ในช่วงบ่ายแก่ๆ ของปลายปี ขณะที่ลมหนาวพัดผ่านท้องถนน หัวใจของฉันก็เจ็บปวดด้วยความโหยหาพ่อแม่ที่ไม่เคยจางหายไป ความโหยหานี้ดูเหมือนจะหนักหน่วงขึ้นทุกครั้งที่เทศกาลตรุษจีนผ่านไป
ปีนี้ เทศกาลตรุษจีนรู้สึกเศร้ากว่าปกติ เพราะเป็นเวลา 58 ปีแล้วที่พ่อของฉันจากไป และมากกว่าหนึ่งปีแล้วที่แม่ของฉันก็จากโลกนี้ไปเช่นกัน ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาจนถึงวันตรุษจีน ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อแม่ของฉันก็หลั่งไหลกลับมาเหมือนน้ำตก ก่อให้เกิดความโหยหาอย่างลึกซึ้งและความรู้สึกว่างเปล่าที่ไม่มีวันสิ้นสุด
เต็ตที่ไม่มีพ่อ: ความทรงจำครึ่งหนึ่งหายไปตลอดกาล
ฉันเกิดในช่วงสงครามอันโหดร้าย พ่อของฉันเสียชีวิตในปี 1967 ตอนที่ฉันยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความสูญเสียครั้งใหญ่ได้ ความทรงจำของฉันเกี่ยวกับท่านคือ รูปร่างสูงผอมบาง รอยยิ้มอ่อนโยน และมือที่หยาบกร้านซึ่งคอยปกป้องครอบครัวของฉันเสมอ ท่านจากไปเมื่อประเทศต้องการท่าน ทิ้งให้แม่ของฉันเลี้ยงดูลูกๆ เพียงลำพัง
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เทศกาลตรุษจีนในบ้านหลังเล็กๆ ของเรามักปราศจากพ่อเสมอ ทุกครั้งที่ฉันได้ยินเสียงประทัดในคืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ หัวใจฉันก็เจ็บปวดเมื่อเห็นแม่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างแท่นบูชา ดวงตาของท่านเต็มไปด้วยน้ำตา ในบางคืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ท่านนอนไม่หลับทั้งคืน ราวกับกำลังสนทนากับพ่ออย่างเงียบๆ ผ่านควันธูปที่ลอยฟุ้ง คำอธิษฐานแต่ละคำที่ท่านเอ่ยออกมาล้วนเป็นความทรงจำ เป็นความปรารถนาที่ส่งไปถึงผู้ล่วงลับ
แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปีแล้ว ความทรงจำนั้นก็ยังคงฝังลึกอยู่ในใจฉัน เมื่อฉันโตขึ้น ฉันจึงเข้าใจถึงความสูญเสียที่ครอบครัวของฉันต้องเผชิญอย่างแท้จริง พ่อของฉันไม่เพียงแต่เป็นเสาหลักของครอบครัว แต่ยังเป็นความภาคภูมิใจและเป็นที่พึ่งทางใจของแม่และพวกเราด้วย
การสูญเสียแม่: ฤดูใบไม้ผลิจึงไม่สมบูรณ์อีกต่อไป
ปีที่แล้ว แม่ของฉันก็จากไปเพื่อไปอยู่กับพ่อที่สถานที่ห่างไกล ความเจ็บปวดจากการสูญเสียแม่นั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในจิตวิญญาณของฉัน ถ้าการตายของพ่อเป็นความเจ็บปวดที่ยืดเยื้อตลอดช่วงวัยเด็กของฉัน การตายของแม่ก็คือความเจ็บปวดที่ทำให้ฉันทรุดลงกับพื้นในช่วงบั้นปลายชีวิต
ปีนี้ บ้านยังคงสะอาดสะอ้าน อาหารยังคงอุดมสมบูรณ์ แต่เมื่อไม่มีแม่ของฉันอยู่ด้วย เทศกาลตรุษจีนจึงรู้สึกจืดชืดและไร้ชีวิตชีวาไปเสียแล้ว ฉันจำได้ถึงความพยายามอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยของแม่ในการเตรียมขนมข้าวเหนียวและหัวหอมดองตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ฉันจำได้ถึงมือของแม่ที่ห่อขนมแต่ละชิ้นด้วยความรักอย่างเต็มเปี่ยม แม่ของฉันคือหัวใจสำคัญของเทศกาลตรุษจีนที่อบอุ่นและสนุกสนาน คือผู้ที่เชื่อมโยงทุกรุ่นในครอบครัวเข้าด้วยกัน
ตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าฉันจะยุ่งกับงานแค่ไหน ฉันก็พยายามกลับบ้านให้เร็วเสมอ การได้เห็นแม่นั่งอยู่ข้างเตาผิง เล่าเรื่องเก่าๆ ทำให้ฉันรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก ตอนนี้แม่จากไปแล้ว ห้องครัวก็เย็นชาและว่างเปล่า และเรื่องราวเหล่านั้นก็หายไปพร้อมกับแม่ด้วย
บ่ายวันสุดท้ายของปี: ความทรงจำอันแสนเศร้าถึงพ่อแม่
บ่ายวันนี้ ขณะนั่งอยู่หน้าแท่นบูชา มองดูภาพเหมือนของพ่อแม่ ความรู้สึกว่างเปล่าและความเศร้าโศกอย่างสุดซึ้งก็ผุดขึ้นมาในใจ น้ำตาเงียบๆ ไหลรินราวกับคำพูดที่ไม่ได้เอ่ยออกมา บางที ขณะที่พวกท่านยังมีชีวิตอยู่ ฉันอาจไม่ได้ทะนุถนอมทุกช่วงเวลาที่อยู่กับพวกท่านมากพอ ตอนนี้ ไม่ว่าฉันจะพยายามทำอะไรเพื่อชดเชย มันก็เป็นไปไม่ได้แล้ว
ฉันจำทุกคำพูดของพ่อที่สอนสั่ง ทุกสายตาที่ห่วงใยของแม่ได้ ฉันจำวันตรุษจีนที่ยากจนแต่เปี่ยมด้วยความรักเหล่านั้นได้ เค้กแต่ละชิ้น ชาแต่ละถ้วยที่แม่เสิร์ฟบนโต๊ะล้วนเป็นตัวแทนของการเสียสละและความรักอันไร้ขอบเขต
ในช่วงบ่ายแก่ๆ ของปีนี้ ขณะที่มองดูฝูงชนที่คึกคักกำลังเตรียมตัวสำหรับเทศกาลตรุษจีน ฉันแอบหวังว่าฉันจะสามารถย้อนเวลากลับไปได้ กลับไปสู่ช่วงเวลาที่พ่อแม่ของฉันยังมีชีวิตอยู่ แม้จะมีอาหารเรียบง่ายและการฉลองตรุษจีนที่ขาดความสะดวกสบายทางวัตถุ แต่ตราบใดที่พ่อแม่ของฉันอยู่เคียงข้าง ฉันก็รู้สึกอบอุ่นและสมบูรณ์แบบ
ปีใหม่ทางจันทรคติปีนี้ เมื่อไม่มีพ่อแม่ ฉันยิ่งเข้าใจมากขึ้นว่าเวลาช่างมีค่าเพียงใด แต่ก็ผ่านไปเร็วเหลือเกิน พ่อแม่คือแหล่งกำเนิด คือรากฐานที่มั่นคงของจิตวิญญาณของฉัน คือที่ที่หัวใจฉันหวนกลับไปทุกครั้งที่รู้สึกหลงทาง การสูญเสียพ่อแม่ก็เหมือนกับการสูญเสียส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณ ส่วนหนึ่งของฤดูใบไม้ผลิที่จะไม่มีวันหวนกลับมาอีก
แม้ว่าฉันจะรู้ว่าชีวิตนั้นไม่จีรัง แต่ทุกครั้งที่เทศกาลตรุษจีนเวียนมาถึง หัวใจของฉันก็ยังคงโหยหาพ่อแม่เสมอ ฉันหวังเพียงว่า ณ ที่ไกลออกไป พวกท่านคงได้กลับมาอยู่ด้วยกันและยังคงดูแลปกป้องฉันเหมือนที่เคยทำในวัยเด็ก และถึงแม้ว่าพ่อแม่จะไม่อยู่กับฉันในเทศกาลตรุษจีนปีนี้ ฉันก็จะยังคงมีชีวิตอยู่ รัก และหวงแหนคุณค่าของครอบครัวที่พวกท่านเคยปลูกฝังไว้
หากปราศจากพ่อแม่แล้ว เทศกาลตรุษจีน (ปีใหม่ตามปฏิทินจันทรคติ) ก็ดูไม่สมบูรณ์ แต่ในความทรงจำของฉัน พ่อแม่จะเป็นดั่งฤดูใบไม้ผลิที่งดงามที่สุด เป็นแสงส่องนำทางฉันในวันเวลาที่เหลืออยู่ของชีวิต เมื่อตรุษจีนมาถึงและฤดูใบไม้ผลิกลับมา ทิวทัศน์ก็เปลี่ยนแปลงไป แต่ความทรงจำบางอย่างยังคงไม่เปลี่ยนแปลง นั่นคือความทรงจำเกี่ยวกับพ่อแม่ของฉัน แหล่งที่มาของความรักที่กาลเวลาและระยะทางไม่อาจลบเลือนได้
[โฆษณา_2]
ที่มา: https://giadinhonline.vn/noi-nho-khong-cua-rieng-ai-d204339.html
การแสดงความคิดเห็น (0)