فلسفه «نان و گل سرخ» از ترانه‌ای درباره روستاهای برنج و گل.

در پس ملودی آرامش‌بخش بهاری «بهار در روستای برنج و گل» اثر آهنگساز نگوک خوئه، یک دیدگاه هنری عمیق در مورد آرزوی رفاه و زیبایی روح ملی نهفته است.

در جریان موسیقی معاصر ویتنام، آهنگساز نگوک خوئه نامی آشنا برای نسل‌های زیادی از دوستداران موسیقی است. نام واقعی او نگوین نگوک خوئه است که در سال ۱۹۴۷ در هانوی در خانواده‌ای از فرهنگیان با سنت کنفوسیوسی متولد شد. او در حالی که یک معلم دانشجو بود، با توجه به ندای مقدس سرزمین پدری، در ۱۸ فوریه ۱۹۶۵ به ارتش پیوست.

نگوک خوئه در سن ۱۹ سالگی، یک توپچی ضدهوایی و اپراتور رادار بود که در طول بمباران‌های شدید آمریکا در سال ۱۹۶۵ که با هدف قطع مسیر حمل و نقل حیاتی از شمال به جنوب ویتنام انجام شد، مستقیماً در کنار واحد خود برای دفاع از پل هام رانگ جنگید. ارتش و مردم ما با روحیه‌ای مصمم برای جنگیدن و پیروزی، ۴۷ هواپیمای آمریکایی را سرنگون کردند.

شادی پیروزی و احساسات جوانی، سرباز جوان را بر آن داشت تا در پاییز ۱۹۶۶ «سرود کنار رودخانه ما» را بنویسد. این آهنگ اشعار ناب و ملودی سرزنده‌ای دارد که زیبایی رودخانه ما، روحیه شجاعانه مبارزه و عشق به میهن را در میان شعله‌های جنگ ستایش می‌کند. دو سال بعد، این اثر در جشنواره منطقه سوم نظامی مدال طلا را از آن خود کرد. می‌توان گفت که از آن نقطه عطف، موسیقی واقعاً نگوک خوئه را برگزید.

پس از خدمت به عنوان سرباز توپخانه، از او دعوت شد تا در مدرسه فرهنگی هنگ ۲۲۸ هام رونگ به تدریس ریاضیات بپردازد. کمی بعد، او به عنوان بازیگر در گروه هنرهای نمایشی نیروی هوایی - پدافند هوایی مشغول به کار شد. نگوک خوئه که در محیط هنری نظامی بزرگ شده بود، به طور متوالی سمت‌های مهمی را بر عهده داشت: رئیس و مدیر هنری گروه هنرهای نمایشی نیروی هوایی؛ مدیر مرکز فرهنگی نیروی هوایی؛ مدیر مرکز فرهنگی نیروی هوایی - پدافند هوایی تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۲۰۰۷ با درجه سرهنگی.

او به عنوان «روستای برنج، روستای گل» شناخته می‌شود.

نگوک خوئه، متولد و بزرگ شده در منطقه روستایی کا گیا، جایی که مزارع سرسبز برنج و ذرت در امتداد رودخانه دای امتداد داشتند، و با یکی از دوستان نزدیکش که در روستای زیبای ناگی تام در کنار دریاچه غربی زندگی می‌کرد، مرتباً به دیدارش می‌رفت. او که عاشق گل‌ها بود، اشعار و آهنگ‌های احساسی غنی زیادی در مورد گل‌های مختلف مانند نیلوفر آبی، شکوفه گریپ فروت، نگاهی اجمالی به یاس، گل همیشه بهار، کاپوک، گل کاغذی، نیلوفر آبی... به همراه تصاویری از گل‌های بنفش، شکوفه لیمو، یاس سفید، پیچ امین الدوله و فوفل سروده است...

نویسنده این مقاله و نوازنده نگوک خوئه

این موسیقیدان، از آن عشق به طبیعت و میهن، همیشه آرزو داشت اثری بنویسد که بتواند زیبایی زادگاه خودش را بازآفرینی کند؛ برنج و گل - "نان و گل سرخ" - را گرامی بدارد، همانطور که غربی‌ها در مورد نیازهای اساسی بشر می‌گویند: زندگی مادی و زیبایی معنوی. و سپس آن فرصت پیش آمد.

یک صبح بهاری، در راه بازگشت به خانه از دیدار دوستی با دوچرخه، در حالی که از میان مزارع برنج که مانند آهنگی در باد تکان می‌خوردند، عبور می‌کرد، در میان رایحه معطر بهار، ناگهان ملودی‌های زیبایی در روح نوازنده طنین‌انداز شد. به محض رسیدن به خانه، او بلافاصله پشت میزش نشست و در لحظه‌ای سرشار از احساسات، اجازه داد ذهنش با نت‌های موسیقی پرسه بزند. از آن لحظه، آهنگ " روستای برنج، روستای گل‌ها" متولد شد.

بلافاصله پس از تکمیل آهنگ، نگوک خوئه آن را به رادیو صدای ویتنام برد. پس از گوش دادن به آهنگ، بسیاری از مردم آن را تحسین کردند. یکی از مدیران این ایستگاه پیشنهاد داد که کلمه "بهار" به عنوان آهنگ اضافه شود زیرا این آهنگ به شدت حال و هوای بهاری را تداعی می‌کرد. آهنگساز با خوشحالی موافقت کرد و نام آهنگ رسماً "بهار در روستای برنج و گل " شد.

در سال ۱۹۸۱، خواننده تان هوآ این آهنگ را برای اولین بار در رادیو ملی ویتنام اجرا کرد و میلیون‌ها شنونده را تحت تأثیر قرار داد. این اثر عمیقاً عاشقانه است و زیبایی صلح‌آمیز و مرفه میهن را ستایش می‌کند. تصاویر «روستاهای برنج» و «روستاهای گل» - نمادهای فراوانی و زیبایی معنوی - شنوندگان را با ملودی ملایم و ناب خود مجذوب خود می‌کرد. این آهنگ نه تنها عشق به میهن را برمی‌انگیزد، بلکه به همه یادآوری می‌کند که ارزش‌های فرهنگی ملی را گرامی بدارند و حفظ کنند.

«بهار در روستای برنج و گل» توسط وزارت اطلاعات و ارتباطات در میان ۱۰ آهنگ برتر درباره هانوی و توسط وزارت کشاورزی و توسعه روستایی در میان ۲۰ آهنگ برتر درباره کشاورزی انتخاب شده و جایزه جام طلا را دریافت کرده است. اخیراً، این اثر در فهرست ۵۰ آهنگ برتر نماینده ۵۰ سال پس از آزادسازی جنوب و اتحاد مجدد کشور (۲۰۲۵) نیز قرار گرفته است.

وقتی نام این آهنگ به میان می‌آید، عموم مردم فوراً به آهنگساز آن، نگوک خوئه، فکر می‌کنند. و به دلیل همین علاقه و احترام، بسیاری از مردم با محبت او را با نام دلنشینش صدا می‌زنند: «مرد روستای برنج و گل».

منبع: https://phunuvietnam.vn/triet-ly-banh-mi-hoa-hong-tu-ca-khuc-ve-lang-lua-lang-hoa-238260528181639688.htm