فیلم‌های ویتنامی روز به روز بیشتر در سینماها اکران می‌شوند: رقابتی شدید برای کسب جایگاه‌های نمایش.

با توجه به اینکه فیلم‌های ویتنامی به طور فزاینده‌ای در سینماها اکران می‌شوند، رقابت نه تنها بر سر محتوا، بلکه بر سر توانایی به دست آوردن جایگاه‌های نمایش و ایجاد سر و صدای رسانه‌ای از همان ابتدا نیز هست.

تنها در عرض چند سال، بازار فیلم ویتنام از حالت «فقط به اندازه کافی فیلم برای تماشا» به رقابتی بی‌سابقه و شدید تغییر یافته است. در حالی که انتظار می‌رود ۵۵ فیلم ویتنامی در سال ۲۰۲۵ در سینماها اکران شوند، پیش‌بینی می‌شود این تعداد در سال ۲۰۲۶ به حدود ۷۰ تا ۸۰ فیلم افزایش یابد، به این معنی که به طور متوسط ​​۵ تا ۶ پروژه هر ماه مستقیماً با یکدیگر رقابت می‌کنند.

افزایش تعداد فیلم‌های اکران‌شده منجر به پدیده‌ای شده است که در آن هرچه فیلم‌های بیشتری اکران شوند، پروژه‌های بیشتری در گیشه شکست می‌خورند. بسیاری از فیلم‌ها مجبورند زودتر از موعد سینماها را ترک کنند، زیرا انتخاب‌های مخاطبان به‌طور فزاینده‌ای پراکنده و غیرقابل‌پیش‌بینی می‌شود. در بازاری که برای جلب توجه مخاطبان رقابت می‌کند، چالش‌های فیلمسازان، به‌ویژه فیلمسازان مستقل، روزبه‌روز بیشتر می‌شود.

قدرت ناشر

با افزایش سریع تعداد فیلم‌های ویتنامی، رقابت فراتر از کیفیت محتوا رفته و شامل توانایی دسترسی به مخاطبان از همان ابتدا می‌شود. در این زمینه، نقش توزیع‌کنندگان به ویژه حیاتی می‌شود.

به گفته‌ی استاد نگوین ترونگ خوآ، رئیس دپارتمان تولید فیلم دیجیتال در دانشگاه RMIT ویتنام، توزیع‌کنندگان تأثیر زیادی بر سرنوشت یک فیلم ویتنامی دارند، به خصوص وقتی که خودشان سرمایه‌گذار نیز باشند.

این موقعیت با این واقعیت که بسیاری از توزیع‌کنندگان، مالک سینماهای زنجیره‌ای نیز هستند، تقویت می‌شود. این شامل بازیگران بزرگی مانند CJ CGV و Galaxy Studio می‌شود. این بدان معناست که آنها کنترل قابل توجهی بر اینکه کدام فیلم‌ها نمایش داده شوند، کجا نمایش داده شوند و برای چه مدت - عواملی که مستقیماً درآمد را تعیین می‌کنند - دارند.

آقای خوآ گفت: «با توجه به اینکه چنین شرکت‌های بزرگی روی فیلم‌هایشان سرمایه‌گذاری می‌کنند، این مسلماً یک مزیت بزرگ است. اگر کمپین بازاریابی، محتوا یا تبلیغات دهان به دهان خوب باشد، سیستم سینما می‌تواند این فیلم‌ها را برای مدت طولانی‌تری در ساعات پربیننده نگه دارد.»

از منظر اقتصادی ، خانم ترونگ فان کیو آن، مدرس ارتباطات چندرسانه‌ای در برنامه بنیاد در دانشگاه RMIT ویتنام، معتقد است که این پدیده ناشی از ماهیت اقتصادی این صنعت است. او گفت: «فیلمسازی یک کار پرهزینه است و سرمایه‌گذاران طبیعتاً نمی‌خواهند ریسک کنند.»

بنابراین، پروژه‌هایی با ارزش تجاری بالا، ستاره‌های برجسته یا پشتوانه قوی اغلب در تخصیص منابع انتشاراتی غالب هستند.

با این حال، نکته منفی این است که پروژه‌های مستقل، فیلم‌های اول یا فیلم‌های بدون نام‌های شناخته‌شده اغلب با معایب قابل توجهی روبرو هستند. به گفته آقای خوآ، این فیلم‌ها «معمولاً با وجود پتانسیلشان، نمایش‌های کمتری دارند، زمان نمایش نامطلوب‌تری دارند و نمایش‌های کوتاه‌تری در سینماها دارند.»

همانطور که می‌بینیم، هر فیلمی با فرصت‌های برابر وارد رقابت نمی‌شود و این باعث می‌شود پوشش رسانه‌ای به ابزاری حیاتی برای جبران هرگونه کاستی در توزیع تبدیل شود.

تصویر نمایشی

پوشش رسانه‌ای در هفته‌ی آغازین: رقابتی برای جلب توجه

اگر تصمیم برای اکران بر اساس فرصت «دیده شده» باشد، آنگاه رسانه‌ها تصمیم می‌گیرند که آیا مخاطب آن فیلم را انتخاب خواهد کرد یا خیر.

آقای خوآ مشاهده کرد که «میدان نبرد» که موفقیت یک فیلم را تعیین می‌کند، معمولاً هفته اول اکران است، زمانی که فیلم‌ها برای کسب جایگاه نمایش و درآمد با هم رقابت می‌کنند. فیلم‌هایی که در ایجاد جذابیت اولیه شکست می‌خورند، حفظ رشد پس از آن را بسیار دشوار خواهند یافت.

در این مرحله، اولین خط دفاعی برای موفقیت یک فیلم، رسانه‌های جذاب و ابزارهای بازاریابی است: پوسترها، تیزرها و تریلرها. این ابزارها باید به اندازه کافی واضح باشند تا مخاطبان بتوانند به سرعت پیام را درک کنند، اما در عین حال کنجکاوی کافی را نیز حفظ کنند تا آنها را برای رفتن به سینما ترغیب کنند.

قدرت رسانه‌های اجتماعی نیز به طور فزاینده‌ای آشکار می‌شود. با توجه به مخاطبان عمدتاً جوان، نظرات مثبت اینفلوئنسرها در پلتفرم‌هایی مانند یوتیوب، فیس‌بوک، تیک‌تاک و اینستاگرام اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند.

علاوه بر این، فعالیت‌های تعاملی مانند تورهای سینمایی (تعامل گروه فیلم با مخاطبان در سینماها) و تورهای واحد (تعامل گروه فیلم با مخاطبان در دانشگاه‌ها) به بخش جدایی‌ناپذیر کمپین‌های رونمایی تبدیل می‌شوند. به گفته خانم کیو آن، توزیع‌کنندگان اغلب به طور فعال این فعالیت‌ها را سازماندهی می‌کنند تا بازاریابی دهان به دهان را از جامعه مخاطبان ایجاد کنند.

محتوایی که توسط خود مخاطبان به اشتراک گذاشته می‌شود، از عکس‌های تعامل با بازیگران و کلیپ‌های کوتاه گرفته تا برداشت‌های پس از تماشا، تأثیر موجی ایجاد می‌کند که جایگزینی آن برای تبلیغات سنتی دشوار است.

آقای خوآ تأکید کرد که در یک محیط بسیار رقابتی، «یک شروع قوی و سریع برای یک فیلم جهت حفظ جایگاه بالا در جدول گیشه و در نتیجه حفظ محبوبیت آن بسیار مهم است.»

تصویر نمایشی

بازاریابی هنوز نمی‌تواند جایگزین محتوا شود.

اگرچه انتشار و بازاریابی نقش حیاتی در مراحل اولیه دارند، هر دو متخصص موافقند که این دو شرط لازم هستند، نه عوامل کافی، تا موفقیت بلندمدت را تضمین کنند.

بازار به طور فزاینده‌ای روند «برنده همه چیز را می‌برد» را نشان می‌دهد، و تنها چند فیلم می‌توانند به وضوح از نظر درآمد تسلط داشته باشند، در حالی که اکثریت به سرعت قدرت خود را از دست می‌دهند.

به گفته آقای خوآ، بازاریابی نمی‌تواند به طور کامل جایگزین کیفیت محتوا شود. یک فیلم ممکن است به لطف یک کمپین تبلیغاتی قوی، در چند روز اول مخاطبان را جذب کند، اما حفظ آنها و مهمتر از آن، ترغیب آنها به توصیه فیلم به دیگران، همچنان به قدرت داستان بستگی دارد.

این امر در بستر مخاطبانی که بر اساس ترجیحات، ژانرها و سلیقه‌های زیبایی‌شناختی به طور فزاینده‌ای متنوع می‌شوند، آشکارتر می‌شود. هر فیلم نه تنها باید برای جلب توجه رقابت کند، بلکه باید پس از ترک سینما توسط مخاطب، ارزش خود را نیز ثابت کند.

آقای خوآ در پایان گفت: «بالاخره، مؤثرترین استراتژی ارتباطی و بازاریابی هنوز هم یک داستان خوب است.»

منبع: https://phunuvietnam.vn/phim-viet-ra-rap-ngay-cang-day-dac-cuoc-dua-khoc-liet-gianh-suat-chieu-238260519121327097.htm