ดรีมคีปเปอร์

1. เมื่อยามเย็นย่างเข้ามา พื้นที่ห้องสมุดเก่าแก่แห่งนี้ก็กลายเป็นสถานที่มหัศจรรย์และเปี่ยมด้วยบทกวี แสงตะวันสุดท้ายราวกับคมดาบอันบอบบาง ส่องลอดผ่านบานหน้าต่างที่แตกร้าวเล็กน้อย สาดส่องเป็นริ้วสีเหลืองอำพันระยิบระยับบนพื้นไม้ ไม่ใช่แค่แสงธรรมดา แต่เป็นแสงระยิบระยับดุจนักเต้น ส่องสว่างทุกอณูละอองที่ลอยอยู่ในอากาศ เปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นผลึกแห่งความทรงจำ

ภาพประกอบ: MINH CHI

ห้องสมุดที่เคยเต็มไปด้วยเสียงกระดาษพลิกไปมา บัดนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดราวกับคนชราที่นอนหลับอยู่บนกองความทรงจำ กลิ่นของกระดาษเก่า ไม้ผุพัง และกาลเวลาผสานกัน ก่อให้เกิดเป็นบทเพลงแห่งอดีต

ตุงถือไม้ปัดฝุ่นในมือ เดินช้าๆ อย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวจะทำลายความเงียบสงบ งานของเขาไม่ใช่แค่การทำความสะอาด แต่เป็นพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ ทุกครั้งที่ปัดฝุ่น เขาไม่ได้แค่ทำความสะอาดหนังสือ แต่เป็นการบำรุงเลี้ยง "ความฝัน" ที่ซ่อนอยู่ภายใน

ตงมีความสามารถพิเศษ เขาเห็นความฝันของผู้อ่าน ความฝันเหล่านั้นไม่ใช่ความคิดนามธรรม แต่เป็นกลุ่มควันละเอียดอ่อน แต่ละกลุ่มมีรูปร่างและสีสันเฉพาะตัว ลอยออกมาจากหนังสือเก่าๆ เช่น ในหนังสือเรียนการบินที่ซีดจางเล่มนี้ เครื่องบินกระดาษลำเล็กๆ บินวนราวกับกำลังจะทะยานขึ้นจากหน้ากระดาษ อีกด้านหนึ่ง บนแผนที่เก่าของนักสำรวจ กลุ่มควันสีน้ำตาลระยิบระยับ ประดับด้วยจุดสีแดงเล็กๆ เหมือนจุดหมายปลายทางที่ยังไปไม่ถึง... ความฝันเหล่านั้นมีชีวิตชีวา สว่างไสว และตงก็ทะนุถนอม "ความฝัน" ทุกๆ อย่าง

สำหรับเขาแล้ว ห้องสมุดแห่งนี้ไม่ใช่แค่เพียงที่เก็บรวบรวมหนังสือ แต่เป็นจักรวาลแห่งความใฝ่ฝัน ที่ซึ่งเขาทำหน้าที่เป็นผู้เฝ้ารักษา คอยปกป้องและทะนุถนอมความฝันที่ถูกลืมเลือนไปอย่างเงียบๆ

2. ในบ่ายวันหนึ่งที่เงียบสงบ ขณะที่แสงแดดสีเงินยวงส่องลอดผ่านกระจกหน้าต่าง ตุงเดินช้าๆ ไปยังมุมที่ผู้คนไม่ค่อยไปเยือนของห้องสมุด ที่นั่น บนหนังสือเรียนฟิสิกส์ดาราศาสตร์ที่เก่าคร่ำคร่า เขาได้เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัว มันเป็น "ความฝัน" ที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่กลุ่มควันระยิบระยับเหมือนเครื่องบิน หรือภาพที่สวยงามสดใสเหมือนดอกไม้ มันเป็นเพียงกลุ่มควันสีเทาเหี่ยวแห้ง ม้วนงออย่างน่าเวทนา เหมือนใบไม้แห้งที่ถูกลมพัดไปกองไว้ที่มุมห้อง

เมื่อมองดูแล้ว ตุงไม่เพียงแต่เห็นสีที่จางลงเท่านั้น แต่ยังรู้สึกถึงความเศร้าอย่างสุดซึ้ง ความว่างเปล่าที่หลอกหลอนเขาไปถึงแก่นแท้ เขารู้ว่า "ความฝัน" นี้เป็นของหญิงชราที่เขามักเห็นนั่งเงียบๆ อยู่บนเก้าอี้หวายเก่าๆ ตัวนี้

หญิงชรามีผมสีขาว มัดเป็นมวยอย่างเรียบร้อย แต่ดวงตาที่ขุ่นมัวของเธอกลับแฝงไปด้วยความเศร้าโศกอย่างยากจะบรรยาย เธอมักจะนั่งอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน ร่างเล็ก ๆ ของเธอดูเล็กจิ๋วเมื่อเทียบกับพื้นที่กว้างใหญ่ จ้องมองหนังสือโดยไม่พลิกหน้ากระดาษเลย

เป็นช่วงบ่ายแก่ๆ แสงในห้องสมุดเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อนๆ สาดส่องไปทั่วชั้นหนังสือเก่าแก่แต่ละชั้น เสียงติ๊กต๊อกของนาฬิกาลูกตุ้มในห้องโถงใหญ่ดังขึ้นเรื่อยๆ จนกลืนหายไปในความเงียบสงบของสถานที่นั้น ตุงเดินไปยืนห่างจากเก้าอี้หวายของหญิงชราเพียงไม่กี่ก้าว เขาแสร้งทำเป็นจัดระเบียบ โดยใช้ไม้ปัดฝุ่นแตะสันหนังสือเบาๆ เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจของเธอ

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ตุงก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดออกมา เสียงของเขานุ่มนวลและอบอุ่น:

- ฉันสังเกตเห็นว่าคุณยายมานั่งตรงนี้บ่อยๆ หนังสือเล่มนี้ต้องสนุกมากแน่ๆ ใช่ไหม?

หญิงชราเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอที่พร่ามัวด้วยกาลเวลา ค่อยๆ เปลี่ยนไปราวกับก้อนหินเล็กๆ ที่ถูกทิ้งลงในทะเลสาบที่สงบนิ่ง ความเศร้าโศกยังคงอยู่ แต่ประกายแห่งแสงสว่างได้ปรากฏขึ้น เสียงของเธอแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความโหยหาอดีต ราวกับเสียงถอนหายใจของกาลเวลา:

“มัน...ทำให้ฉันนึกถึงช่วงเวลาหนึ่ง ตอนนั้นฉันก็เหมือนกับคุณตอนนี้...เต็มไปด้วยความฝัน” หญิงชรากระซิบ มือเรียวเล็กของเธอกุมเข้าด้วยกัน “ฉันอยากเป็นนักดาราศาสตร์ อยากสัมผัสดวงดาว อยากค้นพบ ความลับของจักรวาล”

ตงตั้งใจฟัง ทุกคำพูดของเธอไม่ใช่เพียงแค่เสียง แต่เหมือนหยาดฝนที่ตกลงบนฝุ่นละอองแห่งความทรงจำที่เลือนหายไปนาน ดวงตาของเธอมองไปยังที่ไกลๆ ราวกับมองย้อนกลับไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวเมื่อหลายปีก่อน ในสายตาของตง "ความฝัน" สีเทาในตำราดาราศาสตร์ของเขาพลันสั่นไหวขึ้นมา

“แต่ชีวิตก็ไม่ใช่หนังสือที่เต็มไปด้วยหน้ากระดาษสวยงามเสมอไป พ่อของฉันล้มป่วย และฐานะทางการเงินของครอบครัวก็ตกต่ำ การดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดดึงฉันออกจากความฝัน จากสูตรสำเร็จที่ดูแห้งแล้งแต่เย้ายวนเหล่านั้น” เสียงของเธอแผ่วลงพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า

ตุงรู้สึกเจ็บปวด เสียใจอย่างสุดซึ้ง ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ถูกฝังไว้มานานเกินไป

เธอค่อยๆ หลับตาลง น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มเหี่ยวย่นของเธอและหยดลงบนสันหนังสือ ในช่วงเวลานั้น ตุงเห็นควันสีเทาแห่ง "ความฝัน" ของเธอหดตัวลงอย่างฉับพลัน เหมือนแผลที่เลือดไหล ทุกคำที่เธอพูดไม่ใช่เรื่องราว แต่เป็นมีดที่กรีดลงไปในความฝันของเธอเอง ทำให้มันจางหายไปจนเหลือเพียงสีเทาที่ไร้ความหวัง

3. ตุงตัดสินใจใช้วิธีการ "บำบัด" พิเศษอย่างหนึ่ง ทุกวันเขาจะแอบเลือกหนังสือ วิทยาศาสตร์ เล่มใหม่ที่น่าสนใจที่สุด แล้ววางไว้ในจุดที่ยายของเขานั่งเป็นประจำ ไม่เพียงเท่านั้น เขายังแอบใส่กระดาษชิ้นเล็กๆ ที่มีคำคมสร้างแรงบันดาลใจไว้ด้วย เช่น "วิทยาศาสตร์ไม่ใช่แค่ตรรกะ แต่มันคือความงาม" หรือ "จงมองขึ้นไปบนดวงดาว อย่ามองลงไปที่เท้าของตัวเอง"... เขาทำทั้งหมดนี้อย่างเงียบๆ เหมือนคนสวนที่คอยดูแลเมล็ดพันธุ์ที่กำลังจะงอกงาม หวังว่าสักวันหนึ่งมันจะงอกขึ้นมา

วันแล้ววันเล่า ตุงเฝ้ามองอยู่ห่างๆ เขาเห็นหญิงชราคนนั้นยิ้มขณะอ่านบันทึกเล็กๆ รอยย่นรอบดวงตาของเธอดูจางลง เธอเริ่มพลิกดูหนังสือเล่มใหม่ๆ ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นราวกับว่าได้ค้นพบสิ่งที่ตนเองรักอีกครั้ง

สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดคือ ตุงสังเกตเห็นว่า "ความฝันสีเทา" ของคุณยายเริ่มปรากฏแสงระยิบระยับเล็ก ๆ เหมือนดวงดาวที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้ายามค่ำคืน เขารู้ว่า "การบำบัด" ของเขาได้ผลแล้ว

***

นาฬิกาลูกตุ้มในห้องโถงใหญ่ตีบอกเวลาสี่โมง เสียงระฆังดังก้องทำลายความเงียบสงบของช่วงบ่าย ตุงกำลังปัดฝุ่นสันหนังสืออย่างระมัดระวังเป็นประจำ เมื่อมีเสียงนุ่มนวลเอ่ยขึ้นว่า:

- ตุง...

เขาหันกลับมาและตกตะลึง คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่หญิงสาวที่มีดวงตาเศร้าหมองเหมือนเช่นเคย แต่เป็นคนอื่นที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเธอในวันนี้สดใสผิดปกติ ราวกับมีแสงสว่างจากภายใน รอยย่นที่มุมตาของเธอไม่ได้เป็นร่องรอยของความเศร้าอีกต่อไป แต่เป็นแสงแห่งรอยยิ้มอันอบอุ่น

ในมือของเธอ หนังสือวิทยาศาสตร์เก่าเล่มหนึ่งกำลังปล่อยควันระยิบระยับออกมา ควันนั้นใสราวกับคริสตัล มีสีสันเหมือนดวงดาวและกาแล็กซี มันสดใส หมุนวนและลอยล่อง เป็น “ความฝัน” ที่ใหม่เอี่ยมและเปี่ยมด้วยความหวัง

หญิงชราค่อยๆ ยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่มีคำคมที่เขาแอบทิ้งไว้ให้ตง เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความรู้สึก แต่ดวงตาของเธอกลับแน่วแน่ไม่หวั่นไหว

- เธอรู้ว่านั่นคือหลานของเธอ เธอไม่ได้แปลกใจ หนังสือเหล่านี้ คำคมเหล่านี้...ช่วยปลุกกำลังใจเธอ พวกมันเตือนเธอว่าความฝันของเธอยังคงอยู่ เพียงแต่เธอเก็บมันไว้ในกล่องแห่งกาลเวลาอย่างระมัดระวังเกินไป

ตุงเงียบไป น้ำตาเอ่อล้นในดวงตาขณะที่เขาฟังเธอพูดต่อ:

- วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อบอกคุณว่า... ฉันได้สมัครเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้งแล้ว คุณได้ปลูกเมล็ดแห่งความหวังไว้ในใจฉัน ขอบคุณนะ "ผู้พิทักษ์ความฝัน" ของฉัน

ตงตกตะลึงจนพูดไม่ออก เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าการกระทำเล็กๆ เงียบๆ ของเขาจะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ เขาไม่ใช่พ่อมด แต่เป็นเพียงคนธรรมดาที่คอยรับฟังและปลอบโยนจิตใจที่แข็งกระด้าง

ตุงมองหญิงชราด้วยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า น้ำตาเอ่อล้นในดวงตา "ความฝัน" ของเธอกลับคืนมาแล้ว ไม่ใช่ด้วยเวทมนตร์ แต่ด้วยความเมตตา

นอกกรอบหน้าต่างเก่า แสงตะวันสุดท้ายค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นแสงจันทร์เสี้ยวที่ส่องลอดเข้ามาในห้องสมุด แสงสีเงินยวงนั้นส่องกระทบหนังสืออย่างอ่อนโยน ทำให้ "ความฝัน" ที่หลับใหลอยู่เปล่งประกายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ตุงรู้ว่าการกระทำที่แสดงความเมตตาทุกอย่าง ไม่ว่าจะเล็กน้อยเพียงใด ก็สามารถจุดประกายดวงดาวในหัวใจของใครบางคนได้ และแล้วทั้งจักรวาลก็จะส่องสว่างขึ้นมา

เรื่องสั้นโดย เลืองดินห์ควา

ที่มา: https://baothanhhoa.vn/nguoi-trong-giu-giac-mo-275697.htm