การนัดหมายกับความไม่เที่ยงแท้

ในชีวิตคนเรามักมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น แต่ถึงจุดหนึ่งเราก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน เช่น เมื่อเราได้ยินเสียงของเวลาที่ร่วงหล่นราวกับใบไม้แห้ง เมื่อลมหายใจของใครบางคนหยุดลงชั่วขณะ ในเวลานั้นเอง เราก็เข้าใจทันทีว่าเราได้เผชิญหน้ากับความไม่เที่ยงแท้แล้ว—การนัดหมายที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว โดยไม่ได้รับเชิญ แต่ทรงพลังมากพอที่จะสั่นสะเทือนหัวใจ

ฉันเคยเป็นแบบนั้นมาก่อน บ่ายวันหนึ่งที่ไร้ลมพัด ฉันนั่งนับความฝันเก่าๆ ปีต่างๆ ที่ฉันยึดมั่นไว้แน่น แต่กาลเวลากลับพรากทุกสิ่งไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ อีกด้านหนึ่งของความรู้แจ้ง ที่ซึ่งสีสันของสายฝนในฤดูมรสุมจางหายไป ไม่มีใครรอฉันอีกต่อไป เส้นทางเก่าๆ ไม่ได้ทอดเงาไปกับฉันอีกแล้ว ไม่มีใครจุดตะเกียงเก่าๆ ให้ฉันอีก ฉันเข้าใจแล้วในตอนนั้นว่า เมื่อความไม่เที่ยงแท้มาเยือนเรา ทุกสิ่งที่เราเคยคิดว่า "เป็นของฉัน" ก็กลายเป็นสิ่งที่เปราะบางราวกับฝุ่นละออง

ชีวิต…กลับกลายเป็นว่าสั้นนัก จนเราไม่มีเวลาเตรียมตัวเลย

เมื่อวานนี้เองที่เราได้พบกัน เรายิ้มให้กัน พูดคุยกันด้วยถ้อยคำที่คุ้นเคย แต่ในวันนี้ ลมหายใจของใครบางคนได้ดับลงตลอดกาล วันเวลาผ่านไปทีละน้อย ทิ้งร่องรอยความทรงจำที่ยาวขึ้น และความว่างเปล่าที่ลึกขึ้นในหัวใจของฉัน มีความรักที่ฉันไม่เคยมีโอกาสได้เอ่ยถึง มีความเสียใจที่ฉันไม่สามารถแสดงออกมาได้ เราทุกคนต่างซ่อนบาดแผลไว้ในหัวใจที่กาลเวลาไม่อาจเยียวยาได้

เมื่อใช้ชีวิตมาครึ่งชีวิต ฉันได้รวบรวมเศษเสี้ยวแห่งวัยเยาว์ราวกับวิญญาณหลงทางที่พยายามย้อนรอยเท้าของตนเอง บางครั้งฉันรู้สึกเหมือนนักเดินทางที่ยืนอยู่บนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ไม่รู้ว่าท่าเรืออยู่ที่ไหน บ้านอยู่ที่ไหน ในเวลานั้นเอง ความไม่เที่ยงแท้ได้มานั่งลงข้างๆ ฉันอย่างเงียบๆ แต่ใกล้จนฉันได้ยินเสียงลมหายใจของฉัน มันไม่ได้ตำหนิ ไม่ได้สั่งสอน เพียงแต่กระซิบเบาๆ ว่า:

"ชีวิตของใครก็ไม่สมบูรณ์แบบ การจะพบความสงบสุขนั้น ต้องปล่อยวางความเจ็บปวด"

คำพูดเหล่านั้นเปรียบเสมือนบาดแผลจากมีด แต่เป็นบาดแผลที่ช่วยเยียวยาได้

ฉันเริ่มมอง โลก ด้วยมุมมองที่ช้าลง ฉันเริ่มซาบซึ้งกับทุกเสียงของรถยนต์ภายนอก ทุกใบไม้ที่ร่วงหล่นบนชายคา สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันเคยมองข้ามไป ตอนนี้กลายเป็นบททดสอบที่ทำให้ฉันรู้ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่

แล้วฉันก็ตระหนักถึงสิ่งที่น่าตกใจที่สุด:

ผู้คนไม่ได้กลัวการสูญเสียอะไร... พวกเขากลัวเพียงแค่ว่าจะไม่มีเวลาเพียงพอที่จะแสดงความรักของตนเท่านั้น

ดังนั้น ฉันจึงได้เรียนรู้ที่จะรักอีกครั้ง รักอย่างช้าๆ รักอย่างลึกซึ้ง รักผู้อื่น และรักตัวเองด้วย—คนที่ทนทุกข์ทรมานมานานโดยไม่พูดออกมา

แต่การเรียนรู้ที่จะรักก็หมายถึงการเรียนรู้ที่จะอดทนด้วยเช่นกัน

เพราะไม่มีใครผ่านชีวิตไปได้โดยไม่เคยเจ็บปวดใจอย่างน้อยสักครั้ง ในคืนที่พายุโหมกระหน่ำ บาดแผลเก่าๆ ก็กลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง ฉันคิดว่ามันเป็นสัญญาณของความอ่อนแอ แต่กลับกลายเป็นบทเรียนชีวิต บาดแผลแต่ละครั้งเปรียบเสมือนแผนที่นำทาง น้ำตาแต่ละหยดคือหลักไมล์แห่งการเติบโต

ในบางคืนที่หนาวและลมแรง ฉันรู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นเล็กน้อย ความเหงาอยู่เคียงข้างฉันเหมือนญาติที่พลัดพรากกันไปนาน ฉันเคยคิดว่าความเหงากำลังไล่ตามฉันอยู่ แต่ไม่ใช่เลย ที่จริงแล้วมันอยู่ตรงนั้นมาตลอด เพียงแต่ตอนนี้ฉันใจเย็นพอที่จะมองมันตรงๆ เท่านั้นเอง

และในช่วงเวลาอันแสนสั้นและละเอียดอ่อนนั้น ฉันก็ตระหนักได้ว่า:

ความไม่แน่นอนไม่ได้ทำให้เราหวาดกลัว

มันมาเพื่อเตือนให้เราใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยความเมตตามากขึ้น

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงรู้สึกขอบคุณผู้คนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตฉัน ทั้งคนที่ยังอยู่กับฉันและคนที่จากไป ฉันรู้สึกขอบคุณสำหรับความรักที่เคยเบ่งบานและเหี่ยวเฉาไป ฉันยังรู้สึกขอบคุณสำหรับความสูญเสียที่เคยทำให้ฉันเสียใจอย่างหนัก เพราะมันสอนให้ฉันเห็นคุณค่าของสิ่งที่ยังคงอยู่

เมื่อได้พบกับโว่ เถือง ผมก้มศีรษะลงด้วยความรู้สึกขอบคุณ

ขอบคุณชีวิต ที่ให้โอกาสฉันได้รักสักครั้ง

ขอบคุณสำหรับความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมาน ที่สอนให้ฉันรู้จักความอดทน

ขอบคุณตัวเองที่ไม่ยอมแพ้แม้ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด

และ ณ ที่ใดที่หนึ่ง ท่ามกลางความสงบนิ่งของพระอาทิตย์ตกสีม่วง ฉันก็สงสัยว่า:

"เมื่อไหร่ฉันถึงจะได้รับความรักอย่างแท้จริง?"

บางที...เมื่อเรามีความสงบสุขมากพอที่จะเปิดใจของเรา

บางที… เมื่อเราเรียนรู้ที่จะยอมรับการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดด้วยหัวใจที่ไม่หวาดกลัวอีกต่อไป

หรือบางที… คำถามนั้นอาจจะไม่มีวันได้รับคำตอบ

แต่ไม่เป็นไรหรอก

เพราะหลังจากการประชุมครั้งนั้น ฉันได้เรียนรู้ที่จะชะลอทุกอย่างลง เรียนรู้ที่จะยิ้มรับกับความไม่สมบูรณ์แบบ และที่สำคัญที่สุด ฉันได้เรียนรู้ที่จะโอบกอดชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยสองมืออย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น

ที่มา: https://baophapluat.vn/mot-lan-hen-voi-vo-thuong.html