لیورپول گیج کننده است.

لیورپول با شکست 2-0 مقابل پاری سن ژرمن، نه تنها با خطر حذف از لیگ قهرمانان اروپا روبروست، بلکه فصلی را نشان می‌دهد که پس از سرمایه‌گذاری هنگفت، از مسیر اصلی خود خارج شده است.

آینده آرن اسلات در خطر است.

لیورپول بازی رفت یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا را به خاطر یک لحظه نباخت. آنها به خاطر کل فرآیندی که به بیراهه رفت، شکست خوردند.

بازی نهم آوریل در پاریس، نقاط ضعف تیم آرنه اسلات، سرمربی تیم، را کاملاً آشکار کرد. تیمی که ۴۵۰ میلیون پوند هزینه کرد اما حتی یک شوت در چارچوب هم مقابل پاری سن ژرمن نزد. تیمی که مجبور شد به عنوان تیم ضعیف‌تر بازی کند و بپذیرد که در بیشتر دقایق بازی، عملکرد ضعیف‌تری داشته باشد.

وقتی تاکتیک‌ها زیر سوال می‌روند

اسلات آن را «حالت بقا» می‌نامد. بیانیه‌ای صریح، اما در عین حال اعترافی است که لیورپول دیگر کنترل بازی را در دست ندارد.

عقب افتادن با دو گل پایان راه نیست. اما مشکل این است که لیورپول نشان نداده که پایه و اساس لازم برای بازگشت به بازی را دارد.

برای زدن سه یا چهار گل مقابل قهرمان اروپا، پیش‌نیاز ایجاد موقعیت است. و در پارک دو پرنس، آنها به سختی توانستند این کار را انجام دهند.

این واقعیت، بازی برگشت را به یک بازی متناقض تبدیل می‌کند. این بازی باید نقطه اوج فصل می‌بود، اما حالا فقط یک امید کوچک است.

لیورپول با وجود هزینه‌های هنگفت، فصلی بدون جام را پیش رو دارد.

در حال حاضر، هدف واقع‌بینانه‌تر برای لیورپول، کسب سهمیه لیگ قهرمانان فصل آینده است. حتی این هم تضمین شده نیست، چرا که آنها از سه بازی آخر خود در لیگ برتر تنها یک امتیاز کسب کرده‌اند.

یک تیم بزرگ نمی‌تواند تنها با امید زنده بماند. اما لیورپول در حال حاضر تقریباً هیچ چیز جز امید برایش باقی نمانده است.

آرن اسلات یک جا نمی‌ایستد. او تغییر می‌کند، و گاهی اوقات به طرز چشمگیری.

سیستم سه مدافع میانی برای اولین بار در واکنش به شکست 0-4 مقابل منچستر سیتی به کار گرفته شد. اما این تغییر نتیجه قابل توجهی نداشت. لیورپول همچنان به عقب رانده می‌شد، همچنان فضای خالی ایجاد می‌کرد و هنوز نمی‌توانست هیچ ضدحمله‌ای ایجاد کند.

جالب اینجاست که بلافاصله پس از مسابقه جنجال به پا شد. استیون جرارد، اسطوره فوتبال، شاهد دوره‌هایی بود که طرح اسلات جواب می‌داد. از سوی دیگر، جیمی کرگر، مدافع میانی سابق لیورپول، معتقد بود که این یک اشتباه تاکتیکی بزرگ بوده است.

دو دیدگاه متضاد، اما هر دو به یک مشکل اشاره دارند: لیورپول فاقد یک هویت پایدار است.

اسلات استفاده از وینگر‌ها، به ویژه محمد صلاح را زیر سوال برد. او نگرانی‌هایی را در مورد توانایی‌های دفاعی صلاح در برابر مدافعان کناری سریعی مانند حکیمی یا نونو مندس ابراز کرد. به همین دلیل است که از صلاح استفاده نشد.

این تصمیم منطقی است. اما همچنین نشان می‌دهد که لیورپول در حال انجام یک بده‌بستان است. آنها کاهش قدرت تهاجمی را برای حفظ ساختار دفاعی می‌پذیرند. و وقتی این امر قطعیت ایجاد نمی‌کند، تیم در حالت بلاتکلیفی قرار می‌گیرد: نه به اندازه کافی ایمن است و نه به اندازه کافی تیزبین.

دوران لیورپول با صلاح و فن دایک رو به پایان است.

مشکلات پرسنلی، مشکل را حتی دشوارتر هم می‌کند. لیورپول فقط سه مدافع میانی آماده دارد، در حالی که جو گومز همیشه در دسترس نیست. این سیستم به ثبات نیاز دارد، اما پایه و اساس آن فاقد استحکام است.

وقتی تاکتیک‌ها بیش از حد به در دسترس بودن پرسنل وابسته باشند، همه گزینه‌ها موقتی می‌شوند.

یک نسل می‌گذرد و جای خالی‌ای در پیش است.

در حالی که لیورپول برای یافتن راه حلی تقلا می‌کرد، نشانه‌های پایان یک چرخه به طور فزاینده‌ای آشکار می‌شد. ویرجیل فن دایک با صراحت اظهار داشت: همه چیز به پایان می‌رسد، از جمله دوران او. این مدافع میانی هلندی به ۳۵ سالگی نزدیک می‌شود. او همچنان ستون حمایتی تیم است، اما دیگر آینده نیست.

محمد صلاح احتمالاً ماه‌های پایانی خود را در آنفیلد سپری می‌کند. اندی رابرتسون نیز با احتمال مشابهی روبرو است، چرا که جدایی خود از باشگاه را پس از فصل 2025/26 اعلام کرده است. نام‌هایی که تقریباً یک دهه هویت لیورپول را تعریف می‌کردند، به تدریج صحنه را ترک می‌کنند.

برعکس، مهره‌های جدید هنوز یک واحد منسجم ایجاد نکرده‌اند. لیورپول سرمایه‌گذاری سنگینی کرده است، اما تیم همچنان در حالت گذار است. نه آنقدر قدیمی است که ثبات داشته باشد و نه آنقدر جدید است که انفجاری باشد.

به همین دلیل است که آنها در برابر حریفان قدرتمندی مانند پاری سن ژرمن بسیار آسیب‌پذیر هستند. و به همین دلیل است که باور به بازگشت بسیار کم است.

فن دایک داره پیر میشه.

فن دایک فصل ۲۰۱۹ را به یاد آورد، زمانی که لیورپول مقابل بارسلونا به روزهای اوج خود بازگشت. اما خاطرات نمی‌توانند جای واقعیت را بگیرند. تیم در آن زمان در اوج خود بود. در حال حاضر، لیورپول تیمی است که دوران اوج خود را پشت سر گذاشته است.

جنبه نگران‌کننده‌تر خارج از لیگ قهرمانان اروپا است. اگر آنها نتوانند فصل آینده به این مسابقات راه پیدا کنند، عواقب مالی بسیار زیادی خواهد داشت. برای باشگاهی که همین الان هم هزینه‌های زیادی کرده، فشار برای بازسازی حتی بیشتر هم خواهد بود.

لیورپول پاریس را با یک احساس واضح ترک کرد: آنها فقط یک بازی را نباخته بودند. آنها در حال باختن مسابقه برای بازسازی خود بودند.

«حالت بقا» می‌تواند به یک تیم کمک کند تا از یک دوره دشوار عبور کند. اما این پایه و اساس موفقیت نیست.

برای لیورپول، اکنون دیگر سوال این نیست که آیا می‌توانند کسری بودجه مقابل پاری سن ژرمن را جبران کنند، بلکه سوال این است که چگونه این دوره گذار را پشت سر خواهند گذاشت و آیا آرنه اسلات همچنان آنجا خواهد بود تا رهبری تیم را بر عهده بگیرد یا خیر.

پیروزی قاطع پاری سن ژرمن: پیروزی ۲-۰ آنها مقابل لیورپول در مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا، بیانیه‌ای واضح برای هر کسی است که جرات به چالش کشیدن پاری سن ژرمن در رقابت قهرمانی را دارد.

منبع: https://znews.vn/kho-hieu-voi-liverpool-post1642335.html