ถ้าหากแม่ได้รับอนุญาตให้พาลูกไปสอบได้…

[โฆษณา_1]

บ่ายวันที่ 7 มิถุนายน หลังจากสอบวิชาคณิตศาสตร์เสร็จที่หน้าโรงเรียนมัธยมจั๋นฮุง เขต 8 นักเรียนชายคนหนึ่งสวมหน้ากากอนามัยยืนอยู่บนมอเตอร์ไซค์ของพ่อด้วยสีหน้าหดหู่ น้ำตาไหลอาบแก้ม การสอบทุกครั้งนำมาซึ่งความเศร้าและความเสียใจ

สำหรับปีการศึกษา 2023-2024 นครโฮจิมินห์มีที่นั่งว่างในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 (เกรด 10) จำนวน 77,294 ที่นั่ง ผ่านการสอบเข้าในโรงเรียนมัธยมศึกษา 114 แห่งทั่วเมือง โดยมีผู้สมัครสอบ 96,334 คน ประมาณ 20,000 คนจะไม่ได้รับการคัดเลือกเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐ และจะต้องเลือกเรียนที่อื่น ดังนั้น ครอบครัวกว่า 90,000 ครอบครัวจึงต้องลุ้นระทึกตั้งแต่วันนี้จนถึงวันที่ประกาศผลคะแนนสอบผ่าน

Nếu mẹ được đưa con đi thi… - Ảnh 1. — การกอดในช่วงฤสอบ

คุณแม่ท่านหนึ่งเล่าให้ฟังว่า ในช่วงวันที่ลูกของเธอสอบ เธอลาหยุดงานเพื่อไปรออยู่ที่หน้าโรงเรียนเพื่อคลายความกังวล เพราะถึงแม้เธอจะไปทำงาน จิตใจของเธอก็จะจดจ่ออยู่กับการสอบอยู่ดี ส่วนคุณพ่ออีกท่านหนึ่ง ชื่อ ซอน ลัม อาศัยอยู่ในเขต 8 เล่าว่า ในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา ขณะที่รออยู่นั้น สมาชิกทุกคนในครอบครัวต่างก็ “เดินเบาๆ พูดเบาๆ และยิ้มอย่างอ่อนโยน” หลีกเลี่ยงการดูทีวีดึกๆ... เพื่อให้ลูกชายมีพื้นที่เงียบๆ ที่สุดในการอ่านหนังสือ ถึงแม้เขาจะดูสงบต่อหน้าลูก แต่ภายในใจเขากลับกระวนกระวายและวิตกกังวล

สิ่งที่ทำให้ผู้สื่อข่าวประทับใจนอกศูนย์สอบเข้าโรงเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ในนครโฮจิมินห์ อาจจะเป็นอ้อมกอดที่พ่อแม่มอบให้ลูกๆ เมื่อผู้เข้าสอบร้องไห้เพราะทำข้อสอบได้ไม่ดี น้ำตาเหล่านั้นก็อยู่ในอ้อมกอดของพ่อเช่นกัน เพื่อขอความปลอบโยนและความเข้าใจ แต่สำหรับผมแล้ว สิ่งที่ประทับใจยิ่งกว่านั้นนอกศูนย์สอบ คือการได้ยินเรื่องราวจากใจจริงของชายคนหนึ่งเกี่ยวกับภรรยาของเขา

เธอทำงานอยู่ที่บริษัท PouYuen มา 20 ปีแล้ว ทำงานตั้งแต่เช้าตรู่จนดึกดื่น กังวลอยู่ตลอดเวลาว่าจะตกงานเมื่อมีการเลิกจ้าง และไม่เคยมีโอกาสพาลูกไปโรงเรียนเลย เธอคิดถึงลูกและได้แต่คิดถึงลูกจากในโรงงาน เมื่อวานนี้ สามีของเธอพาลูกสาวไปสอบเพียงลำพัง ความฝันเดียวของเขาคืออยากให้ลูกสาวได้เข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมของรัฐ เพื่อที่ฐานะทางการเงินที่จำกัดของพวกเขาจะได้สนับสนุนการศึกษาของลูกได้

ฉันจำแม่ของฉันได้ ตลอดช่วงวัยเด็กของฉัน ตั้งแต่การสอบตอนมัธยมปลาย ไปจนถึงวันที่ฉันออกจากบ้านเกิดไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยในเมือง แม่ของฉันไม่เคยจับมือฉันไปส่งที่ประตูโรงเรียนเลยสักครั้ง ฉันโทษแม่ว่าใจร้ายเหลือเกิน จนกระทั่งฉันได้เป็นแม่เอง พ่อแม่แต่ละคนมีวิธีแสดงความรักและความห่วงใยต่อลูกๆ ในแบบของตัวเอง แน่นอนว่าแม่ของฉัน และแม้แต่แม่ที่ทำงานในโรงงานมา 20 ปี ก็คงจะกอดและจับมือลูกอย่างแน่นหนา ถ้าหากมีโอกาสพาลูกไปสอบ แม้เพียงครั้งเดียว…

[โฆษณา_2]
ลิงก์แหล่งที่มา