ตลาดฤดูใบไม้ผลิ

ตอนนี้ฉันแก่แล้ว ขาของฉันไม่คล่องแคล่วเหมือนแต่ก่อน สายตาไม่คมชัดเหมือนเมื่อก่อน แต่ทุกๆ ฤดูใบไม้ผลิ หัวใจของฉันก็ยังคงรู้สึกถึงความโหยหาและความตื่นเต้น ในภูเขาและป่าเหล่านั้น ฤดูใบไม้ผลิมาถึงอย่างแผ่วเบาเหมือนก้อนเมฆ ใสสะอาดเหมือนหยาดน้ำค้างยามเช้า นุ่มนวลเหมือนเสียงลำธารไหลผ่านโขดหิน และท่ามกลางท้องฟ้าและผืนดินที่สดใส ตลาดบนที่สูงก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง คึกคักแต่สงบ เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความอบอุ่นของผู้คน

เช้าตรู่ เมฆยังคงปกคลุมเนินเขา และหมอกเกาะอยู่ตามต้นไม้ หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านดูเหมือนจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับการมาถึงของฤดูใบไม้ผลิ เสียงไก่ขันดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ผสมผสานกับเสียงเรียกของผู้คนที่กำลังมุ่งหน้าไปยังตลาดฤดูใบไม้ผลิ กลุ่มคนจำนวนมากเดินลงไปที่ตลาด เสื้อผ้าสีสันสดใสของพวกเขาราวกับผีเสื้อในฤดูใบไม้ผลิ ถนนคดเคี้ยวที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีเงินระยิบระยับ ปรากฏร่องรอยของฝีเท้าที่คึกคัก – ฝีเท้าที่แสวงหาความสุขและการพบปะสังสรรค์หลังจากทำงานหนักมาหลายวันในทุ่งนา

ตลาดบนที่สูงไม่ใช่แค่สถานที่ซื้อขาย แต่เป็นแหล่งรวมจิตวิญญาณและเอกลักษณ์ของชนบท ชาวม้ง ดาโอ ไต และนุง นำทั้งผลผลิตและความรู้สึกจากใจจริงมาสู่ตลาดแห่งนี้ ตะกร้าน้ำผึ้งป่า ตะกร้าผ้าไหม ตะกร้าเหล้าข้าวโพดหอม... ทุกอย่างผสมผสานกันราวกับภาพวาดฤดูใบไม้ผลิที่เต็มไปด้วยสีสันและกลิ่นหอม ชีวิตที่นี่ดำเนินไปอย่างช้าๆ และสงบสุข ช้าราวกับเมฆที่ลอยอยู่เหนือยอดเขา ช้าราวกับเสียงขลุ่ยม้งที่ดังแผ่วเบาในสายลม

ท่ามกลางความกว้างใหญ่ไพศาล เสียงขลุ่ยของชาวม้งดังขึ้นอย่างแผ่วเบาและจริงใจ ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวความรักของภูเขาและเมฆ ชายหนุ่มยืนอยู่ข้างต้นพีช ริมฝีปากแตะขลุ่ย ดวงตาเป็นประกายด้วยความรัก หญิงสาวชาวม้งในชุดลายดอกไม้พลิ้วไหว รอยยิ้มอ่อนโยนและขี้อายราวกับแสงแดดในฤดูใบไม้ผลิ ในหมอกจางๆ เสียงขลุ่ยเชื่อมโยงจิตวิญญาณ และทั้งผืนดินและท้องฟ้าดูเหมือนจะก้มลงฟัง

ในมุมหนึ่งของตลาด หม้อแกงทังโก (แกงแบบดั้งเดิม) กำลังเคี่ยวไฟ ไอน้ำผสมผสานกับกลิ่นหอมของเนื้อม้า เมล็ดเต๋อ และเครื่องเทศชนิดหนึ่ง (มักเคน) ทั้งคนแก่และคนหนุ่มสาวนั่งรวมกัน เสียงหัวเราะดังลั่น เสียงกระทบกันของชามผสมผสานกับกลิ่นฉุนของเหล้าข้าวโพด ที่นี่ ผู้คนไม่ได้แสวงหาเพียงแค่รสชาติอาหารแสนอร่อยเท่านั้น แต่ยังแสวงหาความอบอุ่นของการเชื่อมต่อระหว่างมนุษย์ ความผูกพันจากใจจริงดุจเปลวไฟที่ริบหรี่ในที่ราบสูงอันหนาวเย็น

ขณะเดินผ่านตลาด ฉันหยุดอยู่ข้างๆ ผ้าไหมปักลวดลายที่ตากแดดอยู่ สีสันของผ้าเป็นสีแดงสด สีเขียวภูเขา และสีเหลืองสดใส ฝีมืออันชำนาญของเหล่าสตรีได้ถ่ายทอดความศรัทธา ความรัก และความอดทนลงในทุกๆ ฝีเข็ม ผ้าแต่ละผืนบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับหมู่บ้าน เกี่ยวกับคนที่รัก เกี่ยวกับชีวิตที่เรียบง่ายแต่ยั่งยืนในภูมิประเทศที่เป็นภูเขา

พอถึงเที่ยงวัน ตลาดก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังก้องไปทั่วหุบเขา ผสมผสานกับเสียงขลุ่ยและปี่ที่ประกาศการมาถึงของฤดูใบไม้ผลิ เด็กๆ เล่นอยู่ริมลำธาร และหนุ่มสาวต่างสบตากันอย่างลังเล ผู้ซื้อ ผู้ขาย และแม้แต่ผู้ที่มาชม ทุกคนต่างรู้สึกถึงความสุขแปลกๆ เพราะในความอบอุ่นของวันฤดูใบไม้ผลิบนที่สูง ความกังวลต่างๆ ในชีวิตดูเหมือนจะละลายหายไป เหลือเพียงรอยยิ้ม กลิ่นหอมของเหล้าข้าวโพด และความสุขที่เรียบง่ายแต่สมบูรณ์แบบ

ยามเย็นมาเยือน หมอกลงปกคลุมเนินเขา ควันสีฟ้าจางๆ ลอยออกมาจากหลังคาบ้านในหุบเขาที่อยู่ไกลออกไป ตลาดค่อยๆ ซาลง เสียงขลุ่ยจางหายไปในระยะไกล เหลือเพียงเสียงสะท้อนแผ่วเบาในหมอกยามเย็น ฉันยืนนิ่ง มองดูผู้คนค่อยๆ หายไปหลังเนินเขาเล็กๆ ความรู้สึกคิดถึงอดีตค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

แม้เวลาจะผ่านไป แม้ผมของฉันจะเริ่มหงอกบ้าง แต่ตลาดฤดูใบไม้ผลิบนที่สูงยังคงเป็นสถานที่ที่ฉันปรารถนาจะกลับไปเสมอ ที่ซึ่งเสียงขลุ่ยไม้ไผ่เป็นดั่งจิตวิญญาณของภูเขา แกงทังโก (แกงพื้นเมือง) เป็นดั่งจิตวิญญาณของผู้คน และจังหวะชีวิตที่นั่นยังคงช้าและสงบสุข ราวกับบทเพลงโบราณที่ยังคงก้องกังวานอยู่ท่ามกลางเมฆหมอก

อ้างอิงจาก Baotuyenquang.com.vn

ที่มา: https://baoangiang.com.vn/phien-cho-ngay-xuan-a476906.html