นีโอเดินทางกลับบ้านเกิดของเขา

ฉันเกิดในชนบทที่ยากจน ที่ซึ่งแม่น้ำคดเคี้ยวราวกับแขนที่ยื่นออกไปโอบกอดหมู่บ้าน ทุกเช้า เสียงพายเรือเบาๆ และเสียงเรียกของผู้คนจากฝั่งตรงข้ามดังก้องข้ามมา ราวกับแม่เรียกฉันในความฝัน

แม่น้ำในบ้านเกิดของฉัน ภาพถ่าย: วู คอง เดียน

บ้านของฉันตั้งอยู่ท่ามกลางสวนหมาก หลังคามุงกระเบื้องเตี้ยๆ ดูเหมือนจะโน้มศีรษะลงต่อหน้าภูเขา ผนังทำจากดินผสมฟาง ในฤดูฝน น้ำจะซึมผ่าน ทำให้เกิดคราบดิน และในฤดูแล้ง ผนังก็จะแตกเป็นรอยเหมือนเส้นผม แต่ที่นี่เป็นที่แรกที่ฉันได้สัมผัสถึงความอบอุ่นของครอบครัว ที่ซึ่งมีการแบ่งปันอาหารเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความรักความผูกพันอันลึกซึ้ง

แม่ของฉันเป็นคนอ่อนโยนและอดทนอย่างเหลือเชื่อ ทุกเช้าก่อนพลบค่ำ เธอจะไปที่สวน รดน้ำผักแต่ละแถวอย่างพิถีพิถัน และสะบัดใบกะหล่ำปลีที่ถูกแมลงกัดกินออก ตอนเที่ยง เธอจะนอนน้อยมาก มักจะพัดให้ฉันขณะที่ฉันเรียนหนังสือ พึมพำขณะนับเหรียญเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอได้จากการขายผักในตอนเช้า ฉันจะลืมการข้ามเรือข้ามฟากทุกวันของแม่ได้อย่างไร ที่ต้องทำงานหนักเพื่อขายสินค้าเลี้ยงดูฉันและพี่น้อง?

วัยเด็กของฉันไม่ได้เต็มไปด้วยของเล่นมากมาย สิ่งที่ฉันเล่นด้วยทุกวันคือทรายริมแม่น้ำ ว่าวที่พ่อทำจากกระดาษปูนซีเมนต์ และเสียงแผ่วเบาของขลุ่ยไม้ไผ่ที่เป่าต้านลม

ฉันจำไม่ได้ว่าความรู้สึกเศร้าโศกครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อไหร่ บางทีอาจเป็นบ่ายวันหนึ่งในฤดูหนาว เมื่อฝูงเป็ดของพ่อถูกน้ำท่วมพัดพาไป และพ่อก็นั่งเงียบๆ อยู่ทั้งบ่ายโดยไม่พูดอะไรสักคำ ต่อมา ทุกครั้งที่ฉันกลับไปบ้านเกิดและยืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ นึกถึงภาพของพ่อในตอนนั้น ที่นั่งอยู่ข้างตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ คอยสับใบหม่อนอ่อนๆ ให้หนอนไหมกินในตอนกลางคืน หัวใจฉันก็เจ็บปวด และฉันก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ในความฝัน ฉันเห็นตัวเองบินสูง มองลงมายังหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีขนาดพอดีกับฝ่ามือ และแม่น้ำที่ระยิบระยับราวกับริบบิ้นที่พาดผ่านความทรงจำของฉัน แต่เมื่อฉันตื่นขึ้น ฉันก็เป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่นั่งกอดเข่าไว้กับอก แอบมองลอดช่องประตู ฟังเสียงลมพัดผ่านป่าไผ่ราวกับเสียงกระซิบที่น่าหวาดกลัว

ยิ่งฉันอายุมากขึ้นเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งเข้าใจว่าความฝันที่จะได้บินนั้นไม่อาจช่วยฉันให้พ้นจากโลกนี้ได้ มีเพียงความทรงจำ ไม่ว่าจะเป็นความเจ็บปวดหรือความสุขสงบเท่านั้นที่ยังคงอยู่เพื่อเตือนใจฉันว่าครั้งหนึ่งฉันเคยผ่านสถานที่แห่งนั้น เคยอาศัยอยู่ที่นั่น เคยหัวเราะและร้องไห้กับชาวบ้านในหมู่บ้านของฉัน

ชีวิตของแต่ละคนเปรียบเสมือนแม่น้ำ และทุกแม่น้ำย่อมมีต้นกำเนิด ฉันยึดมั่นในความรู้สึกนี้มาตลอดหลายปีที่เดินทางท่องเที่ยว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในงานเขียนช่วงหลังๆ ของฉันที่มักปรากฏราวกับคำสาป ต้นกำเนิดของฉันคือพ่อของฉัน ครูโรงเรียนในหมู่บ้าน ชายผู้พูดน้อยแต่เปี่ยมด้วยปัญญาอันลึกซึ้ง คือแม่ของฉัน หญิงยากจนผู้มีผมขาวโพลนก่อนที่ฉันจะเกิดเสียอีก คือเสียงจิ้งหรีดในต้นฤดูร้อน กลิ่นน้ำโคลนในบ่อน้ำหลังฝนตก เงาของต้นไผ่ที่เอนลงบนหน้ากระดาษสีขาวของสมุดเรียนในวัยเด็กของฉัน แม่น้ำหวู่เจียที่ตลิ่งถูกกัดเซาะและก่อตัวขึ้นใหม่ ล้อมรอบด้วยภูเขา 3 ด้านและพืชพรรณเขียวชอุ่ม 4 ด้าน…

แต่ละคนมีวิธี "กลับคืนสู่รากเหง้า" ที่แตกต่างกันออกไป ผ่านความทรงจำและความโหยหาในวัยเด็กที่เคยผ่านมาและติดตัวมาตลอดชีวิต หลายปีต่อมา เมื่ออาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ เดินผ่านตึกสูง มองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกที่ไม่คุ้นเคย บางครั้งฉันก็ยังได้ยินเสียงไม้พายกระทบน้ำเบาๆ ในยามเช้าตรู่ นั่นเองที่ฉันตระหนักว่าฉันไม่เคยจากสถานที่แห่งนี้ไปอย่างแท้จริง: "หมู่บ้านนั้นจากไปพร้อมกับฉัน / แต่ฉันไม่รู้ตัว / มีเพียงแม่น้ำแห่งบ้านเกิด เงาของภูเขา ริบหรี่อยู่ในบทกวี / ฉันเคยอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน / ตอนนี้หมู่บ้านนั้นอยู่ในตัวฉัน"...

ที่มา: https://baoquangnam.vn/neo-lai-que-nha-3157185.html