ข้อคิดเกี่ยวกับผักตบชวา

[โฆษณา_1]

เหงียน ฮง วินห์ นักข่าวและกวี ได้หยิบยกภาพของผักตบชวาสีม่วง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความจงรักภักดี มาใช้ในการรำลึกถึงทหารโฮจิมินห์และสหายของพวกเขาในช่วงสงครามต่อต้านสหรัฐอเมริกา เมื่อยามค่ำคืนมาเยือน พวกเขาได้กระโจนลงไปในแม่น้ำที่เชี่ยวกรากอย่างกล้าหาญ พรางตัวท่ามกลางผักตบชวาเพื่อซ่อนตัวจากศัตรู ขณะเดียวกัน นักรบหญิงจำนวนมากได้รอต้อนรับทหารอยู่บนฝั่งตรงข้าม โดยใช้ผ้าพันคอลายตารางเป็นสัญญาณนำทางให้ทหารในการล้อมฐานที่มั่นของศัตรู กำจัดศัตรู และปลดปล่อยหมู่บ้านและชุมชนจากความกดขี่ของต่างชาติ

เมื่อสันติภาพ กลับคืนมาแล้ว ทหารผ่านศึกผู้นั้นยังคงระลึกถึงดินแดนในอดีตด้วยความรักใคร่ หัวใจของเขาเปี่ยมล้นด้วยความสุขเมื่อได้พบกับนักรบหญิงคนหนึ่ง ผมของเธอแม้จะเปลี่ยนเป็นสีม่วงตามกาลเวลา แต่ก็ยังคงมีรอยยิ้มแห่งความรักอันลึกซึ้ง ผู้หญิงคนนี้เปรียบเสมือนผักตบชวาที่ยังคงเป็นสีม่วงอย่างซื่อสัตย์ เพราะได้ร่วมทุกข์ร่วมสุข เสียสละ และให้การสนับสนุนทหารอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยในช่วงสงคราม บทกวีนี้เรียบง่าย แต่เป็นความทรงจำที่สวยงามและยากจะลืมเลือน ทำให้ผู้เขียนรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่งกับ ความสุขที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด!

เรามีความยินดีที่จะนำเสนอบทกวีนี้แก่ผู้อ่านทุกท่าน:

ความทรงจำเกี่ยวกับผักตบชวา

ฉันเดินทางกลับไปยังสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงโดยผ่านเมืองแวมโค

ฉันมองผักตบชวาที่ลอยอยู่บนผิวน้ำด้วยความอาลัยอาวรณ์

ดอกไม้สีม่วงลอยละล่องไปตามริมฝั่งแม่น้ำอย่างแผ่วเบา

ทุกคืน ท้องฟ้าจะสว่างไสวไปด้วยดอกไม้ไฟ!

ทหารเหล่านั้นเกาะติดกับผักตบชวาแล้วข้ามแม่น้ำไป

เธอพาฉันลงไปในห้องใต้ดินลับ

ผ้าพันคอลายตารางหมากรุกเป็นสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์

ข้าพเจ้าได้นำสหายร่วมรบเข้าโจมตีฐานที่มั่นของศัตรูและกำจัดพวกมันให้สิ้นซาก