ฤดูแห่งดอกตังขาวผลิบานบนท้องฟ้า

มีฤดูกาลแห่งดอกไม้ที่ไม่ส่งเสียงดัง ไม่ฉูดฉาด ไม่แย่งแสงแดดกันเหมือนต้นลิลลี่หรือต้นอินทนิล มีฤดูกาลแห่งดอกไม้ที่เงียบสงบแต่ก็งดงามน่าอัศจรรย์ และนั่นคือฤดูกาลแห่งดอกตัง บนเนินเขาสูงชันสุดลูกหูลูกตาทางตะวันตกของจังหวัดกวางตรี ที่ซึ่งเส้นแบ่งระหว่างโลกและท้องฟ้าเปราะบางราวกับควันจางๆ ในยามเย็น ดอกตังเบ่งบานราวกับเสียงกระซิบระหว่างธรรมชาติและมนุษยชาติ

เราเดินทางผ่านดินแดนมากมาย เราหยุดพักใต้ร่มเงาของดอกเรพซีดสีเหลืองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ ที่ส่องแสงลงมาบนทุ่งนา เราหลงใหลในดอกชงโคสีขาวที่ปกคลุมเนินเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนามราวกับภาพวาดที่พร่ามัว แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เราจะรู้สึกถึงความเบาและความกว้างขวางเช่นนี้มาก่อนเลย เมื่อเรายืนอยู่ท่ามกลางป่าทางตะวันตกของ จังหวัดกวางตรี ที่ซึ่งดอกตังร่วงหล่นราวกับหิมะบางๆ ความงามที่ไม่โอ้อวด ไม่น่าเกรงขาม แต่แสนอ่อนโยนราวกับเทพนิยายที่ซ่อนตัวอยู่ในความเงียบสงบ

เช้าตรู่ของฤดูร้อน ลมยังคงพัดพาหมอกเย็นๆ จากเทือกเขาตรวงเซิน เราเดินทางกับครู่ย์ลวง เพื่อนชาวปาโก ไปตามเส้นทาง โฮจิมินห์ สายตะวันตก ที่คดเคี้ยวผ่านเทือกเขาที่ขึ้นๆ ลงๆ เริ่มจากตำบลหวงตัน ผ่านตำบลหวงหลิง หวงฝุ่ง หวงเวียด และสุดท้ายถึงตำบลหวงลาป ในอำเภอหวงฮวาที่อยู่บนที่สูง ในช่วงเวลานี้ของปี ป่าไม้ยังคงรักษาความเย็นและความชื้นเอาไว้ หญ้าคาและต้นกกสองข้างทางส่งเสียงกรอบแกรบราวกับกำลังเล่าเรื่องราวในอดีต ครู่ย์ลวงกล่าวว่า "คุณมาถูกเวลาแล้ว คุณจะได้เห็นดอกตังร่วงหล่นปกคลุมพื้นดินเป็นสีขาว พวกเราชาวปาโกเรียกช่วงเวลานั้นว่าฤดูแห่งเมฆร่วง"

ชาวเผ่าปาโคและเผ่าวันเกียวในตำบลหวงฝูต่างมีความสุขกับฤดูกาลที่ต้นตงออกดอก

พวกเราหัวเราะ คิดว่ามันเป็นแค่สำนวน แต่เมื่อมอเตอร์ไซค์ของเราเลี้ยวโค้งตรงทางเข้าตำบลหวงถาน เนินเขาที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีขาวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า และพวกเราก็พูดไม่ออกจริงๆ ต้นตงเบ่งบาน ดอกไม้เล็กๆ ห้ากลีบเป็นช่อๆ บอบบางและขาวบริสุทธิ์ แสงแดดส่องผ่านใบอ่อน ทำให้ดอกไม้ดูเรืองรองราวกับหมอก บางกลีบร่วงหล่นจากกิ่งก้านอย่างช้าๆ สัมผัสพื้นราวกับกลัวจะปลุกสิ่งที่หลับใหลอยู่ให้ตื่นขึ้น

เมื่อหยุดพักใต้ต้นตังใหญ่ต้นหนึ่ง พวกเราไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงลมพัดเบาๆ พัดพาเอา กลิ่นดอกไม้จางๆ มาด้วย กลิ่นดอกตังไม่ฉุน มันละเอียดอ่อนราวกับลมหายใจ จะรับรู้ได้ก็ต่อเมื่อหยุดนิ่งและผ่อนคลายจิตใจอย่างแท้จริง กลิ่นเหมือนน้ำค้างยามเช้าที่เกาะอยู่บนใบไม้ เหมือนน้ำพุที่ไหลผ่านความฝัน ความฝันที่ขาวสะอาด มีกลิ่นดอกตังอบอวลอยู่ มีหญิงคนหนึ่งกำลังทอผ้าอยู่บนเครื่องทอ เด็กคนหนึ่งกำลังปล่อยกลีบดอกไม้ให้ลอยไปตามลำธาร เสียงฮาร์โมนิกาดังก้องไปทั่วช่องเขา และในความฝันนั้น ดอกไม้ก็ยังคงร่วงหล่น ไม่ใช่เพื่ออวดโฉม ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เป็นการยอมรับตามธรรมชาติ เหมือนกฎแห่งสวรรค์และโลก...

เช้าตรู่ ขณะที่เรากล่าวอำลาหมู่บ้าน เราหันกลับไปมองถนนคอนกรีตเรียบลื่นเป็นครั้งสุดท้าย กลีบดอกไม้ต้นตังสองสามกลีบติดอยู่บนไหล่ของเรา ไม่มีใครปัดมันออกไป แต่เราอยากจะเก็บรักษากลิ่นหอมที่ยังคงอบอวลของผืนดิน ฤดูแห่งดอกไม้ และวิถีชีวิตที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้งเอาไว้

ดอกไม้จากต้นตังไม่ใช่ดอกไม้ที่ขายตามตลาด หรือพบได้ในร้านขายดอกไม้หรูหรา มันดำรงอยู่อย่างเงียบสงบ ลึกซึ้ง และสง่างามในอาณาจักรส่วนตัวของภูเขาและป่าไม้ เช่นเดียวกับชาวปาโคและชาววันเกียวในภูมิภาคนี้—เงียบแต่ไม่ย่อท้อ เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง ใช้ชีวิตอย่างกลมกลืนกับธรรมชาติ…

ที่มา: https://cand.com.vn/Chuyen-dong-van-hoa/mua-trau-trang-tren-lung-troi-i765903/