ฉันคิดถึงน้ำเชื่อมจากอ้อยจากบ้านเกิดเหลือเกิน!

น้ำเชื่อมจากอ้อยที่เจือจางแล้วนั้น ชวนให้นึกถึงความทรงจำที่ยาวนานเกือบสิบห้าปี ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่หลังค่อมของยายของฉันหายไปในแสงแดดร้อนระอุตอนกลางวัน

น้ำเชื่อมจากอ้อยผลิตขึ้นผ่านหลายขั้นตอน (ภาพ: อินเทอร์เน็ต)

ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ทุกครั้งที่แสงแดดในฤดูร้อนเริ่มส่องสว่าง ถนนในชนบทก็จะคึกคักไปด้วยรถบรรทุกที่บรรทุกอ้อยสด รถบรรทุกที่บรรทุกหนักเคลื่อนที่ช้าๆ และบางครั้งลำต้นอ้อยที่มัดหลวมๆ สองสามต้นก็จะร่วงหล่นจากท้ายรถ เด็กๆ จะรอจนกว่ารถบรรทุกจะลับสายตาไปก่อน แล้วจึงค่อยๆ เก็บมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

อ้อยสดในมือฉันรู้สึกแน่น ลำต้นยังคงปกคลุมด้วยผงสีขาว เด็กโตนั่งยองๆ อยู่ริมถนน คัดแยกอ้อย ส่วนเด็กเล็กนำกลับบ้านไปให้คุณยายและคุณแม่หั่นเป็นชิ้นๆ ด้วยมีด ฉันเองก็วิ่งไปเก็บอ้อยอวบๆ สองสามต้นมาวางไว้ที่ระเบียงบ้าน รอคุณยายกลับบ้านอย่างใจจดใจจ่อเพื่อทำของหวานที่จะช่วยให้ฉันอบอุ่นในท้อง นั่นก็คือน้ำเชื่อมอ้อย

ในยุคที่อาหารจานด่วนถือเป็นของหรูหรา กากน้ำตาลจึงกลายเป็นของว่างยอดนิยมที่ผู้คนนิยมรับประทานในช่วงเวลาว่าง

คุณยายของฉันจะตัดส่วนยอดและลำต้นของพืชที่เก็บมาเก็บไว้รับประทานแยกต่างหาก ในขณะที่รากและลำต้นจะถูกนำไปขายให้กับรถเข็นที่มีเครื่องคั้นน้ำผลไม้ใกล้ตลาด คุณยายบอกว่ารากมีน้ำตาลมากกว่า และเมื่อคั้นแล้วจะมีสีเหลืองสดใสสวยงามและมีรสชาติหวานสดชื่น ส่วนยอดนั้นมีน้ำตาลน้อยกว่า ทำให้ไม่หวานเท่าและมีแนวโน้มที่จะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอมเขียว

คุณยายของฉันนำน้ำอ้อยคั้นสดไปเคี่ยวในหม้อเหล็กหล่อประมาณ 10 ชั่วโมง บนเตาถ่านที่ไฟอ่อนๆ ท่านคนด้วยช้อนขนาดใหญ่ วางเก้าอี้ไว้ข้างเตา และคอยช้อนฟองออกเรื่อยๆ เพื่อให้น้ำเชื่อมใสอยู่เสมอ พร้อมกับเล่าเรื่องราวจากช่วงเวลาที่ท่านเป็นอาสาสมัครเยาวชนในช่วงสงครามต่อต้านไปด้วย

ฉันเอนกายพิงไหล่ยาย มองดูมือเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยจุดด่างดำของท่านคนน้ำเชื่อมอย่างรวดเร็ว น้ำเชื่อมในกระทะเดือดปุดๆ เป็นฟอง และท้องฉันก็ร้องจ๊อกๆ ด้วยความอยากกิน กลิ่นหอมของน้ำเชื่อมอบอวลไปทั่วอากาศ ความหวานของมันผสมผสานกับแสงแดดอ่อนๆ บนระเบียง ทำให้จมูกฉันได้สัมผัสกับกลิ่นหอมชวนลุ่มหลงนั้น

หลังจากกลั่นเสร็จแล้ว คุณยายจะใช้ผ้าบางๆ กรองน้ำเชื่อมเพื่อกำจัดสิ่งเจือปนต่างๆ จากนั้นจึงเทน้ำเชื่อมที่ได้ลงในขวดแก้วเพื่อเก็บไว้รับประทานในภายหลัง น้ำเชื่อมมีสีเหลืองทองและมีรสชาติหวานอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ คล้ายกับน้ำผึ้ง

เรามักจะทาโมลาสลงบนข้าวเกรียบย่างเพื่อรับประทานเป็นของว่างระหว่างรอข้าว หรือเป็นเครื่องเคียงในวันที่ไม่มีอาหารจานอื่นให้เลือก

กากน้ำตาลจากอ้อยใช้ทำซุปหวานแทนน้ำตาล มีรสชาติสดชื่นและไม่หวานจนเกินไป ทำให้แม้แต่คนที่ไม่ชอบของหวานอย่างพ่อของฉันก็ยังพยักหน้าเห็นด้วย เพราะกากน้ำตาลจากอ้อยมีน้ำตาลสูง จึงช่วยลดความหิวได้

ในสมัยที่ไข่ต้มบดสองฟองในน้ำปลาหนึ่งชามก็เพียงพอสำหรับมื้ออาหารของทั้งครอบครัว น้ำเชื่อมโมลาสที่ทำเองจึงกลายเป็นอาหารบรรเทาความหิวที่น่าอัศจรรย์

มันไม่ใช่แค่ของหวานในวัยเด็กเท่านั้น แต่ยังเป็นเครื่องบอกเวลาที่ฝังอยู่ในความทรงจำของเราด้วย ทุกครั้งที่เราเห็นน้ำเชื่อมจากอ้อยฝีมือคุณยาย เราก็รู้ว่าฤดูร้อนกำลังจะมาถึง ฤดูร้อนแห่งวันหยุด ฤดูร้อนแห่งการสอบ ฤดูร้อนแห่งการบอกลาและการสูญเสีย

แม้ว่าฉันจะยังอายุไม่ถึงเกณฑ์ แต่ฉันก็พยายามทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่เสมอ และขนมขบเคี้ยวสำเร็จรูปก็ค่อยๆ เข้ามาแทนที่น้ำเชื่อมจากอ้อยที่ทำเอง ฉันไม่รู้สึกอยากกินของหวานอีกต่อไป และฉันก็ไม่เคยไปช่วยเก็บอ้อยกลางแดดร้อนจัดอีกแล้ว

จนกระทั่งฉันโตพอที่จะโหยหาวัยเด็กอีกครั้ง หลังจากได้สัมผัสกับความขมขื่นของชีวิต ฉันจึงได้ซาบซึ้งถึงรสชาติหวานหอมของอาหารที่ยายทำในอดีตอย่างแท้จริง

บางที อย่างที่หลายคนเคยกล่าวไว้ ธรรมชาติของคนช่างฝันก็คือการโหยหาอดีตอยู่เสมอ ฉันเองก็โหยหาที่จะกลับไปสู่ช่วงวัยเด็ก คิดถึงรสชาติหวานละมุนของน้ำเชื่อมโมลาสฝีมือคุณยาย ความโหยหานี้ทำให้ฉันรู้สึกกระวนกระวายใจ

ที่มา: https://baodanang.vn/thuong-sao-mat-mia-que-nha-3265587.html