หลงทางบนคันดินร้าง

เหตุการณ์หลงทางครั้งนั้นไม่เพียงแต่เตือนให้ฉันระมัดระวังมากขึ้นเมื่อออกไปทำกิจกรรมกลางแจ้ง แต่ยังสอนบทเรียนให้ฉันด้วยว่า เบื้องหลังทุกเส้นทาง ทุกการเดินทาง มักจะมีผู้คนธรรมดาที่พร้อมจะช่วยเหลืออยู่เสมอ

การหลงทางบนคันดินร้างเป็นความทรงจำที่ลืมไม่ลงจากช่วงแรกๆ ในการทำงานเป็นนักข่าวของฉัน

เมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว ตอนที่ฉันเริ่มต้นทำงานด้านวารสารศาสตร์ แม้ว่าฉันจะไม่คุ้นเคยกับพื้นที่นั้น แต่ฉันคิดว่าแค่มีกล้องถ่ายรูปและสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ฉันก็สามารถทำงานได้ทุกที่ แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันไม่ใช่เช่นนั้น

วันนั้น ฉันได้รับมอบหมายให้รายงานสถานการณ์การผลิต ทางการเกษตร ในพื้นที่ริมแม่น้ำของตำบลหนานเว้ (เมืองจีหลิง) ฉันจำได้ชัดเจนว่าเป็นวันต้นฤดูหนาว แสงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้าหลังป่าไผ่ เมื่อฉันเลี้ยวเข้าไปในคันดิน ฉันคิดอย่างซื่อๆ ว่าแค่เดินไปตามคันดินก็จะถึงท่าข้ามฟากไปอำเภอน้ำซัคแล้วก็กลับบ้านได้ แต่ฉันก็เดินต่อไปเรื่อยๆ… ถนนบนคันดินดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด พระอาทิตย์เริ่มตกดิน ไม่มีป้ายบอกทาง ไม่มีคนให้เห็น ลมเริ่มพัดแรง ลมหนาวต้นฤดูหนาวที่พัดมาจากแม่น้ำทำให้ฉันหนาวสั่น ทางด้านขวามือของฉันคือแม่น้ำ ทางด้านซ้ายมือคือนาข้าวที่เก็บเกี่ยวแล้ว เหลือเพียงตอข้าวเท่านั้น ตอนนั้นเองที่ฉันรู้ตัวว่าฉันหลงทาง

สมัยนั้น Google Maps ยังไม่แพร่หลาย โทรศัพท์ของฉันก็แบตเหลือน้อย และไม่มีใครให้ถามทาง ฉันจึงเริ่มรู้สึกกังวล ฉันหยุดและหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้ตัวเองสงบลง หลังจากเดินไปอีกหน่อย ฉันก็เจอกับชายชราคนหนึ่งกำลังตัดหญ้าอยู่ริมตลิ่ง ฉันรีบถามทางไปท่าเรือเฟอร์รี่กับเขา เมื่อเห็นว่าฉันรีบร้อน เขาก็เดาได้ว่าฉันหลงทาง เขาชี้ทางไปท่าเรือเฟอร์รี่ให้ฉัน พร้อมบอกให้ฉันรีบไปก่อนที่เรือจะปิด ฉันก้มหัวขอบคุณและรีบเดินไปตามทางที่เขาบอก โชคดีที่ฉันขึ้นเรือเฟอร์รี่เที่ยวสุดท้ายของวันได้ทัน

ขณะนั่งอยู่บนเรือลำเล็ก ฟังเสียงเครื่องยนต์ที่ดังเป็นจังหวะ ในที่สุดฉันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เหตุการณ์หลงทางครั้งนั้นกลายเป็นความทรงจำที่ลืมไม่ลงในช่วงแรกๆ ของการเป็นนักข่าวของฉัน มันไม่เพียงแต่เตือนให้ฉันระมัดระวังตัวเมื่อออกไปทำงานภาคสนาม แต่ยังสอนบทเรียนให้ฉันด้วยว่า เบื้องหลังทุกเส้นทาง ทุกการเดินทาง มักจะมีผู้คนธรรมดาที่พร้อมจะช่วยเหลืออยู่เสมอ

ทรานเฮียน

ที่มา: https://baohaiduong.vn/lac-duong-tren-con-de-vang-414439.html