ของขวัญแห่งความสุข

ทราปิดร้านขายของชำเร็วกว่าปกติเพราะเธอเหนื่อย หลังจากนับสินค้า คำนวณเงินต้นและกำไรของวันเสร็จแล้ว ทราก็ปิดสมุดบันทึกและถอนหายใจเบาๆ ตั้งแต่สร้างบ้านและเปิดร้าน สมุดบันทึกเล่มนี้ก็เต็มไปด้วยตัวเลขมากมาย ตัวเลขเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของทรา คอยหลอกหลอนเธอทุกมื้ออาหารและทุกคืน เธอทรุดตัวลงบนโต๊ะคอมพิวเตอร์และหลับไปอย่างอ่อนล้าหลังจากวันที่ร้อนอบอ้าว โดยได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่ข้างๆ อย่างน่าประหลาด ทุกครั้งที่เธอรู้สึกเหนื่อย เธอจะได้ยินเสียงนั้น ตอนแรกมันเป็นเพียงเสียงแผ่วเบาที่ไม่ชัดเจน จากนั้นเสียงของลำธารก็ชัดเจนขึ้น ราวกับอยู่ข้างหูเธอ บางครั้งมันรู้สึกเหมือนลำธารไหลอยู่ในหัวใจของเธอ เย็นสบายและสดชื่น มันช่วยบรรเทาอาการปวดหัวและปลอบประโลมความเหนื่อยล้าของเธอ ด้วยเหตุนี้ เมื่อเธอตื่นขึ้นมา ทราจึงไม่รู้สึกหนักใจอีกต่อไป แต่เสียงของลำธารมาจากไหน ในเมื่อบ้านของเธออยู่ในเมือง ถูกบีบอยู่ระหว่างกำแพงคอนกรีต แม้แต่คอนกรีตก็ยังรู้สึกอึดอัด แล้วลำธารจะไหลมาจากไหนในที่นี้? ทราเล่าเรื่องแปลกประหลาดนั้นให้ลูกสาวฟัง และเมย์ก็หัวเราะคิกคักพลางพูดว่า "หนูจะสร้างลำธารให้แม่ค่ะ ลำธารใสสะอาดเลย" ทรามักจะใจอ่อนกับคำพูดหวานๆ เหล่านั้นเสมอ แม้ว่าทราจะรู้ว่าที่นี่คงไม่มีลำธารใดๆ นอกจากลำธารแห่งความรักก็ตาม

ภาพประกอบ: ฟาน หนาน

คุณแม่คะ คุณแม่เริ่มทำงานหาเงินตั้งแต่อายุเท่าไหร่คะ?

- อืม… ตั้งแต่ฉันอายุเท่าเธอ ฉันก็จับปู เก็บถั่วลิสง และเก็บยางไม้ไปขายหาเงินแล้ว ชีวิตสมัยนั้นลำบากมาก เราไม่มีแม้แต่ข้าวสาร มีแค่ข้าวผสมข้าวโพดหรือมันสำปะหลัง ดังนั้น ไม่ใช่แค่ฉัน แต่เด็กทุกคนต้องหาเลี้ยงตัวเองตั้งแต่อายุยังน้อย

งั้นในสมัยนั้น เด็กๆ ไม่มีเวลาเล่นใช่ไหมคะ คุณแม่?

ใช่ แน่นอน ฉันเล่นหลังจากทำธุระเสร็จหมดแล้ว ที่จริงแล้ว ฉันมักจะพบความสุขได้แม้ในขณะทำงานเสมอ

ถ้าหนูอยากหารายได้ตอนนี้ แม่จะสนับสนุนหนูไหมคะ?

คุณพูดจริงเหรอ? ทำไมอยู่ดีๆ ก็คิดเรื่องหาเงินขึ้นมาล่ะ?

- เพราะผมอยากซื้อหนังสือและอุปกรณ์การเรียนด้วยเงินที่ผมหามาเอง ผมอยากช่วยแม่ด้วยครับ

- เอ่อ... ก็ได้ค่ะ แต่คุณวางแผนจะหาเงินยังไงคะ?

- แม่คะ หนูอยากยืมเงินไปปลูกสวนดอกไม้ แล้วก็ขยายพันธุ์ดอกไม้ขายค่ะ หนูจะคืนเงินให้แม่ภายในสามเดือน แม่คิดยังไงกับแผนของหนูคะ?

ทราโอบกอดเมย์ไว้แน่น และพูดด้วยความรักว่า:

- คุณแม่พอใจมากค่ะ เราจะคุยรายละเอียดกันเพิ่มเติมก่อนที่คุณจะเริ่มนะคะ

ตลอดบ่ายนั้น เมย์วิ่งเล่นไปทั่วบ้าน บางครั้งเธอก็แอบมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อชื่นชมสวนเล็กๆ ที่พ่อแม่ของเธอเพิ่งซื้อมา มันเป็นที่ดินทำนาติดกับรางรถไฟที่ทราเก็บเงินอย่างยากลำบากเพื่อซื้อมา ทราต้องการสวนเล็กๆ สำหรับลูกของเธอ เพื่อปลูกผักและไม้ผลสักสองสามต้น เธอจ้างคนงานมาสร้างคันดินและขึงตาข่ายเหล็กเพื่อแยกมันออกจากรางรถไฟ ทุกวันหลังเลิกงาน สามีของทราจะไปที่ริมแม่น้ำเพื่อนำดินตะกอนกลับมาหลายกระสอบ ทรายังซื้อเมล็ดพันธุ์ผักมาด้วย เธอยังขอฟางที่เหลือจากการเก็บเกี่ยวครั้งก่อนมาทำปุ๋ยหมักอีกด้วย

สวนขนาดเล็กไม่ถึงสี่สิบตารางเมตรแห่งนี้เต็มไปด้วยพืชที่ทุกคนอยากปลูก ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ทุกมื้ออาหารกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่สนุกสนานเกี่ยวกับการปลูกพืช สามีของเธอวางแผนจะปลูกไม้ประดับหรือสร้างสวนฝรั่งเพื่อเก็บเกี่ยวและขายผลไม้ให้กับคนงานในเขตอุตสาหกรรม ส่วนคุณทราตั้งใจจะปลูกต้นละมุด อะโวคาโด มะม่วง และส้มโอหวานสักสองสามต้นสำหรับลูกๆ ส่วนที่เหลือจะใช้ปลูกผักเพื่อให้มื้ออาหารของครอบครัวทั้งอร่อยและสะอาด ผู้หญิงมักจะกังวลเกี่ยวกับสารเคมีต่างๆ ที่ใช้ในการแช่และถนอมอาหารที่ขายในตลาด พวกเธอกังวลกับการซื้อสิ่งเหล่านั้นมาใช้ในการปรุงอาหารที่อาจเป็นพิษต่อครอบครัว ดังนั้นคุณทราจึงให้ความสำคัญกับการปลูกผลไม้และผักที่จำเป็นต่อชีวิตประจำวัน หนูน้อยเมย์ขอที่ดินแปลงหนึ่งเพื่อปลูกดอกไม้ คุณทราหัวเราะและพูดว่า:

คุณวางแผนจะปลูกดอกไม้ชนิดไหน?

- ดอกไม้ที่ฉันชอบที่สุดคือกุหลาบและดอกเดซี่ ฉันเห็นสวนดอกไม้ระหว่างทางไปบ้านคุณยาย ในวันหยุดสุดสัปดาห์ ผู้คนจะมาขายดอกไม้ริมถนนกันเต็มไปหมด

- ดังนั้น วันอาทิตย์นี้ เราจะไปเลือกซื้อกระถางดอกไม้สวยๆ ด้วยกัน

***

ทุกบ่าย แทนที่จะไปเล่นกับเพื่อนๆ ในละแวกบ้าน เมย์จะเดินเล่นอยู่ในสวน ความสุขของเมย์ตอนนี้อยู่ที่การดูแลดอกไม้ในกระถางนับสิบกระถางอย่างเอาใจใส่ ทุกดอกตูมเล็กๆ ทุกต้นกล้าที่เพิ่งงอกออกมา เธอทะนุถนอม เมย์เรียนรู้วิธีการคำนวณราคา ซื้อและขายเพื่อทำกำไร เธอจะนำต้นกุหลาบที่มีดอกตูมจำนวนมากไปวางไว้หน้าร้านของแม่เพื่อขาย ส่วนที่เหลือเธอก็จะนำไปเพาะขยายพันธุ์โดยการปักชำลงในกระถางเล็กๆ เมย์เริ่มสนุกกับการอ่านหนังสือเกี่ยวกับการดูแลต้นไม้และค้นหาเทคนิคการขยายพันธุ์ที่มีประสิทธิภาพทางออนไลน์ ทราซื้อชุดจอบและพลั่วขนาดเล็กน่ารักให้ลูกสาวตัวน้อย เธอมีความสุขที่ได้เห็นลูกสาวของเธอจดจ่ออยู่กับสวน แม้ว่าบางครั้งเธอจะเปื้อนดินก็ตาม บางครั้งเมื่อตื่นนอนในตอนเช้า ทราจะพบแจกันกุหลาบที่ลูกสาวเพิ่งเด็ดมาจากสวนวางอยู่บนโต๊ะ เมื่อมองดูร่างของลูกสาวหายไปตามถนนไปโรงเรียน ทรายังคงได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ที่ลอยออกมาจากนิ้วมืออันบอบบางของลูกสาว

ทุกคนเรียกเมย์ว่า "เจ้านายตัวน้อย" ทุกครั้งที่มาเยี่ยมร้านขายของชำของคุณแม่เธอ พวกเขาต่างหยุดและชื่นชมดอกไม้กระถางเล็กๆ หน้าร้าน ฤดูกาลนี้ กุหลาบเลื้อยกำลังบานสะพรั่งเป็นช่อสวยงาม ดอกเจอเบร่าหลากสีสันกำลังผลิบาน ดอกลิลลี่สีแดงกำลังบานกลีบเรียบเนียนราวกับกำมะหยี่ ทุกคนที่เดินผ่านไปมาต่างอยากซื้ออะไรสักอย่างเพราะดอกไม้สวยงาม และเพราะเมย์ฉลาดและน่ารัก บ้านตั้งอยู่บนถนนสายหลักที่วิ่งผ่านเมืองหลวงและขึ้นไปยังจังหวัดภูเขาทางเหนือ ดังนั้นจึงมีผู้คนสัญจรไปมาตลอดเวลาตั้งแต่เช้าจรดดึก ลูกค้าที่แบกเป้และสัมภาระมากมายรีบเร่งผ่านไป แต่ก็หันกลับมาเพราะ "กระถางดอกไม้สวยจัง" ตรามีความสุขที่ได้เห็นลูกสาวเติบโตและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นจากการขายดอกไม้ การได้เห็นเธอแนะนำสินค้า สอนลูกค้าวิธีการดูแลดอกไม้ และช่วยพวกเขาผูกกระถางต้นไม้แต่ละต้นขึ้นรถอย่างระมัดระวัง ทำให้ตราสบายใจ แม่ทุกคนต่างหวังว่าลูกของตนจะพบความสุขในงานของตน ตรามาจากครอบครัวเกษตรกร เกิดมาในความยากจน ดังนั้นเธอจึงเข้าใจคุณค่าของบทเรียนชีวิตในวัยเด็กที่บางครั้งหาไม่ได้จากหนังสือมากกว่าใครๆ ในวัยเด็ก เธอมักจะหลับไปในความฝันที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดินและโคลน ครั้งหนึ่งเธอดีใจมากที่ได้อ่านบทกวีของเจียง นัม ที่ว่า “ในวัยเด็ก ฉันไปโรงเรียนวันละสองรอบ / รักบ้านเกิดผ่านทุกหน้าของหนังสือ / ใครบอกว่าการเลี้ยงควายนั้นยาก? / ฉันฟังเสียงนกร้องอย่างเคลิบเคลิ้ม” หากเธอไม่ได้ใช้ชีวิตในช่วงเวลานั้นกับการเลี้ยงควายและตัดหญ้า ตราอาจไม่เคยซาบซึ้งกับบทกวีนั้นมากเท่านี้เลย…

มายนั่งลูบเหรียญที่เธอเพิ่งได้มาจากการขายดอกไม้ เธอใช้มือที่ถลอกเพราะหนามกุหลาบลูบเหรียญเหล่านั้น หลังจากจ่ายหนี้ให้แม่แล้ว มายก็เอาเงินใส่กล่องเล็กๆ ส่วนเงินที่เหลือ เธอกับพ่อก็แอบเตรียมแผนการเล็กๆ ของพวกเขา บางครั้งทั้งสองก็จะแอบไปไหนมาไหนด้วยกัน บางครั้งก็ไปป่า บางครั้งก็ไปลำธาร และมักจะกลับมาพร้อมกับถุงใส่ก้อนหินสีขาวสะอาดหรือก้อนหินหลากสี ทราลืมช่วงเวลาดีๆ ของลูกสาวไปเสียสนิท เธอวุ่นอยู่กับการนำเข้าสินค้าใหม่ ตรวจสอบสินค้าคงคลัง และดิ้นรนหาทุนสำหรับธุรกิจของเธอ ลูกค้าเพิ่มมากขึ้น บางครั้งแค่ซื้ออมยิ้มหรือปากกาก็ทำให้คุยกันได้ครึ่งชั่วโมง ทรากำลังเตรียมอาหารตามสั่งให้ลูกค้า ในขณะเดียวกันก็ดูแลปลาตุ๋นในครัวและไข่ดาวในกระทะ ซึ่งเธอยังไม่มีเวลาแม้แต่จะพลิก ทุกวันเต็มไปด้วยภารกิจมากมาย ก่อนที่เธอจะได้กินอาหารสักคำ ลูกค้าก็จะเรียกหาจากหน้าร้านแล้ว ทราแค่อยากหลับไปท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกกุหลาบจากลูกสาวตัวน้อย และเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ ใสๆ เธอปลอบใจตัวเองว่าอีกไม่นาน เมื่อหนี้สินหมดไป เธอจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

ทราป่วย เป็นอาการที่คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าหลายวันแล้ว บางวันเธอนอนหลับได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง บางครั้งอาการปวดไมเกรนก็รบกวนเธอ แต่เธอก็ปฏิเสธที่จะพักผ่อน แม้ว่าสามีจะเสนอตัวช่วยขายของก็ตาม เธอเกรงว่าด้วยสินค้าจำนวนมาก เขาจะจำราคาไม่ได้ทั้งหมดและจะทำผิดพลาด ทำให้ไม่ได้กำไร เมย์รีบพูดว่า "แม่คะ หนูช่วยเอง หนูรู้ราคาของทุกอย่าง" แต่ทราอยากให้ลูกสาวใช้เวลาไปกับการเรียนและทำสวน

สิ่งที่ทรากังวลก็คือ ลูกสาวของเธอที่หมกมุ่นอยู่กับสินค้าหลายร้อยชนิด จะไม่มีสมาธิพอที่จะเรียนหนังสือ ทราพยายามต่อไปจนกระทั่งเธอหมดแรง เพ้อคลั่งด้วยไข้สูง นอนอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงลูกค้าคุ้นเคยเรียกซื้อสินค้า แต่ไม่สามารถลุกขึ้นได้ ในช่วงที่เพ้อคลั่งนั้น ทราได้ยินเสียงลูกสาวถามไถ่ถึงความเป็นอยู่ รู้สึกถึงสัมผัสที่ห่วงใยของลูกสาว และเห็นผ้าอุ่นๆ วางอยู่บนหน้าผาก เธอได้กลิ่นโจ๊กหอย ได้ยินเสียงกระทบกันของชามและตะเกียบ และเสียงมีดและเขียงในครัว ซึ่งทำให้เธอสะดุ้งตื่นจากอาการมึนงง เมื่อลงไปที่ครัว ทราเห็นสามีและลูกสาวกำลังทำอาหารด้วยกัน กลิ่นโจ๊กหอย—โอ้ นั่นเป็นกลิ่นที่ทำให้ทราอยากกินเสมอ แม้ในยามป่วยก็ตาม

- แม่คะ กินโจ๊กหอยในชามนี้ให้หมด แล้วก็กินยานี่ด้วยนะคะ เดี๋ยวแม่ก็จะหายดี แล้วค่อยไปเล่นในสวนได้ค่ะ...

- พ่อกับฉันมีของขวัญเซอร์ไพรส์ให้คุณ

- ของขวัญสำหรับฉันเหรอ? มันคืออะไร?

มายเห็นพ่อส่งสัญญาณให้เก็บเป็นความลับ ทั้งสองจึงกอดกันกระซิบกระซาบและหัวเราะคิกคัก ทรานั่งพิงหน้าต่าง มองดูเหตุการณ์นั้นและยิ้มอย่างอ่อนโยน บางครั้งความสุขก็พบได้ในห้วงเวลาเรียบง่ายของชีวิต โดยไม่ต้องเสียเงินสักบาท แต่ทรากลับยุ่งอยู่กับการหาเงินมานาน จนเลื่อนเวลาที่จะมีชีวิตอย่างสงบสุขออกไป ความสุขไม่จำเป็นต้องรอคอย มันไม่ได้อยู่ไกลขนาดนั้น มันอยู่ตรงนั้นในความวุ่นวายและความยากลำบาก เพียงแต่ทราลืมมันไป ตอนนี้ทราเดินออกไปในสวน เดินลัดเลาะไปตามกระถางต้นไม้ที่กำลังออกดอก ทันใดนั้น ทราก็หยุดเมื่อได้ยินเสียงลำธารไหลมาจากที่ไหนสักแห่ง เสียงกระซิบเบาๆ นี่ไม่ใช่ความฝัน เสียงนั้นอยู่ใกล้มากและเป็นเสียงจริงอย่างชัดเจน เมื่อเดินไปอีกไม่กี่ก้าว ลำธารเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทรา เกิดจากก้อนกรวดสีขาวและหินก้อนใหญ่ที่มายและพ่อแอบนำมาด้วย

- ผมสัญญาว่าจะนำเสียงของลำธารที่ไหลรินมาให้คุณแม่ฟัง คุณแม่ชอบไหมครับ?

น้ำตาเอ่อล้นในดวงตาของทรา เธอจับมือเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนของลูกมาแนบแก้มด้วยความรักพลางพูดว่า:

- รู้ไหม จริงๆ แล้วเธอนั่นแหละคือของขวัญที่ดีที่สุดในโลกสำหรับฉัน ขอบคุณนะ ก้อนเมฆน้อยแสนหวานของฉัน...

ที่มา: https://baolamdong.vn/van-hoa-nghe-thuat/202504/mon-qua-hanh-phuc-ac879a6/