วงจรแห่งการให้และการรับ

หลวงพระบาง (ลาว) ไม่เพียงแต่ได้รับการยอมรับจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมโลกเท่านั้น แต่ยังคงรักษาคุณค่าทางจิตวิญญาณอันลึกซึ้งไว้ผ่านพิธีกรรมการบิณฑบาตในยามเช้า ซึ่งเป็นวัฏจักรแห่งการให้และการรับ ที่ซึ่งผู้คนพบความสงบสุขท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิตสมัยใหม่

นักท่องเที่ยวและชาวบ้านเข้าแถวริมทางเท้าเพื่อประกอบพิธีตักบาตร หลังจากนั้น พระสงฆ์จะแบ่งปันอาหารให้กับคนยากจนและเด็กๆ ที่รออยู่ท้ายแถว ภาพ: TC

หลวงพระบาง (ลาว) ไม่เพียงแต่ได้รับการยอมรับจากองค์การยูเนสโกให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรม โลก เท่านั้น แต่ยังคงรักษาคุณค่าทางจิตวิญญาณอันลึกซึ้งไว้ผ่านพิธีกรรมการบิณฑบาตในยามเช้า ซึ่งเป็นวัฏจักรแห่งการให้และการรับ ที่ซึ่งผู้คนพบความสงบสุขท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิตสมัยใหม่

พรในยามเช้าตรู่ ณ เมืองหลวงเก่าแก่

เมื่อหมอกยามเช้าจางหายไป เมืองหลวงเก่าแก่ก็ตื่นขึ้นในบรรยากาศที่สงบและศักดิ์สิทธิ์ ตามถนนในเมืองเก่า ชาวบ้านและนักท่องเที่ยวที่แต่งกายเรียบร้อยต่างจัดเก้าอี้เตี้ยๆ และนั่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบนทางเท้า แต่ละคนถือภาชนะเล็กๆ ที่สานจากไม้ไผ่หรือหวาย บรรจุข้าวเหนียวร้อนๆ ขนมต่างๆ และน้ำดื่มหนึ่งขวด… ทุกคนหันหน้าไปในทิศทางเดียวกัน รอคอยพิธีการบิณฑบาต ซึ่งเป็นประเพณีทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ที่สืบทอดกันมาหลายศตวรรษ

เมื่อแสงแรกของดวงอาทิตย์ส่องลอดผ่านต้นจำปาโบราณ กลุ่มพระหนุ่มในชุดจีวรสีเหลืองทองเดินเท้าเปล่าอย่างเงียบๆ แบกบาตรไว้บนบ่า พวกเขาเคลื่อนไหวช้าๆ อย่างมั่นคง ด้วยความสงบและมือที่ประสานกันเท่านั้น

ทั้งชาวบ้านและนักท่องเที่ยวต่างคุกเข่าและโค้งคำนับด้วยความเคารพ พวกเขาค่อยๆ วางข้าวเหนียวและของถวายอื่นๆ ลงในบาตรของพระสงฆ์แต่ละรูปที่เดินผ่านไป การกระทำนี้ไม่ใช่เพียงแค่การถวายอาหาร แต่ยังเป็นการ "หว่านเมล็ดแห่งบุญ" และสะสมกรรมดีอีกด้วย การโค้งคำนับและการแสดงออกแต่ละครั้งล้วนแสดงถึงความเคารพอย่างจริงใจต่อพระสงฆ์

หลังจากสวดมนต์เสร็จ เหล่าพระสงฆ์ก็หยุดพักเพื่อสวดภาวนาขอพรให้เกิดสันติสุขและโชคดีแก่ผู้ที่มาสวดมนต์ พวกท่านเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการกระทำที่เปี่ยมด้วยความเมตตาและความดีงาม

ขณะที่ขบวนพระสงฆ์ใกล้จะสิ้นสุดลง ฉันสังเกตเห็นชาวบ้านยากจนและเด็ก ๆ หลายคนยืนรออย่างเงียบ ๆ อยู่ที่ท้ายขบวน หลังจากรับอาหารแล้ว พระสงฆ์ก็แบ่งปันอาหารให้พวกเขาด้วย นี่ไม่ใช่การบริจาคทาน แต่เป็นการกระทำที่อ่อนน้อมถ่อมตนในการแบ่งปัน ผู้ที่ได้รับอาหารไม่ได้ยืน พวกเขาก้มลงคุกเข่าและโค้งศีรษะเพื่อรับพร เป็นวัฏจักรแห่งความเมตตา—เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง

ฉากนั้นทำให้ฉันงุนงงมาก ทำไมผู้ที่มาสักการะไม่มอบอาหารให้คนยากจนโดยตรง และทำไมคนยากจนถึงคุกเข่ารับอาหารแทนที่จะนั่งบนเก้าอี้?

เมื่อผมสอบถามนายเลอ หวินห์ ตรวง รองหัวหน้าฝ่ายบริหารชายแดน กรมการต่างประเทศเมือง ดานัง ซึ่งเคยทำงานในลาวมานานกว่า 17 ปี เกี่ยวกับข้อกังวลนี้ ผมจึงตระหนักว่าคุณค่าของสิ่งของบริจาคไม่ได้อยู่ที่ความสะดวกสบาย แต่ขึ้นอยู่กับความศรัทธาอันลึกซึ้ง อาหารที่พระสงฆ์มอบให้ในเวลานี้ถือเป็นพรอย่างหนึ่ง

มันคือจุดตัดระหว่างศรัทธาและชีวิต การถวายทานแก่พระภิกษุถือเป็นหนทางสูงสุดในการสะสมบุญ เพราะพระภิกษุเป็นตัวแทนของพระรัตนตรัย และอยู่ในเส้นทางแห่งการบำเพ็ญคุณธรรม สมาธิ และปัญญา มันคือวัฏจักรแห่งเหตุและผลที่สมบูรณ์แบบ: ผู้มั่งคั่งให้แก่พระภิกษุ และพระภิกษุแบ่งปันให้แก่ผู้ยากไร้ สร้างเป็นห่วงโซ่แห่งการให้ทานที่เชื่อมโยงกันในวงจรแห่งการให้และการรับที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง

เผยแพร่พลังบวกผ่านการให้ที่เรียบง่าย

พี่หวิงห์ ตรวง เล่าเพิ่มเติมว่า “สิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับลาวคือไม่มีขอทาน เพื่อนของผมอธิบายว่าเหตุผลก็คือคนยากจนที่อยากกินอาหารจะไปวัด แต่ละหมู่บ้านจะมีวัดอย่างน้อยหนึ่งแห่ง ทุกเช้าพระสงฆ์จะกลับจากการบิณฑบาตและกินอาหารเพียงมื้อเดียวก่อนเที่ยง ส่วนอาหารอื่นๆ จะวางไว้ให้ชาวบ้านที่หิวโหยหรือขัดสนมากิน”

การแบ่งปันเช่นนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อมนุษยธรรม เป็นการสอนให้ ผู้คนไม่ตกอยู่ภายใต้ความคิดชั่วร้าย เช่น การขโมยเพราะความหิวโหย การไปเยือนวัดจะช่วยปกป้องทั้งร่างกายและจิตใจ บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่เราจึงรู้สึกว่าชาวลาวใจดีและจริงใจเสมอเมื่อเราได้พูดคุยกับพวกเขา มันคือวงจรแห่งความเมตตา

พิธีบิณฑบาตในเมืองหลวงเก่าแก่อย่างหลวงพระบาง ไม่ใช่เพียงแค่พิธีกรรมทางศาสนา แต่ยังเป็นบทเรียนอันลึกซึ้งเกี่ยวกับวิธีที่ผู้คนควรปฏิบัติต่อกัน นั่นคือ ความอ่อนน้อมถ่อมตน ความเมตตา และการแบ่งปัน มันเตือนใจเราว่า การให้ไม่ใช่เรื่องของการรับ แต่เป็นการสร้างคุณค่าที่ดีและเผยแพร่ความกรุณาในชุมชน นั่นคือความงดงามที่แท้จริงของหลวงพระบาง ไม่เพียงแต่ในวัดวาอารามโบราณเท่านั้น แต่ยังอยู่ในจิตวิญญาณของผู้คนอีกด้วย

ในชีวิตสมัยใหม่ที่วุ่นวายและเร่งรีบในปัจจุบัน ผู้คนมักถูกดึงดูดเข้าไปในวังวนของการทำงาน การเรียน และโซเชียลมีเดีย ซึ่งคุณค่าถูกวัดด้วยประสิทธิภาพและความเร็ว เรามักให้โดยคาดหวังสิ่งตอบแทน เช่น คำขอบคุณ สายตาที่แสดงความชื่นชม หรือแม้แต่ "ไลค์" บนหน้าจอโทรศัพท์ แต่เช้าวันนั้นในหลวงพระบางทำให้ฉันนึกได้ว่า บางครั้งการให้ที่งดงามที่สุดคือการที่เราไม่จำเป็นต้องเห็นผลลัพธ์ในทันที แต่เชื่อว่ามันจะแพร่กระจายออกไปในแบบของมันเอง

บางที ในโลกที่เทคโนโลยีพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว ผู้คนอาจต้องการช่วงเวลาที่จะชะลอความเร็วลงบ้าง เช่นเดียวกับจังหวะการเดินอย่างสบายๆ ของเหล่าภิกษุบนถนนสักกะลีนในเช้าวันนั้น เพราะช่วงเวลาเหล่านี้เองที่เตือนใจเราว่า สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตยุคใหม่ไม่ใช่ความเร็วหรือทรัพย์สิน แต่คือความสงบภายในและความเมตตาต่อกันและกัน

ที่มา: https://baodanang.vn/vong-tron-cua-su-cho-va-nhan-3306219.html