ชายกลุ่มหนึ่งเดินไปตามเส้นทางชนบทกลับสู่ดินแดนแห่งความทรงจำ

บ้านเกิดของฉันไม่ใช่ชนบทที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยผลไม้ รายล้อมไปด้วยบ้านเรือนโบราณ หรือนาข้าวอันกว้างใหญ่ มันเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่บนเนินทรายริมชายฝั่งเท่านั้น

ที่นั่นเองที่ฉันใช้ชีวิตวัยเด็กอันแสนประทับใจ เต็มไปด้วยความทรงจำที่ไม่มีวันลืม เช้าตรู่ที่อากาศสดชื่น เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มขึ้นส่องแสงจางๆ สลายหมอกบางๆ ที่ปกคลุมดอกไม้ป่าสีเขียวชอุ่มรอบบ้าน บ่ายวันฤดูร้อนที่ร้อนระอุ เมื่อแสงแดดจัดส่องผ่านต้นไม้รอบหมู่บ้านเล็กๆ ก่อให้เกิดเงาตามทางเดินในชนบท และยามเย็นที่เต็มไปด้วยเสียงร้องของแมลงต่างๆ ที่ผสมผสานกัน ทั้งหมดนี้สร้างบรรยากาศชนบทอันเงียบสงบที่ตั้งอยู่ริมทะเลตะวันออก

ทุกครั้งที่ฉันกลับไปบ้านเกิด มันเหมือนกับว่าฉันได้ย้อนเวลากลับไปสู่ โลก ที่สงบสุขและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบ้าน ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดร้องระงมอยู่ท่ามกลางต้นไม้ ฉันเดินไปตามทางทรายอันเงียบสงบ แนวหญ้ากกสีขาวที่อยู่ไกลออกไปวาดภาพอันมหัศจรรย์ตัดกับฉากหลังของบ้านเกิด สำหรับฉัน นี่ไม่ใช่แค่ถนนชนบทธรรมดา แต่เป็นเส้นทางที่นำฉันหวนกลับไปสู่ความทรงจำ

เมื่อเดินทางกลับตามถนนชนบทสู่ความทรงจำ ฉันรู้ว่าแต่ละก้าวคือการเดินทางอันยาวนานในชีวิต และความทรงจำเกี่ยวกับบ้านเกิดเมืองนอนจะเป็นแหล่งกำลังใจและพลังที่มองไม่เห็นที่จะช่วยให้ฉันเอาชนะความยากลำบากทั้งหมดในเส้นทางข้างหน้าได้ตลอดไป

รอยเท้าเหล่านี้ไม่ใช่การเดินไปโดยบังเอิญ แต่เป็นการเดินทางอันมีจุดมุ่งหมายของจิตวิญญาณ การหวนกลับไปสู่ความทรงจำอันแสนหวานในวัยเด็ก ช่วงเวลาแห่งวันฤดูร้อนอันยาวนานและสดใส เมื่อฉันและเพื่อนรักวิ่งและกระโดดโลดเต้นบนเนินทรายสีทอง สนุกสนานและหัวเราะอย่างมีความสุข และยังมีช่วงเวลาที่เรานั่งอย่างสงบ เล่าเรื่องราวต่างๆ ไปเรื่อยๆ ขณะที่แสงสนธยาค่อยๆ จางหายไปหลังต้นไม้ทางฝั่งตรงข้ามของเนินทราย

เมื่อมองภาพบ้านเกิดของฉัน ฉันรู้สึกถึงความสงบและร่มรื่นที่โอบล้อมทุกแง่มุมของเวลา บรรยากาศที่เงียบสงบ สายลมอ่อนๆ ที่พัดพาเอาความหอมของดอกไม้และหญ้า เสียงของธรรมชาติราวกับท่วงทำนองอันไพเราะที่ละลายหัวใจฉัน นี่คือส่วนประกอบของภาพแห่งความสุขที่ฉันวาดและเก็บซ่อนไว้ในจิตวิญญาณ ในส่วนลึกของความทรงจำของฉัน

จากเกมง่ายๆ ในวัยเด็ก เช่น เกมชักเย่อแบบดั้งเดิมที่แบ่งเป็น "ห้าหรือสิบคน" ไปจนถึงการแข่งขันฟุตบอลที่ครึกครื้นบนเนินทราย ความสุข เสียงหัวเราะ และเหงื่อที่ปรากฏบนใบหน้าอันไร้เดียงสา ล้วนเป็นความทรงจำที่ยากจะลืมเลือนสำหรับเด็กทุกคนที่เติบโตขึ้นในชนบทแห่งนี้

แม้ว่าฉันจะจากบ้านเกิดมานานแล้ว แต่ความทรงจำเหล่านั้นก็ยังคงอยู่ในใจฉัน วันนี้ ความทรงจำเหล่านั้นเปรียบเสมือนประตูแห่งกาลเวลาที่เปิดออก เปิดโอกาสให้ฉันได้กลับไปสู่ช่วงวัยเด็กและสัมผัสรสชาติของบ้านเกิดอีกครั้ง

แล้วชนบทก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป โลกสมัยใหม่กวาดล้างค่านิยมดั้งเดิมไป ชนบทกลายเป็นเมือง เส้นทางชนบทกลายเป็นถนนลาดยางสมัยใหม่ ความทรงจำเก่าๆ เลือนหายไป แต่พวกมันยังคงอยู่ในหัวใจของผู้ที่โหยหาอดีต เป็นแหล่งแรงบันดาลใจที่ไม่สิ้นสุดที่นำพาเรากลับไปสู่ตัวตนของเราเอง

และไม่ว่าชีวิตจะนำพาความยากลำบากมามากมายเพียงใด ไม่ว่าการเปลี่ยนแปลงรอบตัวเราจะเกิดขึ้นมากแค่ไหน บ้านเกิดของเราก็ยังคงเป็นที่พึ่งพิง เป็นสถานที่ที่เรากลับไปเพื่อฟื้นฟูจิตใจเสมอ เพราะบ้านเกิดไม่ใช่แค่ที่ที่เราเกิดและเติบโต แต่ยังเป็นที่ที่ความรักอันลึกซึ้งถูกเก็บไว้ในหัวใจของเราด้วย

ในยามเหน็ดเหนื่อย เมื่อเผชิญกับความกังวลในชีวิต เรามักจะหวนนึกถึงความทรงจำอันอบอุ่นของบ้านเกิด ความทรงจำเหล่านั้นเป็นแหล่งกำลังใจ เป็นแหล่งพลังงานเชิงบวกที่ช่วยให้เราเอาชนะความยากลำบากทั้งปวงได้

เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางชนบทอันเงียบสงบ ฉันเข้าใจว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี ไม่ว่าเราจะเผชิญกับความยากลำบากและอุปสรรคมากมายเพียงใด บ้านเกิดของเราก็จะเป็นจุดหมายปลายทางของการเดินทางทุกครั้ง เป็นแหล่งแรงบันดาลใจอันไม่สิ้นสุดที่จะผลักดันให้เราก้าวต่อไปในชีวิต และเมื่อเรากลับไป เราก็จะได้รับการต้อนรับด้วยความทรงจำอันแสนหวานแห่งความรักอันไร้ขอบเขตต่อบ้านเกิดของเราเสมอ

ความทรงจำเกี่ยวกับชนบทไม่ใช่เพียงแค่ภาพและเสียง แต่ยังรวมถึงอารมณ์ความรู้สึกที่ลึกซึ้งด้วย มันคือสถานที่ที่เราได้รับการเลี้ยงดูและเติบโต แม้ว่าเราจะจากบ้านเกิดไปแล้ว การระลึกถึงมันยังคงเป็นแหล่งกำลังใจและรากฐานที่มั่นคง ช่วยให้เราเอาชนะความยากลำบากและความท้าทายต่างๆ ในชีวิตสมัยใหม่ได้

สำหรับผู้ชาย การกลับไปบ้านเกิดและรำลึกถึงความทรงจำนั้นหมายถึงการค้นพบตัวเองอีกครั้ง การค้นหาความสุขกับครอบครัวและคนที่รัก

ทรานวันไทย

แหล่งที่มา