อย่าเป่าควันใส่หัวเด็ก

ควันบุหรี่ไม่เลือกปฏิบัติระหว่างผู้สูบกับคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ มันแพร่กระจายไปทั่วทุกคน ไม่ว่าจะเป็นผู้สูงอายุ หญิงตั้งครรภ์ หรือเด็กเล็ก

ในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ สนามเด็กเล่นเต็มไปด้วยผู้คน ภายในพื้นที่เย็นสบายติดเครื่องปรับอากาศ มีสไลเดอร์สีสันสดใส บ่อบอล และเสียงหัวเราะสดใสของเด็กๆ ที่นี่ควรจะเป็นสถานที่ที่สะอาดและปลอดภัยที่สุดสำหรับพวกเขา

แต่ในพื้นที่ปิดนั้น ชายคนหนึ่งจุดบุหรี่อย่างใจเย็น ปลายบุหรี่เรืองแสงสีแดงเหมือนถ่านไฟเล็กๆ เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ สูดควันเข้าไปเต็มปอด แล้วค่อยๆ พ่นควันออกมา ควันสีขาวที่หมุนวนไม่มีที่ไป มันยังคงลอยอยู่ใต้แสงไฟ ผสมกับอากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศ และกระจายไปทั่วห้อง

ชายคนหนึ่งสูบบุหรี่อย่างสบายๆ ในสนามเด็กเล่น ซึ่งเป็นพื้นที่ปิดที่มีเครื่องปรับอากาศ

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนของควันบุหรี่ผสมกับกลิ่นโลหะแรงๆ ของซิการ์ เด็กๆ ยังคงเล่นกันอย่างสนุกสนานท่ามกลางหมอกควันนั้น บางคนวิ่งผ่านไปพร้อมกับทำหน้าเบ้และปิดจมูก ขณะที่บางคนไอสองสามครั้งก่อนจะกลับไปเล่นเกมที่ค้างไว้ต่อ

ผู้ใหญ่ที่อยู่บริเวณนั้นเห็นแต่ไม่มีใครพูดอะไร บางคนอุ้มลูกๆ ของตนแล้วไปนั่งห่างออกไปเงียบๆ ความเงียบนั้นยิ่งทำให้ควันบุหรี่ดูไร้ความละอายมากขึ้น ราวกับว่าสิทธิของเด็กๆ ในการหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์กลับกลายเป็นสิ่งที่ต้องละทิ้งไปโดยปริยาย

เมื่อก้าวออกมาข้างนอก ฉันยังคงได้กลิ่นควันบุหรี่ติดอยู่บนเสื้อผ้า ทันใดนั้นฉันก็นึกขึ้นได้ว่า ผู้ใหญ่สามารถเลือกได้ว่าจะสูบบุหรี่หรือไม่ แต่เด็กๆ ที่นั่นไม่มีทางเลือก พวกเขารู้เพียงแค่การหายใจ ซึ่งเป็นสัญชาตญาณตามธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตที่กำลังเติบโต

ในช่วงชั่วโมงเร่งด่วน ท่ามกลางการจราจรที่หนาแน่นบนท้องถนน ฉันได้พบกับพ่อคนหนึ่งกำลังอุ้มลูกเล็กสองคน คนหนึ่งนั่งข้างหน้า ส่วนอีกคนนั่งเบียดอยู่ข้างหลังเขา

ชายคนนั้นสูบบุหรี่อย่างต่อเนื่องขณะขับรถ ทุกครั้งที่เขาดูดบุหรี่เข้าไป ควันก็จะถูกลมพัดไปด้านหลังทันที ปกคลุมใบหน้าและเส้นผมของเด็กน้อย เด็กน้อยเกาะหลังพ่อแน่น อาจเป็นเพราะเด็กน้อยไม่รู้ว่าสิ่งที่เกาะติดตัวเขานั้นไม่ใช่แค่ควัน แต่เป็นสารพิษนับพันที่ร่างกายอันอ่อนเยาว์ของเขาต้องทนรับอยู่ทุกวัน

มันแปลกดีที่จะคิดถึงเรื่องนี้ มีพ่อหลายคนที่เต็มใจฝ่าแดดและฝนเพื่อพาลูกไปโรงเรียน เต็มใจอยู่ดูแลลูกทั้งคืนเมื่อลูกเป็นไข้ แต่โดยไม่รู้ตัว พวกเขากลับนำโรคร้ายกลับมาสู่ลูกด้วยควันจากปลายนิ้วของพวกเขาเอง

ควันบุหรี่ค่อยๆ ลอยปกคลุมพื้นที่ของร้านกาแฟแห่งนี้ ซึ่งเด็กๆ และผู้ที่ไม่สูบบุหรี่จำนวนมากยังคงต้องเผชิญกับควันบุหรี่มือสองทุกวัน

ควันบุหรี่ไม่ได้มีอยู่แค่บนท้องถนนเท่านั้น มันยังเล็ดลอดเข้าไปในร้านกาแฟ ร้านอาหาร และสถานที่แออัดอื่นๆ ในมุมหนึ่งของร้านกาแฟ วัยรุ่นบางคนที่ยังเรียนอยู่ กำลังลองสูบบุหรี่เพื่อแสดงให้เห็นว่าพวกเขาโตแล้ว ผู้ใหญ่สูบบุหรี่เพราะเป็นนิสัย ส่วนคนหนุ่มสาวสูบบุหรี่เพื่อเลียนแบบ ดังนั้น ควันบุหรี่จึงถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นเหมือนมรดกอันน่าเศร้า

ฉันจำลูกชายของคนรู้จักคนหนึ่งได้ พ่อของเขาเริ่มสูบบุหรี่ตั้งแต่แม่ของเขากำลังตั้งครรภ์ บ้านหลังเล็กๆ นั้นมักจะมีกลิ่นฉุนที่คุ้นเคยอบอวลอยู่เสมอ เมื่อเด็กคนนั้นเกิดมา เขามีน้ำหนักเบากว่าเด็กคนอื่นๆ ในวัยเดียวกัน ผอมบาง และมักป่วยบ่อย

ในช่วงปีแรกๆ มันป่วยเป็นหลอดลมอักเสบและปอดบวมอยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่อากาศเปลี่ยน ครอบครัวก็จะรีบพามันไปโรงพยาบาล ชีวิตในวัยเด็กของมันไม่ได้มีแค่ของเล่นหรือช่วงบ่ายที่ได้เล่นในสวนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ เสียงเครื่องพ่นยา และอาการไอเรื้อรังตลอดทั้งคืนด้วย

คุณพ่อรักลูกมาก ทุกครั้งที่ลูกต้องเข้าโรงพยาบาล เขาจะรีบวิ่งไปหาซื้อยาให้ครบทุกชนิด แต่จนกระทั่งเขาเห็นลูกน้อยนอนอยู่ในห้องโรงพยาบาลหายใจด้วยเครื่องช่วยหายใจ เขาจึงตระหนักได้ว่าตนเองอาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ลูกเจ็บป่วยมาตลอดหลายปี หากเพียงแต่เขาตระหนักได้เร็วกว่านี้

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดเกี่ยวกับควันบุหรี่ไม่ใช่ควันที่พวยพุ่งอยู่ตรงหน้า แต่เป็นสารพิษที่เกาะติดเสื้อผ้า ผ้าปูที่นอน และมือของผู้สูบบุหรี่ แล้วเข้าสู่ร่างกายของเด็กเล็กผ่านการกอด

ควันบุหรี่ไม่เลือกปฏิบัติระหว่างผู้สูบกับคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ มันแพร่กระจายไปทั่วทุกคน ไม่ว่าจะเป็นผู้สูงอายุ หญิงตั้งครรภ์ หรือเด็กเล็ก

ฉันเคยได้ยินเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งที่ยังคงหลอกหลอนฉันมาจนถึงทุกวันนี้ เย็นวันหนึ่ง พ่อคนหนึ่งนั่งอยู่บนระเบียงบ้าน บุหรี่มวนหนึ่งสั่นไหวอยู่ในความมืด ลูกชายวัยหกขวบของเขาถือสมุดบันทึกเดินออกมานั่งข้างๆ แล้วถามว่า "พ่อครับ ทำไมพ่อถึงสูบบุหรี่ตลอดเวลาครับ?" พ่อยิ้มแล้วตอบว่า "ลูกจะเข้าใจเองเมื่อโตขึ้น" เด็กชายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามอีกครั้งว่า "บุหรี่รสชาติดีไหมครับพ่อ?"

ชายคนนั้นหยุดชะงัก เด็กชายก้มลงเล่นกับรองเท้าแตะของเขาพลางพูดว่า “ถ้ามันไม่อร่อย พ่อก็อย่าสูบบุหรี่อีกเลย ผมไม่ชอบฟังเสียงพ่อไอ” คำพูดนั้นเบาเหมือนใบไม้ร่วงลงพื้น พ่อนั่งอยู่ตรงนั้น บุหรี่ค่อยๆ ไหม้ระหว่างนิ้วมือของเขา เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาไม่รู้ว่าจะตอบลูกอย่างไร ปรากฏว่าสิ่งที่เด็กๆ ปรารถนาไม่ใช่ของเล่นใหม่หรือการเดินทางไกล บางครั้งสิ่งที่พวกเขาต้องการก็คือพ่อที่มีสุขภาพดีและอยู่กับพวกเขาได้นานขึ้น

ควันบุหรี่จะค่อยๆ จางหายไปในอากาศ แต่สิ่งที่มันทิ้งไว้ในปอดของเด็กนั้นลบออกได้ยาก วัยเด็กควรอบอวลไปด้วยกลิ่นนม แสงแดด และเส้นผมของแม่หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน อย่าปล่อยให้ความทรงจำของเด็กๆ เหล่านี้มีกลิ่นที่แตกต่างออกไป...กลิ่นควันบุหรี่ติดอยู่บนศีรษะของพวกเขา

อัน แลม

ที่มา: https://baoangiang.com.vn/dung-thoi-khoi-len-mai-dau-con-tre-a487352.html