ในวันที่ฝนตกปรอยๆ

บางวันในเมืองจะมีเพียงฝนปรอยเบาๆ ไม่ถึงกับทำให้เสื้อผ้าเปียก แต่ก็มากพอที่จะทำให้จิตใจหดหู่ ในบ่ายวันหนึ่งเช่นนั้น ฉันได้พบกับเพื่อนสนิทอีกครั้งหลังจากที่เขาจากไปหลายปี เราพบกันอีกครั้งทั้งสุขและเศร้า และพบร้านกาแฟที่คุ้นเคยซึ่งเสียงเพลงดังพอที่จะไม่รบกวนการสนทนาส่วนตัวของเรา

คัง เพื่อนที่ผมชื่นชมในแง่ดีและความเข้มแข็งของเขามาตลอด วันนั้นเขาดูแตกต่างออกไป เสียงของเขาหนักอึ้งขณะเล่าถึงความยากลำบากในการทำงาน ชีวิต และความสัมพันธ์ที่แตกหัก คังพูดอย่างยาวนาน ราวกับเทความเศร้าทั้งหมดลงในถังโดยไม่เสแสร้ง เขาพูดถึงการถูกเพื่อนทรยศ ความกดดันจากครอบครัว และความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่าของโครงการที่เขาได้ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจลงไป ไม่มีน้ำตาไหลออกมา แต่เสียงของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์

ในตอนนั้น ฉันอาจเลือกที่จะเห็นอกเห็นใจคังและพูดว่า "ใช่เลย ทำไมชีวิตถึงไม่ยุติธรรมจัง! น่าสงสารจัง!" แล้วเราทั้งสองก็จะจมอยู่กับความสิ้นหวัง แต่ฉันไม่ได้ทำอย่างนั้น ฉันแค่จ้องมองเขา จ้องมองดวงตาที่แดงก่ำและริมฝีปากที่เม้มแน่นของคัง เพื่อเข้าใจความเจ็บปวดของเขา ไม่ใช่เพื่อร่วมทุกข์กับมัน ฉันไม่ยอมให้ตัวเองถูกครอบงำด้วยพลังงานด้านลบนั้น แต่รักษาระยะห่างที่เหมาะสมเพื่อสังเกตและรับรู้

สักพักเรื่องราวของคังก็เงียบลง สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่าง ที่ซึ่งฝนยังคงตกอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศเงียบสงัดลงทันที เหลือเพียงเสียงดนตรีเบาๆ ฉันรู้ว่านี่เป็นช่วงเวลาที่ต้องการอะไรบางอย่าง แต่ไม่ใช่คำแนะนำหรือคำปลอบใจ ฉันจึงพูดเบาๆ ว่า "ฉันเข้าใจว่าความรู้สึกนั้นยากลำบากแค่ไหน แต่จำตอนที่ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ผ่านได้ไหม ทุกคนคิดว่าฉันหมดหวังแล้ว แต่แล้วฉันก็พบเส้นทางใหม่ คุณก็เหมือนกัน คุณแค่กำลังอยู่บนทางแยกที่ยากลำบาก ไม่ใช่ทางตัน"

คังเงยหน้าขึ้น แล้วยิ้มจางๆ เป็นรอยยิ้มแห่งความโล่งใจ ราวกับว่าภาระหนักได้ถูกยกออกไปแล้ว

ในขณะนั้นเอง ฉันก็ตระหนักได้ทันที การพูดเพื่อผู้ฟังไม่ใช่แค่การพูดในสิ่งที่คุณรู้หรืออยากพูด แต่เป็นเรื่องของความละเอียดอ่อน เพราะศิลปะแห่งการสื่อสารนั้นท้ายที่สุดแล้วก็เหมือนกับสะพาน สะพานที่ช่วยให้คุณข้ามไปเข้าใจผู้อื่น แต่ไม่ใช่การติดอยู่กับอารมณ์ของพวกเขา คุณสามารถรู้สึกถึงความเจ็บปวดของผู้อื่นได้ แต่คุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกไปกับพวกเขา คุณสามารถเข้าใจความล้มเหลวของพวกเขาได้ แต่คุณไม่จำเป็นต้องยอมแพ้ไปกับพวกเขา เหมือนกับแพทย์ที่เข้าใจความเจ็บปวดของผู้ป่วย แต่พวกเขาจะไม่ปล่อยให้อารมณ์เหล่านั้นควบคุมกระบวนการวินิจฉัย พวกเขารักษาสติและความมีเหตุผลเพื่อวางแผนการรักษา

และฉันก็ตระหนักว่า เมื่อเราพูดเพื่อผู้ฟัง มันไม่ใช่แค่การเลือกใช้คำ ปรับระดับเสียง หรือความเร็วเท่านั้น มันคือการเดินทางทั้งหมดของความฉลาดทางอารมณ์ มันเกี่ยวกับการเอาใจใส่โดยไม่ระบุตัวตน การฟังโดยไม่ตัดสิน และการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆ มันคือการเรียนรู้ที่จะเทน้ำลงในแก้วของอีกฝ่ายในปริมาณที่พอเหมาะ ไม่ล้นและไม่หมดเกลี้ยง เพื่อให้พวกเขาสามารถหยิบมันขึ้นมาดื่มได้อย่างสบายใจ

นั่นคือความหมายที่แท้จริงของการสนทนา มันไม่ใช่การแสดงเพื่อตัวเราเองเพียงฝ่ายเดียว แต่เป็นประสบการณ์ที่มีความหมายสำหรับเราทั้งสองฝ่าย

ลวง ดินห์ โคอา

ที่มา: https://www.sggp.org.vn/giua-ngay-mua-lat-phat-post811929.html