ก่อนหน้าเขียน

ก่อนหน้าเขียน

ฉันกำลังครุ่นคิด และปากกาของฉันก็เช่นกัน

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด

กระดาษเปล่าแผ่นหนึ่งกลายเป็นลานประหารสีขาว

ปืนล่องหนนับพันกระบอกกำลังจ่อมาที่ฉัน

ภาพประกอบ.

หน้าหนังสือพิมพ์ บทกวี หัวใจสำคัญของชีวิตฉัน

จดหมายแต่ละฉบับสะท้อนถึงความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง

ทุกครั้งที่กดแป้นพิมพ์ ก็เหมือนถูกความเจ็บปวดแผดเผา

ความเจ็บปวดส่วนบุคคลนั้นเกี่ยวพันอย่างลึกซึ้งกับความเจ็บปวดในชีวิต

เมื่อได้เป็นมนุษย์แล้ว ย่อมเข้าใจถึงความทุกข์ยากของผู้อื่น

หน้าหนังสือพิมพ์และบทกวีไม่ได้กล่าวถึงถ้อยคำที่ไร้ความรู้สึก

ทุกหน้าของหนังสือเล่มนี้เปรียบเสมือนลานประหารสีขาว

ปืนนับพันกระบอกจ่อมาที่ฉันอย่างไม่ปรานี

ฮวาง บินห์ จ่อง

บทวิเคราะห์:

ฮว่าง บินห์ จ่อง เป็นกวีชื่อดังที่ประสบความสำเร็จในหลายสาขา ทั้งนวนิยาย บทกวี บทความ เรื่องสั้น... ในทุกประเภท เขาได้สร้างความประทับใจอันโดดเด่นแก่ผู้อ่าน บทกวีของเขาเรื่อง "ก่อนหน้ากระดาษเขียน" เป็นบทสนทนาภายในที่กินใจ ขณะที่นักเขียนเผชิญหน้ากับหน้ากระดาษว่างเปล่า ราวกับกำลังเผชิญกับคำตัดสินของมโนธรรม ไม่มีฉากชีวิตประจำวัน ไม่มีภาพนักข่าวที่กำลังบันทึกหรือถ่ายภาพ... มีเพียงห้องที่เงียบสงบ ปากกาที่ครุ่นคิด และกระดาษเปล่า – แต่ภายในความเงียบนั้น มีการต่อสู้ภายในอย่างรุนแรง การสนทนากับความจริงและตัวตนของนักเขียน

บทกวีเริ่มต้นด้วยภาพที่ชวนให้สะเทือนใจอย่างแท้จริง: "ฉันครุ่นคิด ปากกาก็ครุ่นคิดเช่นกัน / ทั้งห้องจมอยู่ในความเงียบงัน / กระดาษสีขาวกลายเป็นลานประหารสีขาว / ปืนที่มองไม่เห็นนับพันกระบอกจ่อมาที่ฉัน" ผู้เขียนไม่ได้แนะนำหรือเกริ่นนำบทกวี แต่กลับนำผู้อ่านเข้าสู่พื้นที่ที่อึดอัดและคับแคบอย่างฉับพลัน ที่นั่นไม่มีเสียงใดได้ยินนอกจากความคิดภายในของผู้เขียน ปากกา – สัญลักษณ์ของการเขียน – ไม่ใช่เพียงแค่เครื่องมือ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความเห็นอกเห็นใจและ "ครุ่นคิด" เช่นเดียวกับผู้เขียนเอง นี่แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งระหว่างมนุษย์และปากกา – พวกเขาแบ่งปันความรับผิดชอบ ความทุกข์ทรมาน และภาระแห่งมโนธรรม แท้จริงแล้ว "กระดาษสีขาวกลายเป็นลานประหารสีขาว" เป็นอุปมาที่ทรงพลัง กระดาษซึ่งเดิมทีไม่มีชีวิต บัดนี้กลายเป็นสถานที่ประหารชีวิต "ปืนที่มองไม่เห็น" – การพิพากษาของประชาชน ความยุติธรรม และประวัติศาสตร์ ในยุคปัจจุบัน นักเขียนไม่ได้เขียนเพื่อตัวเองเท่านั้น แต่ยังเขียนเพื่อผู้คนนับไม่ถ้วนที่รอคอยความจริง ความยุติธรรม และมนุษยธรรมอีกด้วย

หากบทแรกวางภาพผู้เขียนไว้เบื้องหน้า “ลานประหารสีขาว” บทที่สองก็ยังคงนำพาเราไปสู่ส่วนลึกภายในจิตใจของบุคคลที่แบกรับภาระความรับผิดชอบ ถ้อยคำกลายเป็นที่พำนักของความวิตกกังวลและความเจ็บปวดในชีวิต: “หน้าหนังสือพิมพ์ บทกวี หัวใจและจิตวิญญาณของชีวิตฉัน / ทุกคำ – แหล่งที่มาของความวิตกกังวล / ทุกการกดแป้นพิมพ์คือความเจ็บปวดที่พลุ่งพล่าน / ความเจ็บปวดส่วนตัวแทรกซึมอยู่ในความเจ็บปวดของชีวิต” ณ ที่นี้ ความหมายทางกวีเปลี่ยนจากภาพที่มองเห็นได้ไปสู่ภาพทางจิตวิทยา หน้ากระดาษเขียนไม่ได้เป็นเพียงสถานที่สำหรับ “การฝึกฝนวิชาชีพ” อีกต่อไป แต่เป็นสถานที่สำหรับการเปิดเผยหัวใจ จิตวิญญาณ และลักษณะนิสัย ผู้เขียนไม่ว่าจะเขียนให้กับหนังสือพิมพ์หรือบทกวี ต่างอุทิศเลือดเนื้อทุกหยดในชีวิตให้กับความจริง บรรทัดที่ว่า “ทุกการกดแป้นพิมพ์คือความเจ็บปวดที่พลุ่งพล่าน” ดังก้องราวกับเสียงสะอื้น บ่งบอกว่าผู้เขียนกำลังเขียนด้วยน้ำตา เขียนด้วยความเจ็บปวดส่วนตัวที่ปะปนกับความเจ็บปวดที่ผู้คนร่วมแบ่งปัน มันไม่ใช่แค่ “เขียนเพื่อมีชีวิตอยู่” แต่คือ “มีชีวิตอยู่เพื่อเขียน” ผู้เขียนได้เลือกเส้นทางที่อันตราย: ใช้ถ้อยคำเป็นดาบ ใช้ภาษาเป็นอาวุธ ความรุนแรงนี้ไม่ได้มาจากคนภายนอก แต่มาจากความต้องการของมโนธรรม ไม่มีที่ว่างสำหรับคำโกหก การหลอกลวง หรือการเสริมแต่ง มีเพียงความจริงเท่านั้นที่คงอยู่ แม้ว่ามันจะเจ็บปวด แม้ว่ามันอาจจะทำร้ายตัวเองก็ตาม

จริงอยู่ การเป็นมนุษย์นั้นยาก และการเป็นนักเขียนนั้นยากยิ่งกว่า เพราะไม่อาจหลีกหนีจากความเป็นจริงของชีวิตที่รายล้อมอยู่ได้

บทที่สามยกระดับความคิดของบทกวีขึ้นไปอีกขั้นด้วยการขยายขอบเขตของความเป็นปัจเจกบุคคลไปสู่ความเป็นส่วนรวม: "เมื่อเกิดมาเป็นมนุษย์ เราต้องรู้จักเห็นอกเห็นใจความทุกข์ยากของผู้อื่น" เป็นการยืนยันที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง การเป็นมนุษย์หมายถึงการรู้จักเห็นอกเห็นใจความทุกข์ยากของผู้อื่น การเอาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์ของผู้อื่น การเห็นอกเห็นใจความเจ็บปวด ความอยุติธรรม และความทุกข์ยากของพวกเขา ดังนั้นสำหรับนักเขียนแล้ว ภาระนั้นจึงยิ่งใหญ่กว่า หน้าหนังสือพิมพ์ บทกวี – สิ่งที่ดูเหมือน "ห่างไกล" "เป็นศิลปะ" – หากขาดความเห็นอกเห็นใจ หากปราศจากอารมณ์ความรู้สึก สิ่งเหล่านั้นก็เป็นเพียงผลผลิตที่เย็นชาเท่านั้น

บทกวีนี้ไม่ยาว ไม่ซับซ้อน ไม่มีการสัมผัสคล้องจอง หรือใช้ถ้อยคำสวยหรู แต่ก็สามารถถ่ายทอดธรรมชาติที่โหดร้ายและศักดิ์สิทธิ์ของอาชีพนักเขียนได้อย่างดีเยี่ยม การเขียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานเขียนเชิงวารสารศาสตร์และวรรณกรรม ไม่เพียงแต่ต้องการความรู้และทักษะเท่านั้น แต่ยังต้องการความกล้าหาญ ความซื่อสัตย์ และจิตใจที่ไม่แข็งกระด้าง ในยุคของข้อมูลข่าวสารเชิงพาณิชย์ ที่เพียงแค่ "ยอดวิว" หรือ "การคลิก" ครั้งเดียวก็สามารถกำหนดมาตรฐานของเนื้อหาได้ บทกวีนี้จึงเป็นเครื่องเตือนใจที่ทรงพลัง: อย่าปล่อยให้ปากกาของคุณกลายเป็นเครื่องมือแห่งความผิด ความชั่วร้าย หรือความเท็จ นักเขียนจำเป็นต้องตื่นรู้ทุกวัน ไม่ใช่ด้วยแรงกดดันจากภายนอก แต่ด้วยการสนทนากับตัวเอง กับ "ปืนที่มองไม่เห็นนับพันกระบอก" ที่จ่ออยู่ที่มโนธรรมของพวกเขา

"ก่อนก้าวลงสู่หน้ากระดาษ" เป็นบทกวีที่ไม่ได้เขียนขึ้นสำหรับผู้ที่มองว่าการเขียนเป็นเรื่องง่ายหรือเป็นเพียงอาชีพในอุดมคติ แต่เป็นบทกวีสำหรับผู้ที่กล้าเผชิญกับความท้าทาย กล้ารับผิดชอบ กล้าที่จะทนทุกข์ และกล้าที่จะรัก การเขียนไม่ใช่เพียงแค่การประกอบอาชีพอีกต่อไป แต่เป็นการกระทำทางศีลธรรม

เลอ ทันห์ วัน (คัดเลือกและแสดงความคิดเห็น)

ที่มา: https://baobacgiang.vn/truoc-trang-viet-postid420384.bbg