"Frankenstein'ın canavarı"nın, yaşamaya devam etmek için vücudunun iki parçasını yeniden bir araya getirdiği keşfedildi.

(NLĐO) - Bilim insanları , ölü olması gereken bir vücudun iki parçasından yapılmış, romandaki Frankenstein canavarına benzeyen bir şey keşfetti.

Science Alert'e göre, İngiltere'deki araştırmacılar, esaret altında tuttukları bir denizanası kolonisinde, alışılmadık derecede büyük iki kalçaya sahip Mnemiopsis leidyi türüne ait bir taraklı denizanası keşfettiler. Yapılan testler, bunun gerçek hayattaki bir Frankenstein canavarı olduğunu doğruladı.

Bilim insanlarının tanımladığı "Frankenstein" denizanası türlerinden biri - Fotoğraf: EXETER ÜNİVERSİTESİ

Frankenstein, yazar Mary Shelley'nin 1818'de yayımlanan aynı adlı korku romanındaki bir karakterdir.

Bu kurgusal öyküde, çılgın bilim adamı Viktor Frankenstein, mezarlıktan çaldığı yedi ceset parçasını bir araya getirerek kendi soyadından adını alan canavarı yaratmış, ardından da onu hayata döndürmek için şimşek kullanmıştır.

İngiltere'deki Exeter Üniversitesi'nden araştırmacılar tarafından keşfedilen "Frankenstein canavarı" biraz daha basit; ağır yaralı iki denizanasının sadece iki vücut parçasından oluşuyor.

Şaşırtıcı bir şekilde, sadece yapışık ikizler gibi birbirlerine yapışık değillerdi, aynı zamanda sinir sistemlerini ve sindirim sistemlerinin çoğunu da birleştirmişlerdi; bu da vücutlarındaki tüm kasların tek bir varlık gibi senkronize bir şekilde çalışmasına olanak sağlıyordu.

Bu süreç, bu yazar grubunun, tarak jeli dokusunun yaraları iyileştirmek için birbirlerinin vücutlarında büyüyebileceğine dair kanıt bulmak amacıyla yürüttüğü bir deneyden kaynaklanmıştır.

Taraklı denizanası, ciddi ve şekil bozukluğuna yol açan yaralanmalardan kurtulduktan sonra vücutlarını yeniden oluşturma yeteneğiyle ünlüdür.

Denizanasıların bir kısmını yaraladılar, her birinin yan lobundan birer dilim kestiler ve gece boyunca ayrı ayrı, çiftler halinde tuttular.

Ertesi gün, 10 çiftin 9'unun sorunsuz bir şekilde tek bir vücut haline geldiğini keşfettiler.

Ancak, sinir ve sindirim sistemlerini tek bir bütünleşik bedende birleştirmeleri hala şaşırtıcı.

Araştırmacılar, vahşi doğada yaşayan taraklı denizanasının da aynı şeyi yapıp yapamayacağını henüz doğrulamadı.

Çalışmanın baş yazarı Dr. Kei Jokura'ya göre, her bir denizanasının bir diğeriyle tamamen birleşebilme yeteneği, diğer hayvanların çoğunda bulunan, kendilerine ait olanı olmayandan ayırt etme mekanizmasından yoksun olduklarını düşündürmektedir.

Bu, bizim gibi "gelişmiş" organizmaların hayatta kalması için gerekli bir mekanizmadır, ancak kan ve organ bağışında sorunlara yol açar; örneğin, bağış yaparken ve alırken kan grubu kurallarına uyma zorunluluğu, organ bağışı ve alımında uyumluluk koşulları, reddedilme riski vb.

Dr. Jokura, evrim ağacındaki konumunu göz önünde bulundurarak, bu denizanasının kendisine ait olmayan bir şeyi tanımak için gerekli genlerden yoksun olabileceğini öne sürüyor.

Bu nedenle, bu spesifik genlerin keşfi ve Mnemiopsis leidyi'nin sinir sistemini birleştirme ve yenileme yeteneğinin incelenmesi, hem evrimsel biyoloji hem de tıp açısından büyük umut vaat etmektedir.

Kaynak: https://nld.com.vn/tim-ra-quai-vat-frankenstein-tu-rap-2-manh-than-lai-de-song-tiep-196241009111916825.htm