ภาพของเธอยังคงประทับอยู่ในความทรงจำของฉัน

ต้นฤดูหนาวในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม อากาศหนาวจัด เช้านี้ ฉันไปโรงเรียนเพื่อเข้าร่วมการแสดงทางวัฒนธรรมเพื่อเฉลิมฉลองวันครูเวียดนามในวันที่ 20 พฤศจิกายน ปีการศึกษา 2025-2026 นี้ ฉันไม่ใช่เด็กนักเรียนประถมตัวน้อยในโรงเรียนอันเป็นที่รักของฉันอีกต่อไปแล้ว โรงเรียนแห่งนี้ตั้งอยู่ริมลำธารน้ำปาน เสียงน้ำไหลเอื่อยๆ ทั้งวันทั้งคืนราวกับกำลังฟังบทเรียนของเรา ตอนนี้ ฉันเป็นเพียงอดีตนักเรียนของครูดิงห์ ถิ ฮวา ครูที่ฉันรักตลอดเกือบสามปีที่เธอเป็นครูประจำชั้นของฉัน

ฉันยังไม่ชินกับห้องเรียนและครูใหม่เลย ทุกวันเวลาปั่นจักรยานไปโรงเรียน ผ่านประตูโรงเรียนที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมายเกี่ยวกับเธอ ทำให้ฉันคิดถึงเธอมาก เพราะเธอเปรียบเสมือนแม่คนที่สองของฉัน...

ในปีการศึกษาใหม่นี้ ฉันเป็นหนึ่งในนักเรียน 140 คนที่สอบผ่านการสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายเฉพาะทางในชุมชนของฉัน และเพื่อให้ได้มาซึ่งเกียรติและความสำเร็จอันโดดเด่นนี้ ฉันจะไม่มีวันลืมความทุ่มเท ความมุ่งมั่น และหัวใจที่เปี่ยมด้วยความรักที่ครูของฉัน คุณครูฮัว มอบให้แก่ฉัน – เด็กนักเรียนตัวเล็ก ๆ ที่เงียบ ขี้อาย และไม่มั่นใจในตัวเองในชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เมื่อคุณครูเป็นครูประจำชั้นของฉัน และเด็กนักเรียนคนนั้นในวันนี้มีความมั่นใจ เข้มแข็ง และสนุกกับการเข้าร่วมกิจกรรมในโรงเรียนและชั้นเรียน...

ด้วยความที่ฉันเป็นคนขี้อายและเก็บตัว ฉันจึงไม่มีความประทับใจอะไรต่อคุณครูฮัวเลยตั้งแต่แรกเริ่มที่เธอเข้ามาเป็นครูประจำชั้นหลังจากครูคนก่อนประสบอุบัติเหตุ ทุกวัน คุณครูฮัวจะสอนในห้องเรียนอย่างกระตือรือร้น สำหรับการบ้านที่ยากๆ เธอมักจะพูดว่า "ถ้าไม่เข้าใจอะไรก็ถามฉันได้นะ" แต่เพราะฉันกลัวและขี้อาย ฉันจึงไม่กล้าเข้าไปขอความช่วยเหลือจากเธอเลย

และแล้ว ในช่วงท้ายของวันเรียนในฤดูหนาวปีที่ผมเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 บทเรียนนั้นก็จะเป็นบทเรียนที่น่าจดจำที่สุด เป็นจุดเริ่มต้นของความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นระหว่างครูและนักเรียน เสียงระฆังโรงเรียนดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าหมดเวลาเรียนแล้ว หลังจากนักเรียนคนอื่นๆ ออกไปหมดแล้ว ก็เหลือเพียงครูกับผมอยู่ในห้องเรียน ผมช่วยครูปิดหน้าต่าง ท้องฟ้ามืดลงอย่างรวดเร็ว และผมรู้สึกกังวลและกลัวเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าผมยังอยู่ในห้องเรียน ครูฮัวจึงถามว่า “ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ แม่กลับบ้านช้าหรือเปล่า” ราวกับว่าครูรอคำถามนี้อยู่ ความเศร้าและความเจ็บปวดในใจผมก็พรั่งพรูออกมาเป็นน้ำตา ผมสะอื้นไห้ “แม่มารับไม่ได้ค่ะ แม่ต้องไปอบรม 3 เดือนที่โรงเรียนในหมู่บ้านชายแดนห่างไกล แม่บอกว่าโรงเรียนอยู่ไกลมาก เลยไปกลับในวันเดียวไม่ได้ ผมรอคุณยายมารับ คุณยายบอกว่าวันนี้จะกลับบ้านช้า เพราะต้องไปตรวจสุขภาพที่ในเมือง…”

เธอโอบกอดฉัน ปลอบโยนฉันจนกระทั่งเสียงสะอื้นของฉันสงบลง แล้วพูดว่า "ฮวาและตุ่ยจะรอคุณยายด้วยกันนะ แม่มาอยู่ตรงนี้แล้ว หนูไม่ต้องกลัวอีกต่อไปแล้ว" ในขณะนั้น รอยยิ้มและสายตาที่เปี่ยมด้วยความรักของเธอทำให้ฉันรู้สึกว่าเธออยู่ใกล้ชิด เป็นมิตร และเปิดใจกับฉันมาก จากนั้นเธอก็ลูบหัวฉันและถักเปียให้ฉัน วันนั้น ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันเล่าให้คุณยายฟังเกี่ยวกับบทสนทนาที่เราเพิ่งคุยกัน

ตั้งแต่บ่ายวันนั้นเป็นต้นไป ฉันก็ไม่กลัววิชาคณิตศาสตร์ของเธออีกต่อไป ฉันตั้งใจฟังคำบรรยายของเธอมากขึ้น เสียงของเธอชัดเจน และเธอจะชะลอลงหากสังเกตเห็นว่าส่วนใดที่เรากำลังมีปัญหา ในชั้นเรียนภาษาเวียดนาม เธอสอนด้วยความกระตือรือร้นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธออ่านบทกวี เสียงของเธอเหมือนบทเพลง ผสานกับเสียงกระซิบแผ่วเบาของลำธารน้ำใสในแม่น้ำนัมปัน เป็นครั้งแรกที่ฉันกล้าถามเธอเกี่ยวกับส่วนที่ฉันไม่เข้าใจ ฉันอาสาไปทำแบบฝึกหัดที่กระดาน แม้ว่าฉันจะยังทำผิดพลาดบ้าง แต่เธอก็ยังชมฉันว่า "ตู๋ เธอพัฒนาขึ้นแล้ว" คำพูดให้กำลังใจของเธอทำให้หัวใจฉันเต้นรัว ฉันอยากรีบกลับบ้านไปบอกคุณยายและโทรหาแม่เพื่อบอกว่าความพยายามของฉันได้รับการยอมรับจากเธอแล้ว...

แม้ว่าฉันจะไม่ได้ฟังคำบรรยายที่เปี่ยมด้วยความรักและความตั้งใจของเธออีกแล้ว แต่ฉันรู้ว่าคุณครูฮัวจะเป็นครูที่ฉันเคารพและรักในใจเสมอ คุณครูผู้มีหัวใจเปี่ยมด้วยความเมตตาดุจแม่ สอนบทเรียนเกี่ยวกับความสามัคคีและความรักให้พวกเราเสมอ และคอยให้กำลังใจและสนับสนุนฉัน ให้ฉันมีปีกที่จะไล่ตามความฝันในเส้นทางการศึกษา ฉันรู้สึกโชคดีอย่างแท้จริงที่ได้เป็นลูกศิษย์ของเธอ

เหงียน ฟาม เกีย ตู

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/202511/khac-ghi-hinh-bong-co-c9b044d/