รถจอดที่ปลายซอย ซอยที่คุ้นเคยแต่ตอนนี้เงียบเหงากว่าปกติ ทุกคนคงกำลังยุ่งกับการทำความสะอาดหลังพายุ ฉันเดินช้าๆ มองดูหลังคาบ้านแต่ละหลัง ป่าไผ่แต่ละแห่ง ดอกไม้ป่าแต่ละกอ ราวกับว่าทุกอย่างจะหายไปในพริบตา เมื่อบ้านของฉันปรากฏขึ้นตรงหน้า น้ำตาฉันก็เอ่อล้น บ้านหลังเก่าก็ยังคงอยู่ตรงนั้น เงียบสงบอย่างประหลาด หลังคากระเบื้องสีเทาที่ปกคลุมด้วยมอสยังคงสภาพสมบูรณ์ มีเพียงใบไม้ชื้นๆ ของต้นไทรกระจัดกระจายอยู่บ้าง ระเบียงบ้านที่ฉันเคยนั่งฟังเสียงฝนกับแม่ยังคงสะอาด ไม่มีร่องรอยของพายุ ต้นมะเฟืองในสวนหลังบ้านยังคงยืนอย่างสงบ ผลสีเหลืองสุกสองสามผลโผล่ออกมาจากหลังใบ ราวกับกำลังยิ้มต้อนรับฉันกลับบ้าน
เมื่อประตูไม้เปิดออก กลิ่นอับชื้นเก่าๆ ปะปนกับควันธูปจากแท่นบูชาบรรพบุรุษ ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งใจ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมทุกอย่างตั้งแต่ฉันจากมา: กาน้ำชาที่บิ่นเล็กน้อยที่แม่เก็บไว้ในมุมครัว รูปถ่ายของคุณปู่ที่แขวนอยู่บนผนัง และโถข้าวที่เพิ่งเก็บเกี่ยวใหม่ๆ ที่คลุมด้วยผ้าลายดอกไม้ ของเรียบง่ายเหล่านี้หาไม่ได้ในเมือง ที่นี่ ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะสถิตไปด้วยลมหายใจแห่งกาลเวลา เก็บรักษาความทรงจำและความรักไว้ แม่ของฉันเดินออกมาจากครัวด้านหลัง ผมสีเทาของเธอยุ่งเหยิงจากการนอนไม่หลับหลายคืน มือของเธอยังคงสั่นเทาจากการทำงานหนักในการดูแลบ้าน แต่รอยยิ้มของเธอยังคงสดใสเหมือนเดิม รอยยิ้มที่ทรงพลังมากพอที่จะปลอบประโลมความวิตกกังวลทั้งหมดในใจฉัน ฉันวิ่งเข้าไปกอดเธอ ไม่มีคำใดที่จะอธิบายความรู้สึกของการสัมผัสสิ่งที่มีค่าเช่นนี้ได้ สิ่งที่ดูเปราะบางแต่กลับคงอยู่ยั่งยืนกว่าสิ่งใดๆ
แม่เล่าว่าตลอดช่วงพายุ ลมพัดกระหน่ำราวกับจะพัดหลังคาบ้านพัง แต่บ้านก็ยังคงตั้งอยู่ได้ “คงเป็นเพราะการปกป้องของบรรพบุรุษเรา” แม่พูดพลางยิ้ม น้ำตาคลอเบ้า ฉันมองออกไปที่สนามหญ้า หยาดฝนที่เหลืออยู่ส่องประกายระยิบระยับในแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่าย แสงแต่ละสายส่องสว่างกระเบื้องหลังคา ทำให้ดูเหมือนหลังคาใหม่สดใสเปล่งประกายด้วยความหวัง ทุกอย่างดูคุ้นเคยราวกับนิทานที่เล่าโดยมีฉันเป็นตัวเอก ไม่ว่าฉันจะเดินทางไปไกลแค่ไหน ไม่ว่าถนนในเมืองจะคึกคักเพียงใด ฉันก็ไม่สามารถหาความรู้สึกนี้เจออีกเลย—ความรู้สึกของการเป็นส่วนหนึ่งของที่ใดที่หนึ่ง บ้านยังคงเหมือนเดิม มีเพียงฉันที่เติบโตขึ้น ห่างออกไปเรื่อยๆ แล้วก็หาทางกลับมาได้ในที่สุด
ฉันตระหนักว่า แม้พายุจะโค่นต้นไม้ พัดพาพืชผลและบ้านเรือนไปได้ แต่ก็ไม่อาจทำลายความทรงจำ ความรู้สึก และความผูกพันที่ผู้คนมีต่อบ้านเกิดได้ บ้านไม่ใช่แค่ที่พักพิง มันเป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณของฉัน เป็นที่ที่ฉันเรียนรู้ที่จะลุกขึ้นยืนอีกครั้งหลังจากพายุในชีวิตทุกครั้ง คืนนั้น ฉันนอนอยู่ในห้องเก่าของฉัน ฟังเสียงลมพัดหวีดหวิวในสวน ไม่มีพายุอีกแล้ว มีเพียงความอบอุ่นอ่อนโยนที่แผ่ซ่านออกมาจากกำแพงอันสงบสุข ฉันรู้ว่าพรุ่งนี้ เมื่อกลับไปยังเมือง ฉันต้องจำไว้ว่าหลังจากพายุทุกครั้ง บ้านเกิดของฉันยังคงรอฉันอยู่ ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าชีวิตจะผลักดันฉันไปอย่างไร ฉันก็ยังมีที่ให้กลับไปเสมอ
ที่มา: https://www.sggp.org.vn/ve-nha-sau-bao-post827311.html
