ลูกอมในวัยเด็ก

ช่วงบ่ายแก่ๆ บนถนนเล็กๆ ที่กำลังมุ่งหน้ากลับบ้าน ฉันได้พบกับชายชราคนหนึ่งที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ข้างทาง เขาค่อยๆ หยิบลูกอมทอฟฟี่เหนียวๆ ห่อด้วยกระดาษสีขาวออกมาจากกล่องไม้เก่าๆ มันเป็นลูกอมแบบที่ฉันและเพื่อนๆ เคยตั้งตารอเสียงตะโกนว่า "ลูกอมทอฟฟี่!" ตอนเด็กๆ แต่ละคนกำเหรียญเล็กๆ ไว้ในมือ ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ชายคนนั้นอายุประมาณเจ็ดสิบปี ใบหน้าของเขามีร่องรอยแห่งกาลเวลา ผิวคล้ำแดดและลม และดวงตาของเขาสว่างไสวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อฉันจอดรถ เขาพูดว่า "ช่วงนี้คนไม่ค่อยซื้อแล้วครับ เด็กๆ ไม่ชอบของพวกนี้แล้ว" ฉันซื้ออมยิ้มสามอัน ฉันกัดกินไปหนึ่งอัน และให้เด็กคนหนึ่งที่ขี่จักรยานอยู่ใกล้ๆ อีกอันหนึ่ง เด็กคนนั้นรับไป มองดูอย่างสงสัย แล้วถามว่า "ลุงครับ ลูกอมอะไรครับเนี่ย เหนียวจัง" ฉันยิ้ม คำถามไร้เดียงสานั้นเหมือนมีดที่ค่อยๆ กรีดลงไปในหัวใจที่เต็มไปด้วยความโหยหาของฉัน

ในวัยเด็กของฉัน ทอฟฟี่ไม่ใช่แค่ขนมขบเคี้ยว แต่เป็นขุมทรัพย์แห่งความรู้สึกสำหรับเด็กๆ ในชนบท ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงคนขายทอฟฟี่ เราจะรีบวิ่งกลับบ้านไปขอเงินพ่อแม่ บางคนถ้าไม่ได้เงินก็ต้องหาเศษสิ่งของมาแลก แม้กระทั่งรองเท้าแตะขาดๆ กระป๋องเปล่าๆ และกระดาษแข็ง... เพื่อให้ได้ทอฟฟี่สักแท่งยาวเท่าปลายนิ้ว บางครั้ง แค่ทอฟฟี่แท่งเดียว เราก็จะนั่งบนระเบียงบ้านแบ่งกันกินทีละชิ้นเล็กๆ พร้อมกับอุทานว่า "อร่อยจัง!"

สมัยนั้น ขนมทอฟฟี่เป็นของหายาก ไม่มีร้านค้า ไม่มีซูเปอร์มาร์เก็ต และแน่นอนว่าไม่มีฉลากสวยหรู มันก็แค่เอาน้ำตาลมาต้มแล้วคนจนข้น ใส่ถั่วลิสงคั่วกรอบๆ และขิงที่ให้รสชาติหอมฉุน มันเหนียวหนึบ รสชาติเข้มข้น และเผ็ดเล็กน้อย พวกเราเด็กๆ เรียกมันเล่นๆ ว่า "ขนมข่าว" บางครั้งมันก็กรุบกรอบเหมือนข่าวดี บางครั้งมันก็เหนียวหนึบเหมือนโดนดุ แต่ทุกชิ้นล้วนน่าจดจำ

ลูกอมทอฟฟี่เป็นสัญลักษณ์ของความโหยหาและความสุขเรียบง่าย ในยามขาดแคลน ลูกอมทอฟฟี่สักแท่งก็เหมือนรางวัล เป็นความสำเร็จหลังจากช่วยแม่ต้อนวัว หรือหลังจากเก็บเศษโลหะในช่วงบ่าย ครั้งหนึ่ง ฉันอดอาหารเช้าสองวันเพื่อให้ได้ลูกอมมาสามแท่ง คืนนั้น ฉันมัดมันด้วยยางรัดอย่างระมัดระวังแล้วซ่อนไว้ในกล่องขนมเก่าๆ โดยไม่กล้ากินทันที จนกระทั่งฝนตกและทุกคนในครอบครัวมารวมตัวกัน ฉันจึงนำมันออกมาอย่างจริงจังและแบ่งให้หนึ่งแท่งกับน้องสาวและอีกหนึ่งแท่งกับพี่ชาย ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความสุข นั่นเป็นหนึ่งในความทรงจำที่แสนหวานที่สุดที่ฉันยังจำได้อย่างชัดเจนจนถึงทุกวันนี้

แต่ในสังคมที่คึกคักไปด้วยสินค้าและทางเลือกมากมาย ขนมทอฟฟี่กลับค่อยๆ เลือนหายไปจากความทรงจำ เด็กๆ ไม่ได้รอคอยเสียงเรียกของคนขายอย่างใจจดใจจ่ออีกต่อไปแล้ว และคนขายขนมก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ ขนมเหล่านั้น พร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของมอเตอร์ไซค์ ดูเหมือนจะเป็นเพียงสิ่งเตือนใจที่หลงเหลืออยู่จากช่วงเวลาแห่งความยากลำบาก แต่ก็แฝงไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง

ฉันถามชายชราว่า "ทำไมคุณยังขายพวกนี้อยู่ล่ะ ไม่มีใครกินมันแล้วนี่" เขาหัวเราะเบาๆ เสียงแหบพร่า "อืม ฉันรู้ แต่ฉันไม่ขายมันอีกแล้ว ฉันคิดถึงการค้าขาย ฉันคิดถึงเสียงหัวเราะของเด็กๆ ตอนที่พวกเขากินลูกอม ไม่มีใครจำได้แล้ว แต่แค่ฉันยังจำได้ก็เพียงพอแล้ว..."

คำพูดของเขาทำให้ฉันพูดไม่ออก ปรากฏว่าไม่เพียงแต่ฉันเท่านั้น แต่แม้แต่คนที่ทำลูกอมทอฟฟี่ก็ต่างเก็บรักษาความทรงจำชิ้นหนึ่งไว้ ลูกอมแต่ละแท่งที่เขาขายคือวิธีส่งต่อ "ความอบอุ่น" เล็กๆ น้อยๆ จากอดีตให้กับคนที่ยังคงรู้จักคุณค่าของมัน ให้กับเด็กๆ ที่บังเอิญได้เจอและลิ้มรส เพื่อที่ในช่วงเวลาสั้นๆ นั้น พวกเขาจะได้สัมผัสถึงความหวาน ไม่ใช่ความหวานของน้ำตาล แต่เป็นความหวานของช่วงเวลาแห่งความไร้เดียงสาและวัยเด็ก

ในแง่หนึ่ง ลูกอมทอฟฟี่เป็น "มรดกทางอารมณ์" มันเก็บรักษารสชาติของยุคก่อนโซเชียลมีเดียและสมาร์ทโฟน ยุคที่เด็กๆ เติบโตมาพร้อมกับหัวเข่าถลอก เกมที่คิดค้นขึ้นเอง และลูกอมทอฟฟี่เหนียวๆ ที่ติดอยู่บนมือและผมของพวกเขา

ทุกวันนี้ เวลาผมเดินผ่านตลาด ผมไม่เห็นพ่อค้าขายขนมแบบในอดีตอีกแล้ว นานๆ ครั้งจะมีชายชราสองสามคนอย่างที่ผมเจอ ขี่มอเตอร์ไซค์เก่าๆ ไปมา ราวกับกำลังมองหาใครสักคนที่เข้าใจพวกเขาอย่างเงียบๆ นอกเหนือจากนั้น ความทรงจำเหล่านั้นก็เหลืออยู่เพียงในหัวใจของคนที่เคยเป็น "เด็ก" ในยุค 80 และ 90 เท่านั้น

ผมนำทอฟฟี่ที่เหลือกลับบ้านและวางไว้บนโต๊ะ ลูกของผมถามด้วยความประหลาดใจว่า "พ่อครับ นี่อะไรครับ?" ผมตอบว่า "ทอฟฟี่ ขนมในวัยเด็กของลูกไง" เขาหักชิ้นเล็กๆ มาลองชิม แล้วทำหน้าเบ้ "มันเหนียวจัง!" ผมไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้ม เพราะผมเข้าใจว่าวัยเด็กของแต่ละรุ่นนั้นแตกต่างกัน แต่ถ้าเป็นไปได้ ผมหวังว่าลูกของผมจะมี "รสชาติที่เป็นเอกลักษณ์" เหมือนอย่างที่ผมเคยมีกับทอฟฟี่

ความทรงจำในวัยเด็กไม่จำเป็นต้องเหมือนกันสำหรับทุกคน ขอแค่เป็นความทรงจำที่แท้จริงมากพอที่เมื่อเราเติบโตขึ้นและมองย้อนกลับไป หัวใจของเรายังคงรู้สึกสงบ สำหรับฉัน ทุกครั้งที่ฉันเห็นลูกอมทอฟฟี่ หัวใจของฉันก็เต็มไปด้วยความทรงจำของฤดูร้อนที่ร้อนระอุ บ่ายที่เย็นสบาย เสียงจิ้งหรีดร้อง และเสียงร้อง "ลูกอมทอฟฟี่!" ที่ดังก้องไปตามกาลเวลา...

ลูกอมทอฟฟี่อาจดูเหมือนขนมธรรมดาๆ แต่สำหรับผมแล้ว มันคือสายใยที่เชื่อมโยงผมกับตัวตนในวัยเด็ก เหมือนกับคุณลุงคนนั้น เขาไม่ได้แค่ขายขนม แต่ยังเก็บรักษาจิตวิญญาณของคนรุ่นต่อๆ มาไว้ด้วย และผม ในฐานะผู้ใหญ่ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต ก็โชคดีที่ได้หยุดในจังหวะที่เหมาะสม เพื่อมองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในดวงตาที่แก่ชราคู่นั้น เพราะบางครั้ง แค่ลูกอมทอฟฟี่เพียงชิ้นเดียวก็เพียงพอที่จะนำความทรงจำในวัยเด็กกลับมาได้

ตรัน ตูเยน

ที่มา: https://baoquangtri.vn/keo-keo-tuoi-tho-195546.htm