ตอนเด็กๆ ความสุขของฉันคือสีส้มอบอุ่นๆ สีของลูกอมที่แม่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อและแอบเอามาวางไว้ในมือฉันตอนที่ฉันงอนหลังจากโดนดุ บางครั้งมันก็เป็นสีขาวของหน้ากระดาษสมุดเล่มใหม่ ตอนที่พ่อมานั่งอยู่ข้างๆ สอนฉันเขียนตัวอักษรตัวแรกอย่างอ่อนโยน ตอนนั้นฉันมีความสุขแค่กับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้น โดยไม่รู้ว่ามันคือความสุขที่เรียบง่ายอย่างแท้จริง
ตอนเด็กๆ ความสุขของฉันคือสีเหลืองอ่อนๆ เหมือนแสงแดดตอนเช้าที่ส่องผ่านหน้าต่าง ลูบไล้เส้นผมที่ยุ่งเหยิงของฉันหลังจากนอนไม่หลับทั้งคืน มันคือเสียงของแม่ที่เรียก “ลงมาทานอาหารเช้าเร็ว เดี๋ยวจะเย็น!” เสียงที่คุ้นเคยจนเป็นเรื่องธรรมดา แต่การที่ไม่มีเสียงนั้น แม้เพียงวันเดียว ก็ทำให้ฉันรู้สึกว่างเปล่า บางครั้ง ความสุขก็เป็นเพียงวลีที่คุ้นเคย ที่เรามองข้ามไปอย่างไม่ใส่ใจท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิตประจำวัน
ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งตอนไปเยี่ยมพ่อแม่ พอจอดรถหน้าประตูบ้านเสร็จ พ่อก็รีบวิ่งออกมา พอเห็นฉันพ่อก็พูดว่า "กระจกรถหลวมนะ เดี๋ยวพ่อขันให้แน่นเอง มันอันตรายเวลาเดินทางไกล" โดยไม่รอคำตอบจากฉัน พ่อก็รีบกลับเข้าไปข้างในเพื่อไปเอาเครื่องมือที่พ่อใช้ประจำ ฉันยืนมองพ่อก้มตัวลงไปขันน็อตแต่ละตัวด้วยมือที่หยาบกร้านจากการโดนแดด พ่อพูดเตือนฉันว่า "ลูกต้องใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ อย่ารอจนมันพังก่อนถึงค่อยมาคิดเรื่องซ่อม" ฉันยิ้ม แล้วน้ำตาก็เอ่อล้นขึ้นมาทันที ปรากฏว่าความสุขบางครั้งก็เรียบง่ายอย่างนั้นแหละ – การมีใครสักคนที่ห่วงใยเราอย่างเงียบๆ โดยไม่ต้องพูดคำหวานๆ แต่ก็ทำให้หัวใจเราอบอุ่น ความสุขในตอนนั้นสำหรับฉันคือสีน้ำตาลเข้มของมือที่หยาบกร้านของพ่อ แสงแดดในยามบ่ายที่ส่องประกายบนผมสีเทาของพ่อ ความรักที่เรียบง่ายแต่ยั่งยืนที่สุดในโลก
สำหรับฉันแล้ว ความสุขบางครั้งก็มีสีสันเหมือนรอยยิ้มของเด็กน้อย อย่างเช่นบ่ายวันนั้น ลูกสาวตัวน้อยของฉันวิ่งเข้ามาในอ้อมแขน ยื่นภาพวาดที่ขีดเขียนอย่างลวกๆ ออกมา แล้วอุทานว่า "แม่ หนูวาดแม่!" เส้นต่างๆ เลอะเลือน สีไม่สม่ำเสมอ แต่หัวใจของฉันกลับอ่อนโยนลง รอยยิ้มที่ไร้เดียงสาของเธอทำให้ห้องทั้งห้องสว่างไสว ที่จริงแล้ว ความสุขไม่ได้อยู่ไกลเลย มันอยู่ตรงนั้นแล้ว ในช่วงเวลาที่เราได้เห็นรอยยิ้มที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสานั้น
มีบางวันที่ฉันกลับบ้านหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันจากการทำงาน และทันทีที่ฉันนั่งลง สามีของฉันก็ถามอย่างอ่อนโยนว่า "ทานอะไรหรือยัง? เดี๋ยวผมทำอะไรให้ทาน" แค่ประโยคง่ายๆ นั้นก็ทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจ และความกดดันทั้งหมดก็ดูเหมือนจะหายไป นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมความสุขบางครั้งจึงไม่ต้องการอะไรที่ยิ่งใหญ่ มันคือการได้รับการดูแลเอาใจใส่ด้วยความจริงใจอย่างแท้จริง ในช่วงเวลานั้น สีสันของความสุขคือสีสันที่อบอุ่นและอ่อนโยนของการแบ่งปันและความเข้าใจ
บางครั้ง ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเลย แค่นั่งนิ่งๆ มองดูเมฆลอยผ่านไป ฟังเสียงใบไม้พลิ้วไหวบนระเบียง และรู้สึกถึงความสงบอย่างบอกไม่ถูก ในตอนเช้า ขณะจิบกาแฟแก้วแรก ฟังเสียงนกขับขานบนระเบียง ทุกอย่างก็รู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก ช่วงเวลาเล็กๆ เหล่านี้ไม่ได้ฉูดฉาดหรือมีเสียงดัง แต่กลับทำให้หัวใจฉันอบอุ่น ฉันเข้าใจแล้วว่าความสุขนั้นไร้สีสัน มันใสราวกับลมหายใจ เบาบางราวกับสายลม และคุณจะสัมผัสได้หากเพียงแค่หยุดนิ่งสักครู่
มีหลายวันที่ฉันวิ่งไล่ตามความสุข คิดว่าการบรรลุเป้าหมายบางอย่างเท่านั้นที่จะนำความสุขที่แท้จริงมาให้ แต่ยิ่งฉันก้าวไปข้างหน้า ฉันก็ยิ่งตระหนักว่าความสุขไม่ใช่จุดหมายปลายทาง แต่เป็นการเดินทาง มันคือช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ ที่ประกอบกันเป็นภาพชีวิต และเมื่อเราเรียนรู้ที่จะยิ้มให้กับทุกสิ่ง แม้แต่สิ่งที่ไม่ได้เป็นไปตามแผน เราก็ได้สัมผัสกับความสุขแล้ว
ถ้ามีใครถามฉันว่า "ความสุขมีสีอะไร?" ฉันคงยิ้มแล้วตอบว่า "ความสุขคือสีของความรัก มันคือแสงแดดอบอุ่นยามเช้า ความสงบสุขในบ้าน สายตาของคนที่เรารัก และความโปร่งใสของสิ่งเรียบง่ายรอบตัวเรา ทุกคนอาจมีความรู้สึกที่แตกต่างกัน แต่สำหรับฉัน ความสุขมักมีเฉดสีที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง ไม่สว่างเกินไป ไม่หมองเกินไป เพียงพอที่จะทำให้เราซาบซึ้งในชีวิตมากยิ่งขึ้น"
ฮาตรัง
ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/202511/mau-cua-hanh-phuc-38203cc/
