ฉันยังจำวันเวลาที่ไปตกปลาในชนบทได้

นานมากแล้วที่เราไม่ได้เห็นฤดูแล้ง เราไม่ได้ยินเสียงน้ำกระเซ็นของคนลุยโคลน เสียงตะโกนอย่างสนุกสนานจากนาข้าวที่ราบต่ำ หรือสัมผัสอากาศแห้งๆ แสงแดดอ่อนๆ ท่ามกลางทุ่งหญ้าที่มีกลิ่นดินเค็มในวันที่ออกไปจับปลาอีกแล้ว

(AI)

ในสมัยนั้น หมู่บ้านของฉันไม่มีสระน้ำที่มีคันดินแข็งแรงมากนัก หลังจากเก็บเกี่ยวเสร็จ เมื่อน้ำในทุ่งนาลดลง ผู้คนก็จะมารวมตัวกันเพื่อช่วยกันทำงาน ผู้ใหญ่จะนำจอบ พลั่ว ตะกร้า แห และอื่นๆ มา ส่วนพวกเราเด็กๆ นำมาเพียงหลังเปล่าๆ และดวงตาที่กระตือรือร้นราวกับดวงอาทิตย์ที่แผดเผา วันเหล่านั้นเป็นวันเวลาที่ลืมไม่ลงจริงๆ เต็มไปด้วยแสงแดด ลม และเสียงหัวเราะที่ดังก้องอยู่ในคูน้ำ ทุกคนมีหน้าที่ มือของพวกเขารีบตักน้ำจากแอ่งน้ำ แต่ละถังที่ตักขึ้นมานั้นเต็มไปด้วยความคาดหวัง โคลนเหนียวติดนิ้วเท้า ลมจากทุ่งนาพัดแรง และแสงแดดส่องลงมาเหมือนน้ำผึ้งบนหลังของเรา ความเหนื่อยล้าดูเหมือนจะหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกปีติยินดีในหัวใจของเรา

ทันทีที่น้ำลดลง ปลาเริ่มกระโดด บางตัวกระโดดออกมาจากโคลนเหมือนลูกศรเล็กๆ บางตัวดิ้นไปมาพยายามหนี แต่ก็ติดรากหญ้าและนอนนิ่งหายใจหอบ เราซ่อนตัวอยู่ในกองดิน มือถือตะกร้าหรือเศษผ้าขาดๆ บางครั้งก็ใช้มือเปล่า และทันทีที่เห็นปลาโผล่ขึ้นมา เราก็รีบวิ่งเข้าไปจับ บางครั้งเราก็พลาด ล้มหัวทิ่ม หน้าเปื้อนโคลน แต่เสียงหัวเราะของเราก็ใสราวกับหยาดฝนแรกของฤดูกาล ปลาแคทฟิชกัดมือเราจนเลือดออก ปลาช่อนดิ้นไปมาสาดน้ำใส่หน้าเรา แต่ไม่มีใครรู้สึกเจ็บปวด ทุกครั้งที่จับปลาได้ เราก็ยกมันขึ้น หัวใจเบาหวิว

ปลาที่เกยตื้นนอนเอียงอยู่ในตะกร้า เกล็ดสีทองแดงของพวกมันเป็นประกายระยิบระยับในแสงแดดบ่าย แต่ละชนิดมีรูปลักษณ์ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เป็นส่วนหนึ่งของภูมิทัศน์บ้านเกิดของฉัน ของฤดูฝนและฤดูแดดที่ไม่แน่นอน บางตัวถูกนำไปตุ๋นกับขมิ้น บางตัวถูกย่างบนกองไฟข้างนาข้าว กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วป่าไผ่ ควันผสมผสานกับเสียงพูดคุยอย่างสนุกสนานของเด็กๆ แม้ว่าใครจะพยายามหาอาหารเหล่านั้นในเมือง ก็ไม่อาจเทียบได้กับรสชาติดั้งเดิมเลย

หลังจากจับปลาเสร็จ ทุกคนก็เปียกปอนไปหมด ใบหน้า มือ และเท้าเต็มไปด้วยโคลน แต่ไม่มีใครรีบร้อนที่จะกลับบ้าน ทุ่งนาทั้งหมดเปรียบเสมือนสนามเด็กเล่นขนาดใหญ่ ที่ผู้ใหญ่พักผ่อนอยู่ริมตลิ่งที่มีหญ้าขึ้น ส่วนเด็กๆ ก็วิ่งไล่กันไปมาบนนาข้าวที่แตกร้าว ปล่อยให้ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างช้าๆ ปล่อยให้แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องป่าไผ่เป็นสีแดงฉาน สาดส่องลงบนผืนน้ำและศีรษะเล็กๆ ที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมา

ชนบทในอดีตได้เปลี่ยนไปเป็นนาขั้นบันไดสำหรับปลูกพืชผลแล้ว บ่อน้ำและทะเลสาบในหมู่บ้านของฉันแทบจะไม่เคยแห้งเหือด และการจับปลาได้กลายเป็นความทรงจำอันล้ำค่าที่เล่าขานกันในเรื่องเล่า ฤดูกาลแห่งความสุขในทุ่งนาเกิดขึ้นน้อยลง ไม่มีใครนั่งรอให้น้ำลดลงอีกแล้ว ไม่มีเด็กชนบทคนไหนโห่ร้องดีใจเมื่อจับปลาเพิร์ชได้ในโคลนตม เสียงหัวเราะที่ดังก้องในทุ่งนาตอนนี้เหลืออยู่เพียงในความทรงจำของผู้ที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลาแห่งความไร้เดียงสาที่ผ่านไปเหมือนแสงแดดที่เล็ดลอดผ่านนิ้วมือของพวกเขา

บางครั้ง เมื่อฉันเดินผ่านทุ่งนา ฉันก็โหยหาความรู้สึกของการเดินลุยโคลน เล่นน้ำท่ามกลางเสียงหัวเราะของเด็กๆ นั่งย่างปลาข้างนา สูดดมกลิ่นหอมของปลาที่ย่างจนน้ำลายไหล ฉันยังโหยหาความรู้สึกของการยกตะกร้าขึ้นมาจากแอ่งน้ำ หัวใจเต้นแรงด้วยความสงสัยว่าจะมีปลาอยู่ในนั้นหรือไม่ สิ่งเรียบง่ายเหล่านี้อาจเป็นสิ่งที่ลืมไม่ลงตลอดชีวิต

วันเวลาที่เคยไปจับปลาในทุ่งนาชนบทนั้นช่างเป็นความทรงจำที่แสนอบอุ่นสำหรับฉัน เป็นส่วนหนึ่งของวัยเด็กท่ามกลางทุ่งนาอันกว้างใหญ่ไพศาล เป็นภาพสะท้อนชีวิตที่สดชื่น และหากวันหนึ่งความทรงจำเหล่านั้นหวนกลับมา ฉันปรารถนาที่จะเป็นเด็กชนบทคนนั้นอีกครั้ง เท้าเปล่าเปื้อนโคลน วิ่งไปทั่วทุ่งนาสีทองอร่ามในแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายคล้อย กลับบ้านไปอวดแม่ถึงปลาที่ยังอุ่นๆ และมีกลิ่นคาวเล็กน้อย...

นัท ฟาม

ที่มา: https://baolongan.vn/nho-thuo-tat-ca-dong-que-a200295.html