วัฒนธรรมหมู่บ้านทางตอนกลางและตอนใต้ของเวียดนามผ่านเอกสารจีน-เวียดนาม และการอนุรักษ์และส่งเสริมมรดกจีน-เวียดนาม ในอนาคต ดิฉันวางแผนที่จะตีพิมพ์ผลงานเพิ่มเติม เช่น พงศาวดารป้อมโดบันของเหงียน วัน เหียน; จังหวัดบิ่ญดิ่ญผ่านเอกสารราชวงศ์เหงียน; พระราชกฤษฎีกาจังหวัดบิ่ญดิ่ญ; วัดขงจื๊อจังหวัดบิ่ญดิ่ญ; เอกสารจีน-เวียดนามรอบป้อมฮวางเด; ลำดับวงศ์ตระกูลในจังหวัดบิ่ญดิ่ญผ่านเอกสารจีน-เวียดนาม เป็นต้น

ขอบคุณสำหรับการสนทนา!

ที่มา: https://baogialai.com.vn/di-con-duong-it-nguoi-di-post577616.html