Benim kasabam Phan Thiet, Vietnam'ın orta kıyısının en ucunda yer alan mütevazı bir yerleşim yeri. Küçük ve narin olmasına rağmen, yüksek binalardan, geniş yollardan, surlardan ve tapınaklardan yoksun.
Ama bu bende her zaman bir nostalji duygusu uyandırıyor, her geçen yıl daha da güçleniyor ve nereye gidersem gideyim, geri dönmeyi özlüyorum. Evinden uzakta köklerini arayan bir çocuk gibi geri dönmek, balık sosunun zamansız aromasına dalmak, küçük sokaklarda, kaldırımlarda ve güneşe ve rüzgara maruz kalan sazdan çatılarda kurutulan balıkların kokusunu içime çekmek. Yalnız kalmak, düşünmek, kumlu patikalarda usulca yürümek, kum tepelerinin topuklarıma batmasını hissetmek. Hatırlamak, yolculuklarım boyunca yanımda taşıdığım vatanımın görüntüsünü kıymetlendirmek.
Çocukken yürüdüğüm yollarda yürümeyi çok özlüyorum. Seyrek ağaçlı yollar ve tipik sahil yolları, sadece kumdan ibaret. Çocukluk anılarımla dolu bu yollarda, hindistan cevizi, söğüt, alev ağacı veya pamuk ağaçlarının altında yürürken ancak gerçekten rahatlamış ve huzurlu hissediyorum. Sanki sadece bu yerlerde geri dönmeyi özlediğim çocukluk anılarımı bulabiliyorum. Bilinçaltımda yıllarca sakladığım doğayı deneyimlemek, görüntüler biraz değişmiş olsa bile, tarif edilemez bir özlem duygusu uyandırıyor.
Eski Phan Thiet'imde, şimdiki kadar çok isimli sokak yoktu. Kasabanın tamamında sadece birkaç ana asfalt yol vardı ve bunların etrafı, her sokağın ve bölgenin sınırlarını belirleyen daha küçük, kumlu patikalarla çevriliydi. Çok azdı! Nehrin bu tarafında, sol kıyıda, demiryolu da dahil olmak üzere sadece üç kuzey-güney yolu ve üç yatay yol vardı. Üç ana kuzey-güney yolu Luong Ngoc Quyen (Nguyen Hoi), Nguyen Hoang (Le Hong Phong) ve Thu Khoa Huan idi. Üç yatay yol ise Hai Thuong Lan Ong, Ben Ba Trieu (Le Thi Hong Gam) ve Huyen Tran Cong Chua (Vo Thi Sau) idi. Ayrıca, Thiet Pazarı'ndan, Binh Hung'dan, istasyondan geçerek ve Phu Hoi ve Muong Man'a kadar Cao Thang yoluna paralel uzanan demiryolu da vardı. Geriye kalan kollar, her iki yönde de çok sayıda olmasına rağmen, çoğunlukla köyler ve mezralar arasından kıvrılan kumlu patikalardı ve bugünkü gibi tamamen isimsizdi. Ekonomik , ticari ve üretim merkezi olarak seçilen sağ kıyıda ise daha fazla isimli asfalt yol bulunmaktadır. Merkez, Nguyen hanedanının ilk imparatoru İmparator Gia Long'un (şimdiki Nguyen Hue) adını taşıyan, kasabanın kalbinden geçen ana yola sahip Phan Thiet Pazarı'dır. Bu muhtemelen önceki imparatorların ve onların liyakatli memurlarının toprakları genişletme ve güney sınırını güvence altına alma çabalarını anmak içindir. Bu nedenle, merkezi köprünün (Quan Köprüsü) başlangıcından bu taraftaki küçük çiçek bahçesine kadar, çiçek bahçesini çevreleyen ana yol, iki yüksek rütbeli memurun, Le Van Duyet ve Nguyen Van Thanh'ın adlarını taşımaktadır. O zamanlar, çevre yolu yoktu ve Tran Hung Dao köprüsü henüz inşa edilmemişti, bu nedenle sokaklar şimdiki kadar geniş ve düzgün asfaltlanmamıştı. Şehir merkezinden kuzey-güney ekseni boyunca uzanan tek bir ana yol vardı. Kuzey ucu Nguyen Hoang olarak adlandırılan bu yol, merkez köprüyü geçerek, ana Gia Long caddesinin yanından Duc Nghia kavşağına kadar uzanır, ardından Dong Khanh ve Tran Quy Cap yollarına bağlanır ve güneye doğru 40 numaralı köprüye kadar devam eder. Tran Quy Cap yolunun iç ucunda, Ca Ty nehir kıyısına bağlanan ve Tran Hung Dao yolu olarak adlandırılan bir bölüm bulunur. Eski usul yol seçme ve adlandırma yönteminin özel bir özelliği, nehir kıyıları boyunca uzanan yol ve Con Cha iskelesinin bulunduğu sahil boyunca uzanan yoldur. Nehrin her iki kıyısı boyunca, merkez köprüden başlayarak, nehrin diğer tarafında, küçük çiçek bahçesinden Con Cha iskelesine kadar olan yol, Ben Ngu Ong yoluna bağlanarak Quang Binh mezrasına kadar uzanan Trung Trac yolu olarak adlandırılır. Karşısında ise Coc Pagodası ve Lang Thieng mağarasına kadar uzanan Trung Nhi yolu bulunur. Nehrin bu tarafında, sağdaki büyük çiçek bahçesinden Lo Heo'ya kadar Ba Trieu yolu bulunurken, karşı tarafta, Thuong Chanh plajına doğru uzanan yol ise Huyen Tran Cong Chua yoludur. Nehir kıyıları, ülkenin dört kahraman kadınının adını taşımaktadır.
Geçmişin anılarıyla dolu Huyền Trân Công Chúa sokağı hakkında çok şey hatırlıyorum. Nguyễn Hoàng sokağı bir zamanlar sevgili Phan Bội Châu okulunun yakınlarındaki lise öğrencilerinin ayak izlerini taşıyordu; öğleden sonraları rüzgarda dalgalanan beyaz áo dài'ler (geleneksel Vietnam kıyafetleri), yolun sağ tarafında şıkırdayan tahta takunyalar... Ve Ba Điệu kafesinde gruplar halinde oturan, boyunlarını uzatarak eteklerin uçuşmasını bekleyen, beyaz gömlekli ve haki yeşil pantolonlu yaramaz çocuklar. Özellikle de hafif yağmurlu günlerde, tertemiz beyaz áo dài'leri hafifçe ıslatacak kadar. Okul kızları, göğüslerini yağmurdan korumak için çantalarını sıkıca tutuyor, konik şapkalarını sırtlarını örtmek için aşağıya doğru eğiyorlardı; ancak ne kadar örtünmeye çalışsalar da kalçaları o kadar çok açıkta kalıyor, kolsuz áo dài elbiseleri pembe beyaz karınlarının bir kısmını ortaya çıkarıyordu. Garip bir şekilde, yağmur hafif ya da şiddetli olsun, kızlar üçerli gruplar halinde, rahat ve acele etmeden yürüyorlardı. Sanki karşı kaldırımdaki birçok kişinin onları izlediğini bilerek masum güzelliklerini sergilemek istiyorlardı. Öte yandan, Huyen Tran Cong Chua Caddesi, anıların, hafta sonu plaj gezilerinin ve aynı zamanda gençlik romantizminin caddesidir. Eski günleri, İl Hükümeti binasının yakınındaki büyük çiçek bahçesinin yanından başlayan bölümü sevgiyle hatırlıyorum. Su kulesinden aniden sağır edici bir siren sesi duyulduğunda hepimiz canımızı kurtarmak için koşuyorduk. Bazılarımız yere yığıldı, yüzlerimiz buruştu, gözlerimizden yaşlar akıyordu, koşarak geçmeye cesaret edemedik. Hepsi de oyun oynamakla çok meşgul olduğumuz ve siren sesini unutup geç çıktığımız içindi. O zamanlar, Binh Quang Pagodası'nın yukarısından Thiet Pazarı'nı geçip denize doğru ilerlediğimizi hatırlıyorum. Pagodanın yanındaki kum tepelerinde, kum ve su sık sık yola taşardı. Yol kenarındaki dikenli ananas çalılıklarından ve yabani bitkilerden küçük balık sürüleri yavaşça yüzerdi. Yolda sığ suya rastladıklarında, hızla kuyruklarını sallayıp, yüzgeçlerini açıp tekrar içeri yüzerlerdi. Biz de balıkları yakalamak için ellerimizi balıkların etrafına sarardık. Ne yapacağımızı bilmeden, sadece eğlence olsun diye yakalardık; balıkları ellerimizde tutar, birbirimize gösterir, hangisinin güzel, hangisinin çirkin olduğunu karşılaştırırdık. Küçük balıkların göğüs yüzgeçlerinde iki uzun bıyık vardı, ama vücutları düzdü. Yavru levrekler sadece bir parmak büyüklüğündeydi, vücutları sarımsı kahverengiydi, kanatlarını çırpıp çok ustaca yana doğru hareket ederlerdi. Yavru yayın balıkları ise kıpkırmızıydı, sürüler halinde suyun içinde gururla yüzüyorlardı; her biri sadece bir yemek çubuğunun ucu kadar, yaklaşık bir parmak uzunluğundaydı.
O zamanlar, denize inen yol hindistan cevizi ağaçlarıyla doluydu; bazıları çok yüksek, bazıları ise tüm yolu kaplıyordu. Özellikle Hung Long tapınağı ve çevresinde, hindistan cevizi ağaçları yoğun kümeler halinde dikilmişti ve halat bağlamak, ağ onarmak ve tekneler için platformlar inşa etmek için kullanılan geniş bir alanı gölgeliyordu. Bu arada, Thuong Chanh plajı, kum tepelerine kadar uzanan bir kaju ağacı deniziyle kaplıydı, ancak ne yazık ki oraya doğrudan giden bir yol yoktu; kıyı şeridini takip etmek gerekiyordu. Deniz ve gökyüzü engindi, dalgalar durmadan çarpıyor, kükreyip köpürüyordu, ruhum amaçsızca sürükleniyordu. Sandaletlerimi çıkarıp elimde taşıyarak, ince kumda kıyı boyunca yürüdüm, dalgaların kıyıya çarpmasına, gömleğimi ve pantolonumu ıslatmasına izin verdim. Umursamadım; zihnimde sadece tanıdık "Phan Thiet" kelimelerini duyuyordum.
[reklam_2]
Kaynak
Yorum (0)