کشف یک بستر دریاچه باستانی در زیر محل قرارگیری پرسویرنس در مریخ به این معنی است که مریخنوردها میتوانند به طور بالقوه به فسیلهای باکتریایی دسترسی پیدا کنند.
شبیهسازی ربات پرسویرنس در حال جمعآوری نمونههای مریخی. عکس: ناسا
به گزارش لایو ساینس، مریخنورد پرسویرنس ناسا کشف کرده است که دهانه جزرو در مریخ زمانی پر از آب بوده است و این موضوع امیدها را برای کشف حیات فسیلی در سیاره سرخ افزایش داده است. پرسویرنس اولین بار در فوریه ۲۰۲۱ سوار بر هلیکوپتر اینجنیوتی که اکنون از رده خارج شده است، بر روی این دهانه فرود آمد. این مریخنورد با استفاده از رادار نفوذی به زمین، لایههایی از گل و لای را آشکار کرد که زمانی متعلق به دریاچهای بود که بعداً خشک شده و به دلتایی وسیع تبدیل شده بود.
این کشف امیدها را افزایش میدهد که پس از بازگرداندن نمونههای زمینشناسی جمعآوریشده توسط پرسویرنس از دهانه به زمین، محققان ممکن است شواهدی از حیات باستانی که زمانی در مریخ شکوفا شده بود، پیدا کنند. تیم تحقیقاتی یافتههای خود را در ۲۶ ژانویه در مجله Science Advances منتشر کرد.
دیوید پیج، استاد علوم سیارهای در دانشگاه کالیفرنیا، لسآنجلس و سرپرست این پژوهش، گفت: «از مدار میتوانیم طیف وسیعی از رسوبات مختلف را ببینیم، اما نمیتوانیم بهطور قطعی مشخص کنیم آنچه میبینیم در حالت اولیه خود است. برای درک چگونگی شکلگیری آنها، باید به زیر سطح نگاه کنیم.»
مریخنورد پرسویرنس ناسا بخش مهمی از مأموریت ۲.۷ میلیارد دلاری مریخ ۲۰۲۰ بود. پرسویرنس به همراه مریخنورد قدیمیتر کنجکاوی، از زمان ورود به مریخ، با پیمایش دهانه ۴۸ کیلومتری جزرو، به دنبال نشانههایی از حیات باستانی در سطح این سیاره بوده و دهها نمونه خاک و سنگ را برای بازگرداندن به زمین جمعآوری کرده است. به مدت سه سال، این مریخنورد توسط هلیکوپتر اینجنیوتی اسکورت میشد که هفتاد و دومین و آخرین پرواز خود را به مریخ در ۱۸ ژانویه انجام داد.
ربات پرسویرنس که به اندازه یک ماشین است، به هفت ابزار علمی مجهز شده است که یکی از آنها دوربین تصویربرداری راداری برای آزمایش زیرسطحی مریخ (RIMFAX) است. این ربات با انتشار سیگنالهای راداری هر ۱۰ سانتیمتر در طول سفر طولانی و انفرادی خود، پالسهای منعکسشده را از عمق تقریباً ۲۰ متری زیر سطح دهانه نقشهبرداری میکند.
این نقشه راداری اکنون وجود رسوبات را آشکار میکند و ثابت میکند که این دهانه زمانی توسط یک دریاچه عظیم پر شده بوده است. این چیزی است که مطالعات قبلی حدس زده بودند اما هرگز نتوانستند آن را تأیید کنند. مانند دریاچههای خشک شده روی زمین، رسوبات توسط یک رودخانه منتقل شده و یک دلتای بزرگ را تشکیل دادهاند، قبل از اینکه توسط دو مرحله فرسایش مجزا رسوب کرده و هوازده شوند. از آنجا که حیات روی زمین به شدت به آب وابسته است، شواهد وجود آب در مریخ میتواند سرنخ مهمی باشد که این سیاره زمانی میزبان حیات بوده است.
برای بازگرداندن نمونههای ارزشمند به زمین، ربات پرسویرنس منتظر خواهد ماند تا آژانس فضایی اروپا (ESA) یک فرودگر بازیابی نمونه را پرتاب کند. این فضاپیما مجهز به یک موشک کوچک است. این کاوشگر نمونههای خاک و سنگ را قبل از روشن شدن موشک و پرواز مجدد به مدار، به آن منتقل میکند. پس از پرتاب، موشک حامل نمونهها توسط فضاپیمای مدارگرد ERO ناسا برای بازگشت به زمین جمعآوری خواهد شد. در ابتدا، ناسا قصد داشت ERO را در سال ۲۰۲۶ پرتاب کند، اما مجبور شد آن را به سال ۲۰۲۸ موکول کند، به این معنی که نمونهها زودتر از سال ۲۰۳۳ به زمین باز نخواهند گشت.
آن خنگ (طبق گفته Live Science )
لینک منبع










