ในความทรงจำของฉันเกี่ยวกับญาตรัง…

เพื่อนบางคนที่จากบ้านเกิดไปนานแล้ว เมื่อกลับมาที่ญาตรัง มักถามว่า "ที่นั่นยังอยู่ไหม เมืองเปลี่ยนไปมากเลย" ผู้คนมักยึดติดกับความคิดถึง ไม่ต้องการการเปลี่ยนแปลง เหมือนกับการยึดติดกับความรักในวัยเรียน ความโหยหาที่ฝังลึกอยู่ในใจไม่รู้จบ

เช้าวันใหม่ในญาตรัง

ดังนั้น ผู้ที่จากไปเมื่อหลายสิบปีก่อน เมื่อกลับมาจึงพยายามค้นหาที่เก่าๆ สถานที่ที่พวกเขาใช้ชีวิตวัยเยาว์ แล้วพวกเขาก็ถอนหายใจด้วยความเสียใจว่า "เมืองนี้แออัดเหลือเกิน" และแน่นอน ร้านกาแฟที่ชวนให้คิดถึงอดีต เช่น ร้านกาแฟ "บ่ายสีม่วง" บนถนนบาเจียว ก็ไม่มีอีกแล้ว ไม่เพียงแต่ร้านกาแฟเท่านั้น แต่ถนนหนทางก็เปลี่ยนไป ตรอกซอยต่างๆ ก็เปลี่ยนไป เหลือเพียงความทรงจำเท่านั้นที่ดูเหมือนจะยังคงอยู่

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผ่านฤดูกาลแห่งฝนและแสงแดดนับไม่ถ้วน ญาตรังยังคงเป็นเมืองชายทะเลที่มีเสน่ห์ ทำให้ผู้ที่จากญาตรังไป หรือผู้ที่มาเยือนเพียงช่วงสั้นๆ ต่างก็โหยหาที่จะกลับมา ไม่ใช่แค่เพียงตัวเลือกด้านความบันเทิงที่ญาตรังมีให้ ซึ่งเหมาะสำหรับการพักผ่อนเพียงไม่กี่วันเท่านั้น แต่ตัวเมืองญาตรังเอง บนทางเท้าและถนนทุกสาย ก็ปลุกความรู้สึกคิดถึงในตัวทุกคน เช่นเดียวกับเรา ด้วยเหตุผลใดเหตุผลหนึ่ง ที่ต้องจากเมืองไปสักพัก เมื่อกลับมาด้วยรถบัส เพียงแค่ผ่านพระราชวังหรือถนนดงเด เราก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองถนนเหล่านั้น รู้ว่าในที่สุดเราก็มาถึงแล้ว

จำได้ไหม บางครั้งมันก็เป็นแค่ถนนที่มีบ้านเรือนและประตูที่แง้มอยู่เล็กน้อยตรงหัวมุม อย่างเช่นถนนโคบัค ถนนโคโลอา ถนนโวตรู? จำได้ไหมฝนที่ตกไม่หยุดหย่อน ออกไปดูสายฝนข้างนอก? จำได้ไหมฤดูของต้นไม้ที่ออกดอกบานสะพรั่ง เดินเล่นไปตามถนนที่ดอกไม้บานสะพรั่งเต็มที่?

ต้นองุ่นทะเลบนถนนเจิ่นฟู

วันก่อน ฉันได้พบกับหญิงวัย 50 กว่าปีคนหนึ่งที่พูดภาษาอังกฤษสำเนียงชัดเจนมาก ราวกับพยายามอวดความรู้เพราะเธอเป็นชาวเวียดนามที่อาศัยอยู่ต่างประเทศ ตอนแรกฉันรู้สึกรำคาญเล็กน้อย แต่หลังจากได้คุยกับเธอ ฉันก็เข้าใจว่าเธอจากบ้านมาเกือบ 40 ปีแล้ว และความคิดถึงเมืองญาตรังยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเธอ เธอเล่าถึงวัยเด็กที่พวกเธอสามคนมีเงินพอซื้อไอศกรีมโคนเพียงอันเดียวมาแบ่งกันกินที่ชายหาดในฤดูร้อน ไอศกรีมเพียงหนึ่งในสามโคนซึ่งทำในกระติกน้ำแข็งกลายเป็นความทรงจำที่ล้ำค่า เธอพูดถึงการแบ่งขนมปังเวียดนาม (บั๋นเซียว) เพียงชิ้นเดียวกินกันสองคน – ครึ่งชิ้นจากเกือบ 40 ปีที่แล้ว แต่รสชาติกลับอร่อยกว่าจานขนมปังไส้กุ้งและหมูที่เธอได้กินตอนกลับมาเสียอีก จากนั้นเธอก็ถามว่า "ที่ญาตรังมีบ้านไหนปลูกมะเฟืองบ้างไหมคะ" ด้วยความประหลาดใจ เธออธิบายว่าตอนเด็กๆ เธอเคยเก็บมะเฟืองสุกมากิน และกลิ่นหอมและความหวานยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเธออย่างชัดเจน ทันใดนั้น ฉันก็ตระหนักว่าต้นมะเฟืองแทบจะไม่มีให้เห็นในเมืองเลย ทำให้ความปรารถนาที่จะได้กินมะเฟืองนั้นกลายเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยไปเสียแล้ว ฉันสงสัยว่าเธอจะหาต้นมะเฟืองเจอหรือยัง เพื่อจะได้ลิ้มรสชาติแบบสมัยก่อนอีกครั้ง?

เส้นทางไปญาตรังนั้นเริ่มต้นจากบริเวณดงเด ผ่านทางหลวง แล้ววกกลับเข้าใจกลางเมืองผ่านถนน 23 ตุลาคม เป็นโอกาสดีที่จะแวะที่แทงห์เพื่อลองทานบั๋นอู๊ต (ข้าวห่อใบตองนึ่ง) หรือซื้อเชบาบา (ซุปหวานชนิดหนึ่ง) ราคาถูกจากร้านข้างทาง หรือเดินเล่นไปตามถนนสายต่างๆ ไปยังวิงห์จุงและวิงห์ฟอง เพื่อชื่นชมต้นหมากเรียงราย นาข้าว และสวนดอกไม้หน้าบ้านเรือนเก่าแก่

มันคือค่ำคืนที่ได้ยินเสียงหวีดของรถไฟที่ประกาศการมาถึงของสถานี มันคือความเงียบสงัดของยามค่ำคืนที่ได้ยินเสียงระฆังวัด มันคือการเดินเล่นไปตามถนนเจิ่นฟูเพื่อดูว่าต้นไม้ผลเริ่มออกผลสีแดงหรือยัง มันคือเสียงกีตาร์อันไพเราะในสวนร่มรื่น ท่วงทำนองที่คุ้นเคยเตือนเราถึงความทรงจำที่เราคิดว่าเลือนหายไปในอดีต และบางที มันคือการโบกมือลา แล้วไม่มีโอกาสได้พบกันอีกท่ามกลางสายฝนและลมที่โหมกระหน่ำ เพียงแค่นั้นก็เพียงพอที่จะปลุกความโหยหาแล้ว

คูเวียดตรัง

แหล่งที่มา