จากสนามรบสู่ห้องบรรยาย: การเดินทางด้วยขาเดียว

DNO - ในช่วงปลายเดือนกรกฎาคม สภาพอากาศในดานังกลับอบอุ่นขึ้นอย่างกะทันหัน ฝนปรอยเบาๆ ในช่วงกลางวัน พัดพาเอาลมทะเลเย็นๆ มาเบาๆ ทำให้เราหวนนึกถึงปีอันแสนประทับใจ – เดือนแห่งความกตัญญูต่อผู้เสียสละ ผู้ที่กลับมาพร้อมบาดแผลบนร่างกาย

ครูไตรกำลังอ่านหนังสือ

ในตรอกเล็กๆ ใกล้กับมหาวิทยาลัยครุศาสตร์ ดานัง ซึ่งเดิมเป็นหอพักอาจารย์ เราได้พบกับคุณครูเจิ่น วัน ตรี ครูผู้เปี่ยมด้วยความโดดเด่น ท่านโดดเด่นเพราะชีวิตของท่านเกี่ยวพันกับคำว่า "ทหารผ่านศึกผู้บาดเจ็บ" แต่ท่านก็ยังคงเปล่งประกายอย่างเงียบๆ บนเวทีการสอนมานานหลายทศวรรษ

อย่าปล่อยให้ความบาดเจ็บมาบดบังความมุ่งมั่นของคุณ

อาจารย์ตรีเกิดในปี 1948 ที่อำเภอเทียนเฟือก จังหวัดกวางนาม (เดิม) – ดินแดนที่ยากจนแต่เปี่ยมด้วยประเพณีการปฏิวัติ ในปี 1966 เมื่ออายุ 18 ปี เขาละทิ้งการเรียน เก็บกระเป๋า และสมัครเข้ากองทัพ ในช่วงหลายปีของการสู้รบอย่างดุเดือด เขาได้รับบาดเจ็บหลายครั้ง และแล้ว การรบในปี 1969 ก็ได้จารึกเหตุการณ์สำคัญที่ไม่อาจลืมเลือนในชีวิตของเขา

“ผมโดนระเบิดในป่า ผมนอนอยู่ตรงนั้นสองวันรอเพื่อนร่วมรบมาช่วย พอถูกพาตัวกลับมา ขาซ้ายของผมก็เน่าเปื่อยไปแล้ว” เขาเล่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขาข้างนั้นต้องถูกตัดออกในภายหลัง สำหรับหลายคน นั่นอาจหมายถึงจุดจบของอนาคต แต่สำหรับคุณตรี การบาดเจ็บนั้นไม่ใช่จุดจบ ตรงกันข้าม มันเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ การเดินทางเพื่อแสวงหาความรู้

หลังจากออกจากกองทัพ เขาเริ่มต้นชีวิตใหม่ เขาผ่านการสอบเข้าคณะวรรณคดี มหาวิทยาลัยครุศาสตร์วิญ และตั้งใจเรียนอย่างไม่ย่อท้อ “ผมคิดว่าการศึกษาเท่านั้นที่จะช่วยให้ผมใช้ชีวิตได้โดยไม่ต้องพิการ ผมเสียขาไปข้างหนึ่ง แต่ผมก็ไม่เคยหมดศรัทธาในตัวเอง” เขากล่าว

ในปี 1980 หลังจากสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัย นายตรีได้รับมอบหมายให้ทำงานที่วิทยาลัยฝึกหัดครูจังหวัดกวางนาม-ดานัง ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นมหาวิทยาลัยครุศาสตร์ดานัง ด้วยขาข้างเดียวและหัวใจที่เปี่ยมด้วยความรักในวิชาชีพ เขาเริ่มต้นอาชีพครู ซึ่งเป็นอาชีพแห่งความอดทน และเป็นอาชีพที่สร้างแรงบันดาลใจให้ผู้อื่น

ตลอดระยะเวลากว่า 30 ปี ศาสตราจารย์ตรีได้ชี้นำนักเรียนรุ่นแล้วรุ่นเล่า สอนพวกเขาเกี่ยวกับวรรณกรรมและบทกวี แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขาได้สอนผ่านเรื่องราวชีวิตของตนเอง ซึ่งเกี่ยวกับความเพียรพยายาม ความศรัทธา และความกตัญญูต่อชีวิต

นอกจากจะเป็นครูแล้ว คุณตรี ยังเป็นสามีและพ่อในครอบครัวที่อบอุ่นและเรียบง่าย ภรรยาของเขา คุณบุย ถิ ฮวา ยังคงจำช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ที่มหาวิทยาลัยครุศาสตร์วิญได้อย่างชัดเจน ในเวลานั้น เธอเป็นนักบัญชีของมหาวิทยาลัย “ฉันชื่นชมความเรียบง่ายของผู้คนในจังหวัดกวางนาม และฉันชื่นชมอุปนิสัยที่เข้มแข็งและอดทนของเขา แล้วฉันก็ตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัว” เธอยิ้ม

แม้จะต้องเผชิญกับอคติทางสังคมที่ว่าผู้ชายคนนั้น "มีขาข้างเดียว" แต่คุณฮัวก็เลือกที่จะทุ่มเทให้กับคุณตรีอย่างเต็มที่ พวกเขาสร้างบ้านหลังเล็กๆ และเลี้ยงดูลูกสามคนจนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบ ลูกสองคนเดินตามรอยพ่อโดยการเป็นครู "บางทีอาจเป็นเพราะผมมองว่าการสอนเป็นอาชีพที่เต็มไปด้วยความรัก" คุณตรีกล่าว ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความภาคภูมิใจ

ข้อความถึงคนรุ่นใหม่

ศาสตราจารย์ตรี อายุ 77 ปีแล้ว แต่ยังคงมีสติปัญญาเฉียบแหลมและอ่านหนังสือทุกวัน แม้จะเกษียณมานานแล้วและสุขภาพไม่ค่อยดี แต่ท่านก็ยังคงตอบรับคำเชิญไปบรรยายให้นักศึกษาอยู่เสมอ โดยเฉพาะในวันที่ 27 กรกฎาคมของทุกปี

เมื่อถูกถามว่าต้องการสื่อสารอะไรแก่คนรุ่นใหม่ที่ใช้ชีวิตอยู่ในยุคสงบสุข ครูตอบอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่นว่า “พวกคุณไม่ต้องผ่านสงครามเหมือนที่ผมเคยเจอ แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกคุณจะไม่ต้องเผชิญกับความท้าทาย ทุกคนจะมีสนามรบของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการเรียน การทำงาน การใช้ชีวิตอย่างเหมาะสมท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต จงใช้ชีวิตในแบบที่ทำให้คุณภาคภูมิใจในตัวเอง และอย่าคิดว่าคุณทำไม่ได้”

ข้อความนั้นฟังดูเหมือนบทเรียนสุดท้ายที่ครูขาเดียวทิ้งไว้ให้แก่ลูกศิษย์ของเขา บทเรียนเกี่ยวกับความมุ่งมั่น ความเพียร และศรัทธาในชีวิต

ท่ามกลางถนนที่พลุกพล่านของเมือง บ้านหลังเล็กๆ ของคุณตรีที่ปลายซอยยังคงเรียบง่ายเหมือนตัวเขาเอง ไม่มีเหรียญรางวัลเรียงราย ไม่มีรายการความสำเร็จยาวเหยียด แต่ในสายตาของนักเรียนรุ่นต่อรุ่น คุณเจิ่น วัน ตรี คืออนุสาวรีย์ อนุสาวรีย์แห่งความไม่ย่อท้อ

และเนื่องจากเดือนกรกฎาคมเป็นเดือนแห่งความกตัญญู เรื่องราวอย่างเช่นของคุณตรีจึงไม่เพียงแต่เป็นเครื่องเตือนใจเท่านั้น แต่ยังเป็นการย้ำเตือนเยาวชนทุกคนในปัจจุบันว่า การใช้ชีวิตอย่างสันติสุขหมายถึงการมีความรับผิดชอบที่จะสานต่อเรื่องราวอันงดงามที่คนรุ่นก่อนได้สร้างไว้

ที่มา: https://baodanang.vn/tu-chien-truong-den-giang-duong-hanh-trinh-mot-chan-3298039.html