เส้นสีดำที่หายใจได้

ฉันวางมือลงบนกำแพงหินของหอคอยโบราณ หินนั้นเย็น แต่ไม่ใช่ความเย็นของสสาร แต่เป็นความเย็นของกาลเวลา—ของหลายศตวรรษที่ผ่านไป ค่อยๆ ซึมซับเข้าไปในทุกก้อนอิฐ ทุกรอยแตก ทุกร่องที่สึกกร่อน นิ้วของฉันดูเหมือนจะสัมผัสกับชั้นของความทรงจำที่ปรากฏขึ้น กลายเป็นความเงียบงัน

ระหว่างรอยแตกที่บางเฉียบราวกับรอยมีดที่สลักลงบนเนื้อดินและหิน มีริ้วสีดำทอดอยู่ มันไม่ได้อยู่นิ่ง ฉันสัมผัสได้ว่ามันเคลื่อนไหว เหมือนกระแสที่มองไม่เห็น ซ่อนอยู่ใต้ชั้นของกาลเวลา

รอยดำนั้นค่อยๆ คืบคลานไปตามขอบอิฐ ตามร่องในหิน แล้วหายลับไปในกลุ่มมอสที่เกาะอยู่บนผนังอย่างเงียบๆ ภายใต้แสงแดดที่ส่องลอดผ่านต้นไม้เก่าแก่ รอยดำนั้นพลันส่องประกาย ไม่ใช่แสงจ้า แต่ชวนให้รู้สึกเจ็บปวด ราวกับสายตาสุดท้ายของใครบางคนที่กำลังจะจากไป

ฉันนึกถึงราชวงศ์ที่ล่มสลาย – จามปา ป้อมปราการที่เปื้อนดินสีแดง เทพเจ้าและเรื่องราวความรักที่ถูกลืมเลือนไปในเถ้าถ่าน

บางที สถานที่แห่งนี้อาจเคยเป็นบ้านของหญิงสาวชาวจามผู้ซึ่งเดินเท้าเปล่าบนบันไดหินเย็นเฉียบ กอดระนาดหินไว้ในมือ ดวงตามองไปยังป่า รอคอยใครบางคนที่ไม่มีวันกลับมา

เมื่อม้าศึกลากหอคอยกลับลงสู่ฐาน เมื่อเปลวไฟเผาผลาญราชวงศ์ทั้งหมด ความรักนั้นยังคงอยู่ แม้จะเล็กน้อยราวกับฝุ่นละออง แต่ก็ยั่งยืนดุจรอยเปื้อนสีดำนั้น มันจะไม่มีวันหายไป

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางซากปรักหักพังอันเงียบสงัด มองเห็นริ้วสีดำนั้นราวกับสิ่งมีชีวิต สายธารหมึกแห่งความทรงจำที่ไหลผ่านประวัติศาสตร์ ยังคงเขียนสิ่งต่างๆ ที่ไม่เคยมีใครเอ่ยถึงมาก่อน

ริ้วสีเข้มคดเคี้ยวเลื้อยไปตามรอยแตกของอิฐ แล้วกลืนหายไปกับรากต้นไม้ ซึมเข้าไปในหินราวกับลำธารใต้ดินที่ไม่มีวันสิ้นสุด ไม่มีใครเห็นพวกมันด้วยตาเปล่า แต่ทุกคนต่างรู้สึกถึงการมีอยู่ของมัน เหมือนเสียงกระซิบในหัวใจที่แผ่วเบา แต่ไม่อาจเพิกเฉยได้

ท้องฟ้าเหนือโดมของหอคอยดูหนักอึ้งเช่นกัน นกในตำนานตัวหนึ่งโบยบินออกมาจากปีกของหอคอยอย่างไม่คาดคิด ไม่ใช่เสียงปีก แต่เป็นการสัมผัสอันละเอียดอ่อนระหว่างท้องฟ้าและความทรงจำ เสียงนั้นสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ ทิ้งเสียงสะท้อนราวกับเส้นด้ายที่มองไม่เห็นเชื่อมโยงอดีตและปัจจุบัน ระหว่างจิตวิญญาณและร่างกาย

ที่มุมห้อง นิ้วมือของภาพสลักโบราณยื่นขึ้นมา กระตุกเล็กน้อยในยามพลบค่ำ ราวกับพยายามยึดเกาะบางสิ่งที่กำลังสลายไป ฉันได้ยินเสียงลมพัดผ่านซุ้มประตูที่ว่างเปล่า ราวกับพระศิวะเพิ่งตื่นขึ้น

เธอ—ผู้ซึ่งไม่ทราบที่มา—ยืนอยู่ข้างๆ ฉัน สายตาของเธอดูเหม่อลอย ราวกับผ่านชาติภพมานับไม่ถ้วน ฉันสัมผัสมือของเธอ เพียงแต่สัมผัสควันบางๆ ที่หอมกรุ่นด้วยธูป เธอคือตัวแทนของผู้ที่รักในความเงียบงัน รอคอยอยู่ในหมอก และสลายหายไปกลายเป็นหิน

ฉันสัมผัสได้ว่าลึกเข้าไปในหอคอยนั้นซ่อนหัวใจโบราณดวงหนึ่งไว้ หัวใจที่แตกสลายและมีรอยเลือดสีดำไหลซึมออกมา—ไม่ใช่ความเศร้าโศก แต่เป็นร่องรอยของเรื่องราวที่ยังไม่ได้บอกเล่า ความปรารถนาที่ยังไม่สมหวัง

ความรักที่ฉันรู้สึกในตอนนั้นไม่มีชื่อ ไม่มีคำสัญญา แต่มีรูปร่าง: รูปร่างของเส้นสีดำเงียบๆ ที่เกาะติดอยู่บนกำแพงหินโบราณ ฉันไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นกับใคร หรือจบลงที่ไหน แต่ว่ามันมีอยู่จริง—โดยไม่ต้องมีพยาน ไม่มีพิธีการใดๆ

มันคือ ดนตรี ที่ไม่ก้องกังวานด้วยเสียง แต่จะสั่นสะเทือนอยู่ในอกทุกครั้งที่เราสัมผัสสิ่งที่เคยศักดิ์สิทธิ์

กำแพงหินนั้นไม่ใช่เพียงแค่วัตถุอีกต่อไปแล้ว มันคือบทเพลงที่ยังรอการบรรเลง รอยแตกแต่ละรอย รอยดำแต่ละรอย คือโน้ตเสียงต่ำที่ก้องกังวาน เมื่อแสงค่อยๆ จางลงผ่านมอส ฉันไม่ได้เห็นเพียงแค่ร่องรอยแห่งกาลเวลา แต่ยังเห็นจิตวิญญาณที่ยังคงหลงเหลืออยู่ และบนผืนมอสที่ระยิบระยับเหล่านั้น ฉันก็พลันเห็นดอกไม้สีเขียวผลิบาน

ฉันกดมือลงบนหินอีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อทำความเข้าใจ แต่เพื่ออยู่นิ่งเงียบไปกับมัน และในความเงียบนั้น ฉันได้ยินเสียงลมหายใจ ไม่ใช่จากวิหาร แต่จากภายในตัวฉันเอง

ส่วนลึกในตัวฉันที่ฉันเคยสูญเสียไป—บัดนี้มันกำลังกลับคืนมา พร้อมกับคุณ พร้อมกับริ้วสีดำระยิบระยับบนฉากหลังอันเก่าแก่

เราและความรักนั้นได้หลอมรวมเข้ากับความกว้างใหญ่ไพศาล

ที่มา: https://baovanhoa.vn/van-hoa/nhung-vet-den-biet-tho-151502.html