ข้อคิด: แสงแดดในเดือนพฤษภาคม

GD&TĐ - ในเดือนพฤษภาคม แสงแดดสีทองสาดส่องลงบนต้นไม้ที่กำลังผลิใบใหม่ แสงแดดนี้ไม่เพียงแต่ทอดยาวไปทั่วท้องฟ้าที่แจ่มใส แต่ยังแทรกซึมเข้าไปในความทรงจำอย่างนุ่มนวล ไหลผ่านช่วงวัยเยาว์ราวกับสายน้ำที่อบอุ่น ใสสะอาด และอ่อนโยน จนทุกครั้งที่นึกถึง หัวใจก็เต็มไปด้วยความโหยหาอย่างลึกซึ้ง

ฉันเชื่อเสมอว่ามิติแห่งความทรงจำแต่ละแห่งมีสีสันที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ฤดูหนาวคือสีของควันในครัวที่พร่ามัวไปกับหมอกยามเช้า ฤดูใบไม้ร่วงคือสีเหลืองอ่อนๆ ของใบไม้ที่ร่วงหล่นบนระเบียงบ้าน

และเดือนพฤษภาคม เดือนที่บ่งบอกถึงการเริ่มต้นของฤดูร้อนและการสิ้นสุดของปีการศึกษา ก็เป็นเดือนที่มีแดดสดใส แต่ไม่ใช่แสงแดดที่แผดเผาอย่างรุนแรง หากแต่เป็นแสงแดดสีทองอบอุ่นของวันสุดท้ายที่ใช้เวลาอยู่ในสนามโรงเรียน ฟังเสียงระฆังโรงเรียนดังก้องในตอนเที่ยง และจับมือกับเพื่อนๆ ในช่วงเวลาที่ดูเหมือนจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์

เดือนพฤษภาคมนั้นแตกต่างออกไปอย่างน่าประหลาดใจ สนามโรงเรียนยังเหมือนเดิม ต้นไม้ก็ยังเหมือนเดิม แต่จู่ๆ ก็เงียบกว่าปกติ เสียงหัวเราะลดลง และในทุกย่างก้าวของนักเรียนดูเหมือนจะมีบรรยากาศแห่งความเศร้าโศกที่อธิบายไม่ได้ ดอกไม้ต้นอินทนิลที่มุมสนามเปลี่ยนเป็นสีม่วง ต้นไม้ที่มีดอกสีแดงสดใสผลิใบเป็นกลุ่มๆ และจักจั่นก็เริ่มส่งเสียงร้องยาวๆ ที่ทั้งมีชีวิตชีวาและแฝงไปด้วยความเศร้า ทุกอย่างดูเหมือนจะร่วมมือกันอย่างเงียบๆ เพื่อส่งสัญญาณถึงฤดูกาลแห่งการจากลาที่กำลังจะมาถึง

วันสุดท้ายของปีการศึกษา มักนำมาซึ่งความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ปนกับความอ่อนโยน ผู้คนมองหน้ากันมากขึ้น แต่พูดน้อยลง บทสนทนาสั้นลง ในขณะที่สายตาจ้องมองกันนานขึ้นและลึกซึ้งขึ้น

มีการจับมือกันแน่น การแตะไหล่กันเบาๆ ราวกับว่าทุกคนอยากจะเก็บช่วงเวลานั้นไว้ให้ได้อีกสักหน่อยก่อนจะแยกจากกัน กระดาษชิ้นเล็กๆ ส่งต่อจากมือหนึ่งไปยังอีกมือหนึ่ง คำอธิษฐานที่เขียนอย่างเร่งรีบ สิ่งที่ไม่ได้เอ่ยออกมา—ทั้งหมดนั้นยังคงอยู่ในความทรงจำอย่างเงียบๆ

ฉันจำได้ว่าบ่ายวันหนึ่งในช่วงปลายปีการศึกษา นักเรียนทั้งห้องนั่งลงใต้ต้นไม้ในสนามโรงเรียน โดยไม่มีใครพูดอะไรสักคำ เราทุกคนเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจู่ๆ ก็มีคนหัวเราะออกมาเสียงดัง ตามด้วยเสียงหัวเราะตามมาเป็นระลอก

ในตอนนั้น เราไม่ได้พูดถึงอนาคต หรือเอ่ยถึงเรื่องการเลิกรา เราเพียงแค่นั่งอยู่ข้างๆ กันนานขึ้นอีกหน่อย ราวกับว่าแค่การอยู่ใกล้กันก็เพียงพอที่จะสร้างความทรงจำขึ้นมาได้แล้ว บางทีอาจเป็นช่วงเวลาธรรมดาๆ เหล่านี้เองที่กลายเป็นสิ่งที่ผู้คนจดจำได้นานที่สุด

ความรักแบบแอบชอบในวัยเรียนนั้นบริสุทธิ์และบอบบาง แต่กลับยั่งยืนอย่างน่าประหลาดใจ ไม่จำเป็นต้องมีชื่อเรียก คำสัญญาที่ชัดเจน หรือตอนจบที่สมบูรณ์แบบ เพียงแค่แสงแดดที่ส่องผ่านใบไม้ เสียงที่คุ้นเคยในท้องถนนที่พลุกพล่าน ก็เพียงพอที่จะปลุกเร้าหัวใจ และปลุกความทรงจำในยุคสมัยที่ดูเหมือนจะยังคงสมบูรณ์แบบอยู่

ครั้งหนึ่งฉันเคยเก็บกลีบดอกฟีนิกซ์แห้งไว้ในสมุดโน้ตปีสุดท้ายของมัธยมปลาย ทุกครั้งที่ฉันเปิดมัน กลิ่นของกระดาษเก่าๆ ก็ผสมผสานกับความทรงจำอันแสนอบอุ่นของแสงแดดในอดีต อ่อนโยนแต่ลึกซึ้ง กลีบดอกไม้อาจเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลา แต่ความรู้สึกเหล่านั้นไม่เคยจางหายไปเลย

มันทำให้ฉันนึกถึงช่วงเวลาที่ไร้เดียงสา ช่วงเวลาที่เราต่างรักกันโดยไม่รู้ว่าความรักคืออะไร รู้สึกเศร้าโดยไม่เข้าใจว่าความเศร้าคืออะไร และเลิกรากันไปแต่ก็ยังเชื่อว่าเราจะได้พบกันอีกในวันพรุ่งนี้ ราวกับว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ฉันจำได้ว่าเพื่อนคนหนึ่งแอบเขียนข้อความสั้นๆ ไว้ในหน้าสุดท้ายของสมุดบันทึกประจำปีของฉันว่า "อย่าลืมกันและกันในภายหลังนะ" เมื่อฉันอ่านมันอีกครั้ง ฉันก็แค่ยิ้ม เพราะในตอนนั้นทุกคนคิดว่าการแยกจากกันเป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น

แต่เมื่อเวลาผ่านไป บางคนก็จากไปจริงๆ ขาดการติดต่อกันและไม่เคยพบกันอีกเลย คำพูดเล็กๆ เหล่านั้นกลับกลายเป็นเครื่องเตือนใจที่อ่อนโยนแต่กินใจว่า ความสัมพันธ์บางอย่างสามารถคงอยู่ได้เพียงในความทรงจำของวัยเยาว์เท่านั้น

ช่วงเวลาแห่งความเยาว์วัยในวันสุดท้ายของปีการศึกษา เมื่อแสงแดดเดือนพฤษภาคมยังคงส่องประกายบนเส้นผมและรอยยิ้ม ภาพถ่าย: ตรา ดง

มีหลายครั้งที่ฉันกลับไปโรงเรียนเก่า เดินช้าๆ ไปตามทางเดินที่คุ้นเคย มองออกไปนอกหน้าต่างที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของวัยเด็กของฉัน ทุกอย่างดูเหมือนจะยังคงเหมือนเดิม กระดานดำ โต๊ะและเก้าอี้ แถวต้นไม้ที่ยืนนิ่งสงบในแสงแดด มีเพียงพวกเราเท่านั้นที่เปลี่ยนไป เราเติบโตขึ้น แยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง พร้อมกับความทรงจำที่ไม่อาจหวนกลับคืนมาได้อีก ความทรงจำที่ทำได้เพียงเก็บรักษาไว้ให้ดี และนานๆ ครั้งจึงค่อยหวนนึกถึงอย่างเงียบๆ

สำหรับฉัน แสงแดดในเดือนพฤษภาคมไม่ใช่แค่แสงสว่าง แต่ยังเป็นกลิ่นที่พิเศษไม่เหมือนใคร มันคือกลิ่นของสนามโรงเรียนหลังฝนตกครั้งแรกของฤดูกาล กลิ่นชอล์กสีขาวที่ยังติดอยู่บนแขนเสื้อ กลิ่นของสมุดเก่าๆ และแม้แต่กลิ่นจางๆ ของเส้นผมใครบางคนในสายลม กลิ่นเหล่านี้ไม่ชัดเจน ยากที่จะอธิบาย แต่เพียงแค่ได้กลิ่นแวบหนึ่งในท้องถนนที่พลุกพล่านก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันหยุดและปล่อยให้ความทรงจำหลั่งไหลกลับมา

หลายปีผ่านไปแล้ว และฉันจำรายละเอียดต่างๆ ในสมัยเรียนไม่ได้ทั้งหมด แต่ฉันยังจำแสงแดดในวันเหล่านั้นในเดือนพฤษภาคมได้อย่างชัดเจน ฉันจำพิธีจบการศึกษาที่งดงาม สายตาที่มองกันอย่างเนืองแน่นของเพื่อนๆ การกอดอย่างรีบร้อน และคำสัญญาว่าจะพบกันอีกครั้ง—คำสัญญาที่ทุกคนเข้าใจว่ากาลเวลาสามารถทำให้แม้แต่สิ่งที่งดงามที่สุดจางหายไปได้

เดือนพฤษภาคมเป็นเดือนแห่งการบอกลา แต่ก็เป็นเดือนแห่งการเริ่มต้นใหม่เช่นกัน การปิดฉากแต่ละครั้งคือการเปิดใหม่ เหมือนกับแสงแดดที่เจิดจ้าและค่อนข้างรุนแรง แต่ก็หล่อเลี้ยงฤดูกาลแห่งการเจริญเติบโตและก้าวเดินที่เงียบงันแต่ทรงพลังไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ และแล้วในเส้นทางชีวิตอันยาวนาน ก็จะมีช่วงเวลาที่เราหยุดพัก แล้วจึงตระหนักว่าแสงแดดในเดือนพฤษภาคมของปีนั้นได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำอันล้ำค่าของเราไปแล้ว

มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ผ่านไปแล้วไม่หวนกลับมาอีก แต่ก็มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ชัดเจนขึ้นในใจเราเมื่อเวลาผ่านไป แสงแดดในเดือนพฤษภาคมก็เป็นหนึ่งในนั้น ทั้งไกลและใกล้ ทั้งเจิดจรัสและอ่อนโยน เพียงพอที่จะอบอุ่นมุมหนึ่งของความทรงจำของเราเมื่อใดก็ตามที่หัวใจเราพบความสงบสุขท่ามกลางความวุ่นวายของปัจจุบัน

ครั้งหนึ่งเคยมีแสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาในชีวิตของฉัน อย่างเงียบๆ แต่ลึกซึ้ง จนทุกครั้งที่นึกถึง หัวใจของฉันก็ยังอบอุ่นราวกับว่าฉันกำลังยืนอยู่ในสนามโรงเรียนในเดือนพฤษภาคม ราวกับว่าฉันไม่เคยจากไปเลย

ที่มา: https://giaoducthoidai.vn/tan-man-nang-thang-nam-post778610.html