ความรักที่ไร้คำพูด

BPO - “สุดสัปดาห์นี้ คุณกับภรรยาควรพาเด็กๆ ไปเยี่ยมปู่ย่าตายายด้วยนะ พ่อไม่ได้เจอเด็กๆ มาสองสัปดาห์แล้ว…” ข้อความจากพ่อมาถึงในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่ฉันกำลังยุ่งอยู่กับงานที่ยังไม่เสร็จ ข้อความนั้นมีเพียงไม่กี่คำ แต่ทำให้ฉันรู้สึกจุกในอก พ่อไม่ได้บ่นหรือตำหนิฉันเรื่องที่ไม่ค่อยได้ไปเยี่ยม มันเป็นเพียงการเตือนอย่างอ่อนโยน แต่ซ่อนความโหยหา ความรักที่เงียบสงบแต่ลึกซึ้งของชายคนหนึ่งที่อุทิศชีวิตทั้งชีวิตเพื่อดูแลลูกๆ และหลานๆ ของเขา

พ่อของฉันเป็นทหารในกองทัพของลุงโฮ ท่านรับราชการทหารนานกว่า 16 ปี ตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันไม่เข้าใจอะไรมากเกี่ยวกับ "อาชีพ" ของพ่อ ฉันรู้เพียงว่าทุกครั้งที่แม่ได้ยินเสียงประกาศจากลำโพงเกี่ยวกับรายชื่อหน่วยทหารที่เดินผ่านบริเวณนั้น แม่จะหยุดฟังอย่างตั้งใจทุกคำ แล้วถอนหายใจเบาๆ เพราะรู้ว่าหน่วยของพ่อจะไม่ผ่านบ้านเรา

เมื่อฉันโตขึ้น ฉันจึงเข้าใจว่าทำไม ตลอดช่วงวัยเด็กอันยาวนานของฉัน พ่อจึงมักไม่อยู่ในมื้ออาหาร การสังสรรค์ หรือแม้กระทั่งตอนที่เราป่วยไข้ ท่านไม่ได้ไปสถานที่หรูหรา หรือแสวงหาสิ่งใดเพื่อตัวเอง ท่านมักเดินทางไปกับสหายของท่าน ทำหน้าที่ปกป้องบ้านเกิดเมืองนอน ในช่วงหลายปีที่ประเทศยังอยู่ในภาวะสงคราม ท่านและสหายของท่านได้ปกป้องทุกตารางนิ้วของแผ่นดินของเราอย่างเงียบๆ ทุกย่างก้าวที่ท่านเดินเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางเพื่อนำสันติสุขมาสู่ครอบครัวอื่นๆ อีกมากมาย ส่วนแม่ของฉันนั้นอยู่เบื้องหลังเพื่อสอน ดูแล และเก็บภาพของท่านไว้ในใจเรา แม้จะเป็นเพียงผ่านนิทานก่อนนอนก็ตาม ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าเราจะไม่ได้เจอท่านบ่อยนัก แต่เราก็เติบโตมาพร้อมกับภาพลักษณ์ของพ่อที่เข้มแข็ง เงียบขรึม แต่เปี่ยมด้วยความรัก

เมื่อพ่อออกจากกองทัพ ท่านกลับไปยังบ้านเกิดด้วยท่าทีของทหารที่ผ่านความยากลำบากมามากมาย – เงียบขรึม ครุ่นคิด แต่ดวงตายังคงสดใสและแน่วแน่ ท่านไม่ค่อยพูดถึงสิ่งที่ผ่านมา แต่เริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่เงียบๆ – การเดินทางของการเป็นสามี เป็นพ่อ และเป็นเสาหลักของบ้านหลังเล็กๆ ที่มีสวนเก่าแก่

ต่างจากแม่ของฉันที่อ่อนโยนและเอาใจใส่เสมอ พ่อของฉันเข้มงวดและพูดน้อย การกอดที่อบอุ่นหรือคำพูดที่แสดงความรักจากท่านแทบจะเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับเรา ท่านสอนเราผ่านการกระทำแทน เช่น การตรงต่อเวลา การมีวินัยในการเก็บกวาด และความรับผิดชอบต่อคำพูดและการกระทำของเรา ตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันไม่เข้าใจ และบางครั้งฉันก็รู้สึกเจ็บปวดหรือโกรธท่านที่ท่านไม่ยิ้มหรือแสดงความรักความเอาใจใส่เหมือนพ่อคนอื่นๆ เมื่อมองย้อนกลับไปตอนนี้ ฉันตระหนักว่าความรักของพ่อไม่ได้แสดงออกอย่างโจ่งแจ้งหรือโอ้อวด แต่เงียบสงบและยั่งยืน เหมือนกับตัวท่านเอง!

แม้ว่าพ่อจะเป็นคนพูดน้อย ใช้ชีวิตเรียบง่ายและเงียบๆ แต่ท่านก็รักครอบครัวอย่างสุดซึ้ง ท่านไม่ค่อยแสดงความรู้สึกออกมาเป็นคำพูด หรือพูดว่า "พ่อรักลูก" แต่ท่านก็ทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวอย่างเงียบๆ เสมอ มีหลายวันที่แม่ป่วย ท่านก็จะเข้าไปในครัวเงียบๆ เพื่อทำโจ๊ก ปอกผลไม้ อย่างทุลักทุเล แต่ท่านจะไม่ยอมให้แม่ลงมือทำอะไรเลย เมื่อพี่น้องและฉันแต่งงานและย้ายออกไป ทุกคนต่างยุ่ง พ่อรู้เรื่องนั้น ดังนั้นท่านจึงไม่โทรหรือส่งข้อความมาเป็นเวลานานๆ ครั้งหนึ่ง ท่านมีไข้สูงหลายวัน แต่ท่านก็ยังขับรถไปซื้อยาเอง เพราะไม่อยากรบกวนใคร ท่านซ่อมประตูที่พังเอง เมื่อสายไฟถูกหนูกัด ท่านก็ใช้เก้าอี้ต่อสายไฟทีละเล็กทีละน้อย หลังของท่านงอ สายตาเริ่มแย่ลง แต่ท่านก็ยังปฏิเสธที่จะขอความช่วยเหลือจากลูกๆ หรือหลานๆ

ชีวิตมักพาเราไปโดยที่เราไม่ทันรู้ตัวเลย งาน การประชุม ลูกๆ... มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้เรายุ่งอยู่ตลอดเวลา จนพี่น้องของฉันและฉันแทบจะไม่เคยโทรหาหรือถามไถ่พ่อแม่เลยด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการไปเยี่ยมเยียนพวกท่านเลย ทั้งๆ ที่บ้านของเราอยู่ห่างจากบ้านแค่ไม่ถึง 2 กิโลเมตร ขี่มอเตอร์ไซค์ไปก็ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ระยะทางสั้นๆ นั้นบางครั้งกลับรู้สึกไกลอย่างประหลาด มันแค่เลี้ยวรถไปนิดเดียว แต่การวางแผนไปเยี่ยมพ่อแม่บางครั้งกลับยากกว่าการเตรียมตัวเดินทางไกลเสียอีก

ทุกครั้งที่ฉันโทรหาพ่อ ฉันมักได้ยินประโยคเดิมๆ เสมอว่า "พ่อดีใจที่ลูกสบายดี แค่ตั้งใจทำงานของตัวเองก็พอ" ฉันได้ยินประโยคนี้บ่อยจนชิน แต่ยิ่งโตขึ้น ฉันก็ยิ่งรู้ว่าประโยคนั้นไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิด มันไม่ใช่แค่ความเห็นใจ แต่มันเป็นวิธีที่พ่อใช้ซ่อนความปรารถนาที่จะอยู่ใกล้ชิดกับลูกๆ และหลานๆ มันเป็นวิธีแสดงความรักโดยไม่ต้องพูดออกมาตรงๆ พ่อไม่ค่อยขออะไรจากฉัน แต่ฉันรู้ว่าพ่อปรารถนาที่จะได้ทานอาหารกับครอบครัว ได้ยินเสียงหัวเราะของลูกๆ และหลานๆ และมีคนชงชาให้สักถ้วย แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้พ่อมีความสุขแล้ว

เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันมักโทษตัวเอง ถ้าหากการโทรศัพท์เหล่านั้นไม่เร่งรีบเสมอไป ถ้าหากฉันกลับบ้านบ่อยกว่านี้ เพียงเพื่อจะได้นั่งข้างๆ พ่อ ฟังเขาเล่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช่นต้นมะเขือเทศที่กำลังออกดอก หรือแม่ไก่ที่กำลังวางไข่...บางทีระยะห่างนั้นอาจจะไม่มากขนาดนี้ เพราะสำหรับพ่อของฉัน ความรักไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่ แค่คิดว่าลูกๆ กลับบ้านมานั่งข้างๆ เขา ฟังเขาเล่าเรื่องราวในชีวิตประจำวันสักสองสามเรื่อง ก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นแล้ว   หัวใจ.

สวัสดีค่ะ ท่านผู้ชมที่รัก! ซีซั่นที่ 4 ในธีม "คุณพ่อ" จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 27 ธันวาคม 2567 ผ่านทางแพลตฟอร์มสื่อและโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลทั้งสี่ของสถานีวิทยุโทรทัศน์และหนังสือพิมพ์ จังหวัดบิ่ญเฟือก (BPTV) โดยสัญญาว่าจะนำเสนอคุณค่าอันงดงามของความรักอันศักดิ์สิทธิ์และสวยงามของพ่อสู่สาธารณชน
โปรดส่งเรื่องราวซึ้งๆ เกี่ยวกับคุณพ่อมายัง BPTV โดยการเขียนบทความ บันทึกส่วนตัว บทกวี เรียงความ คลิป วิดีโอ เพลง (พร้อมบันทึกเสียง) ฯลฯ ทางอีเมลไปที่ chaonheyeuthuongbptv@gmail.com กองบรรณาธิการ สถานีวิทยุโทรทัศน์และหนังสือพิมพ์บิ่ญเฟือก 228 ถนนเจิ่นฮุงดาว แขวงตันฟู เมืองดงซอย จังหวัดบิ่ญเฟือก โทรศัพท์: 0271.3870403 กำหนดส่งภายในวันที่ 30 สิงหาคม 2568
บทความคุณภาพสูงจะได้รับการตีพิมพ์และเผยแพร่อย่างกว้างขวาง พร้อมทั้งมีการจ่ายค่าตอบแทน และจะมีการมอบรางวัลเมื่อโครงการเสร็จสมบูรณ์ ซึ่งรวมถึงรางวัลใหญ่ 1 รางวัล และรางวัลดีเด่นอีก 10 รางวัล
มาสานต่อเรื่องราวของเหล่าคุณพ่อในซีซั่น 4 ของ "Hello, My Love" กันเถอะ เพื่อให้เรื่องราวเกี่ยวกับคุณพ่อได้แพร่กระจายและสัมผัสหัวใจของทุกคน!

ที่มา: https://baobinhphuoc.com.vn/news/19/171708/yeu-thuong-khong-loi