ฤดูร้อนในสวนมหัศจรรย์

ไม่มีอะไรดีไปกว่าการนอนเล่นบนเปลญวนใต้ต้นไม้ในบ่ายวันฤดูร้อนอีกแล้ว!

คุณยายแขวนเปลญวนให้ฉันใต้ร่มเงาของต้นมะเฟืองและต้นมะเฟืองในสวน ฉันไม่รู้ว่าต้นมะเฟืองปลูกเมื่อไหร่ แต่กิ่งก้านสาขาที่กว้างใหญ่ของมันให้ร่มเงาได้ตลอดทั้งวัน ทุกบ่าย ฉันจะนั่งอ่านหนังสืออย่างมีความสุขบนเปลญวนนั้นจนกระทั่งตาปรือด้วยความง่วง แล้วฉันก็จะหลับไปในความฝันอันแสนสวยงาม ในความฝัน ฉันเห็นตัวเองเป็นเด็กตัวเล็กๆ หลงทางอยู่ในดินแดนของยักษ์ ต้องต่อสู้ป้องกันตัวเองด้วยดาบ บางครั้งฉันก็ฝันว่าหลงทางอยู่ในดินแดนของผีเสื้อยักษ์ ขี่หลังพวกมันและเดินทางไปทุกที่… โอ้ ความฝันอันมหัศจรรย์เหล่านั้น! ทุกครั้งที่ฉันตื่นขึ้น ฉันก็ยังปรารถนาที่จะกลับไปนอนหลับและหลับไปในความฝันอันแสนสวยงามเหล่านั้นอีกครั้ง

ทุกครั้งที่ฉันตื่นจากการงีบหลับตอนบ่ายและเล่าความฝันให้คุณยายฟัง คุณยายก็จะหัวเราะออกมาเสมอว่า "จินตนาการของหนูช่างล้ำเลิศเหลือเกิน! หนูอาจจะเขียนหนังสือได้สักวันหนึ่งนะ" ฉันไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นจากมุกตลกของคุณยายหรือจากหนังสือที่ฉันอ่านขณะนอนเล่นในเปลญวนทุกบ่าย แต่ความฝันที่จะเป็นนักเล่าเรื่องก็ค่อยๆ เติบโตขึ้นในใจฉัน ฉันเริ่มเขียนเรื่องสั้นเกี่ยวกับคุณยายและสวนมหัศจรรย์ของท่าน

ฉันเรียกสวนเล็กๆ ของคุณยายว่าดินแดนมหัศจรรย์ เพราะทุกวันล้วนมีเรื่องเซอร์ไพรส์เล็กๆ น้อยๆ เกิดขึ้นเสมอ ต้นไม้เหล่านั้นมักจะให้ใบไม้สีทองสวยงามมากมายแก่ฉัน ฉันจะเก็บใบไม้สีทองที่ฉันคิดว่าสวยแล้วกดลงในสมุดบันทึก พร้อมจดบันทึกวันที่เก็บอย่างระมัดระวังและพิถีพิถันเหมือนนักสะสมตัวจริง ครั้งหนึ่ง ฉันพบใบไม้สีทองรูปหัวใจ ฉันดีใจมากและวิ่งไปอวดคุณยาย คุณยายลูบหัวฉันและยิ้มพลางชมฉันว่า "ลูกหมาน้อยของแม่ฉลาดจัง!"

ในสวนของคุณยาย ต้นไม้โปรดของฉันคือต้นฝรั่งข้างสระน้ำ ต้นไม้มีกิ่งก้านแยกเป็นสองแฉก เหมาะแก่การนั่งห้อยขา จิบฝรั่งดิบๆ และอ่านหนังสือ ฉันมักแอบไปนั่งเล่นตรงกิ่งแยกนั้น อ่านหนังสือจนเหนื่อย แล้วชื่นชมวิวจากด้านบน นกกระจอกหลายตัวร้องเจื้อยแจ้วและบินไปมาตามกิ่งก้าน ขนสีเขียวของพวกมันพลิ้วไหวไปมา ทำให้ฉันเวียนหัว วันหนึ่งฉันบอกนกกระจอกตัวหนึ่งว่า "หยุดกระโดดได้แล้ว! ขาไม่เหนื่อยบ้างเหรอ?" นกกระจอกมองฉันด้วยความประหลาดใจ ตาเบิกกว้าง ราวกับจะบอกว่า "เหนื่อยเหรอ? เรากระโดดแบบนี้มาตั้งแต่เกิดแล้ว!" พอได้ยินอย่างนั้น ฉันก็หัวเราะ "ก็พวกมันเป็นนกกระจอกนี่นา! พวกมันไม่รู้จักความเหนื่อยหรอก!" ดังนั้นฉันจึงเขียนบทกวีเกี่ยวกับนกกระจอกและให้คุณยายอ่าน เธอหัวเราะออกมาเสียงดัง "เจ้าเด็กซน จินตนาการของเธอช่างล้ำเลิศจริงๆ!"

มุมหนึ่งข้างสระน้ำ คุณยายปลูกต้นกล้วยไว้ ไม่ว่าจะเพราะดินอุดมสมบูรณ์หรือฝีมือการปลูกต้นไม้ของคุณยาย ทุกครั้งที่กล้วยออกผล ก้านกล้วยจะห้อยลงมาเกือบถึงพื้น ฉันมักจะรอจนกว่าดอกกล้วยจะบานเพื่อเก็บน้ำค้างที่ปลายดอกมาดื่ม มันหวานเหมือนน้ำผึ้งเลย นกหัวขวานก็ชอบน้ำหวานนี้เช่นกัน ดังนั้นฉันจึงต้องตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปจิบก่อนที่พวกมันจะดื่มหมด ทุกครั้งที่พวกมันเห็นฉันวิ่งออกไป นกหัวขวานก็จะรีบบินขึ้นไปบนกิ่งไม้ใกล้ๆ จิกและส่งเสียงร้อง ฉันเดาว่าพวกมันกำลังดุฉันที่เอาแต่น้ำหวานของพวกมันไป ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ยอมปล่อยไป ฉันจะทำอย่างไรได้ล่ะ น้ำหวานจากดอกกล้วยนั้นหอมและหวานมาก ยิ่งฉันดื่มมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งอยากดื่มมากขึ้นเท่านั้น

ข้างรั้ว คุณยายปลูกมันสำปะหลังเป็นแถว บางครั้งคุณยายก็จะดึงมันสำปะหลังขึ้นมาต้ม มันสำปะหลังมีสีขาวบริสุทธิ์และมีกลิ่นหอมของใบเตย คุณยายจะขูดมะพร้าว บดงา และใส่เกลือ ทำเป็นของว่างแสนอร่อยสำหรับวันฝนตก ฉันกินมันสำปะหลังจนอิ่มมากจนไม่ต้องกินข้าวเย็น คุณยายไม่ดุฉัน แต่จะหัวเราะฉันที่ทำท่าทางเหมือนอยากกินมันสำปะหลังมาก คุณยายไม่รู้ว่าฉันอยากกินมันสำปะหลังมากแค่ไหน ที่บ้านพ่อแม่ไม่เคยปล่อยให้ฉันกินอะไรก็ได้ตามใจชอบเหมือนคุณยาย นั่นเป็นเหตุผลที่ทุกฤดูร้อนฉันจะขอร้องแม่ให้พาไปบ้านคุณยาย แน่นอนแม่ก็อนุญาต เพราะคุณยายอยู่คนเดียวเสมอ ลุงอุตทำงานทั้งวันและใช้เวลาช่วงเย็นเล่นกับเพื่อนๆ การมีฉันไปอยู่ด้วยจะทำให้คุณยายมีคนคุยด้วยและเป็นเพื่อน ดังนั้นในบรรดาหลานๆ ทั้งหมด คุณยายรักฉันมากที่สุด คุณยายมักจะเก็บอาหารที่ดีที่สุดไว้ให้ฉันกินเสมอเมื่อฉันกลับบ้านในช่วงฤดูร้อน เพราะรู้ว่าฉันชอบมันฝรั่ง คุณยายจึงปลูกมันสำปะหลัง เผือก มันเทศ และเผือกหูช้างไว้ในมุมว่างๆ ของสวน ทุกครั้งที่ฤดูร้อนใกล้เข้ามา คุณยายจะโทรมาหาฉัน คะยั้นคะยอให้ฉันกลับบ้านไปเยี่ยม ราวกับว่าท่านรอคอยฤดูร้อนมานานแสนนานแล้ว

ฉันใช้เวลาช่วงฤดูร้อนในวัยเด็กนับครั้งไม่ถ้วนกับคุณยายในสวนมหัศจรรย์ของท่าน ฉันรู้จักต้นไม้ทุกต้นในสวนนั้นเป็นอย่างดี เมื่อคุณยายจากไป ต้นไม้ทุกต้นในสวนก็ผลัดใบอย่างกะทันหัน ทุกคนต่างบอกว่าพวกเขากำลังไว้ทุกข์ให้คุณยาย ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้น กวาดใบไม้ที่ร่วงหล่นไปเผา แล้วซื้อปุ๋ยมาใส่และรดน้ำต้นไม้ ฉันกลัวว่าพวกมันจะคิดถึงคุณยายและตามท่านไป ฉันกอดต้นไม้แต่ละต้น ปลอบโยนพวกมันเหมือนเด็กๆ คอยกระตุ้นให้พวกมันกินและเติบโตอย่างรวดเร็ว แล้วต้นไม้ก็แตกใบใหม่ ทุกฤดูร้อน ขณะนอนอยู่บนเปลญวนใต้ต้นไม้ ฉันจะได้ยินเสียงพวกมันกระซิบ เหมือนคุณยายพูดว่า "เตโอ เธอกลับมาแล้วใช่ไหม คุณยายทิ้งมันสำปะหลังไว้ให้เธอข้างนอกรั้ว" ทันใดนั้น น้ำตาก็ไหลอาบหน้าฉัน และฉันก็กระซิบว่า "คุณยาย!"

แหล่งที่มา: https://baobinhthuan.com.vn/mua-he-o-khu-vuon-dieu-ky-109400.html