บทสนทนาทั่วไป: เดอะ วินโดว์ส

ตรงข้ามบ้านฉันมีอพาร์ตเมนต์สองห้องที่ว่างมานานแล้ว วันนี้ห้องหนึ่งเปิดไฟขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด ความอยากรู้อยากเห็นทำให้ฉันนั่งเงียบๆ รับลมเย็นๆ และมองดูเจ้าของบ้านคนใหม่กำลังง่วนอยู่กับการจัดผ้าม่าน

เธอแขวนมันขึ้นแล้วก็เอาลงมาอีกครั้ง ตรวจสอบมันอย่างละเอียดถี่ถ้วน กลิ่นสีใหม่ เสียงผ้าเสียดสีกับกรอบหน้าต่าง แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายที่ส่องผ่านกระจก...ทั้งหมดนี้ทำให้ฉันนึกถึงหน้าต่างต่างๆ ที่ฉันเคยผ่านเข้ามาในชีวิต

ฉันเคยอาศัยอยู่ในหลายที่กระจัดกระจายทั่วเมืองที่พลุกพล่าน แต่ละที่ล้วนเป็นเสมือนช่วงต่างๆ ในเส้นทางการสร้างชีวิตของฉัน ห้องเช่าแรกของฉันเล็กมาก หน้าต่างก็เล็กกว่าคำว่า "เล็ก" เสียอีก จนฉันต้องเขย่งเท้าเพื่อมองเห็นหลังคาห้องข้างๆ ห้องนั้นเป็นพยานรับรู้ถึงน้ำตาของเด็กสาวคนหนึ่งที่จากบ้านไปเริ่มต้นชีวิตในมหาวิทยาลัยเป็นครั้งแรก ทุกครั้งที่ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างบานเล็กๆ นั้น ฉันรู้สึกเหมือนได้เห็น โลกภายนอก โลก ที่ไม่คุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความหวัง และที่นั่นเองที่ฉันได้เรียนรู้ที่จะยืนหยัดด้วยตัวเอง

ฉันยังไม่ลืมห้องพักใกล้สถานีขนส่ง ห้องนั้นชื้นแต่กว้างขวาง เจ้าของบ้านมีแผงขายของริมทางเล็กๆ กลิ่นหอมของโจ๊กและหัวหอมลอยเข้ามาในห้องผ่านกระจกสีฟ้าตามสายลม ทุกบ่าย ฉันจะเห็นเธอกำลังจัดแผงขายของและดูแลลูกของเธอ ความขยันหมั่นเพียรและความทุ่มเทนั้นทำให้ฉันเชื่อมั่นในคุณค่าของการทำงานอย่างเงียบๆ แต่ต่อเนื่อง

แล้วก็มีห้องอีกห้องหนึ่ง มีหน้าต่างสองบาน บานหนึ่งอยู่ชั้นล่าง อีกบานอยู่ชั้นบน ที่นั่นเองที่ฉันได้ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวอย่างสมบูรณ์เป็นครั้งแรก ไปโรงเรียนคนเดียว ทำอาหารคนเดียว อ่านหนังสือคนเดียว ฉันตระหนักว่ามันไม่ใช่ความเหงาเสียทีเดียว แต่เป็นพื้นที่เงียบสงบที่ช่วยให้ฉันเข้าใจตัวเอง ฟังเสียงหัวใจ และบ่มเพาะความใฝ่ฝันของฉัน

บางทีหน้าต่างเหล่านั้นอาจไม่ใช่แค่ที่สำหรับมองออกไปข้างนอก แต่ยังเป็นกระจกที่สะท้อนภาพภายในด้วย ทุกครั้งที่ฉันหยุดอยู่หน้าหน้าต่าง ฉันก็เห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวเองชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จากนักเรียนที่ดูเงอะงะกลายเป็นคนที่กำลังสร้างบ้าน

ทุกวันนี้ บ้านของฉันมีหน้าต่างบานใหญ่หลายบานที่เปิดได้จนถึงพื้น ฉันสามารถนอนบนเตียง ห่มผ้าห่มและหนุนหมอน มองดูเครื่องบินบินผ่านไปมาทุกวัน และเห็นหยาดฝนนับไม่ถ้วนสะท้อนกับแสงไฟระยิบระยับ แปลกที่ฉันเชื่อว่าหน้าต่างเหล่านี้เป็นพยานในการเดินทางของฉันที่พยายามจะมองเห็นท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ขึ้น และยังเป็นรางวัลที่เรียบง่ายแต่มีความหมายสำหรับฉันด้วย

ที่นั่น มีหน้าต่างนับหมื่นบานที่เฝ้ามองการดิ้นรนอย่างไม่ลดละของผู้คนนับล้านอย่างเงียบๆ บางคนเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย บางคนต้องรับผิดชอบครอบครัวพร้อมกับทำงานล่วงเวลาเพื่อให้มีเงินพอใช้จ่าย... ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถคว้าโอกาสในฝันได้ในเร็ววัน มันเป็นกระบวนการที่ยาวนาน เป็นการค้นหาทีละขั้นตอน เป็นการสร้างสิ่งเล็กๆ ในสังคมที่เต็มไปด้วยแรงกดดันและการแข่งขัน

พวกเขาต่างยุ่งอยู่กับการทำงานหาเลี้ยงชีพในแต่ละวัน แต่ก็ยังหาเวลาให้กับความสุขเล็กๆ น้อยๆ ได้ พวกเขานำดอกไม้สวยๆ มาปักในแจกันเซรามิกสีฟ้า ปล่อยให้สีชมพูอ่อนๆ ของดอกโบตั๋น และสีขาวเหลืองของดอกเดซี่เปล่งประกายอยู่ริมหน้าต่าง แม้วันเวลาจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาก็ยังคงดูแลต้นไม้อวบน้ำที่อาบแสงแดดอยู่บนแท่นไม้ด้วยความอดทน เช่นเดียวกับการทะนุถนอมความฝันของตนเอง

ขอให้พวกเราแต่ละคน ในอนาคตข้างหน้า ได้พบความสงบสุขและความเบิกบานใจ ณ หน้าต่างแห่งความสุขของตนเอง อย่างสบายๆ ไร้กังวล เพลิดเพลินไปกับท้องฟ้าที่สดชื่น และไม่ว่าหน้าต่างนั้นจะเล็กหรือใหญ่ในวันนี้ โปรดจำไว้ว่า ทุกความพยายามจะขยายขอบเขตที่เรามี และทุกก้าวจะนำเราเข้าใกล้ตัวตนที่ดีขึ้นกว่าเดิม

ที่มา: https://thanhnien.vn/nhan-dam-nhung-o-cua-so-185251122173417458.htm