ດິນແດນທີ່ຄຶກຄື້ນ
ຫຼັງຈາກຍ່າງຫຼິ້ນຢູ່ອ້ອມເມືອງບັກລຽວເປັນເວລາສອງສາມມື້ກັບໝູ່ເພື່ອນ, ພວກເຮົາໄດ້ບອກລາດົນຕີພື້ນເມືອງ ແລະ ທຳນອງເພງ "Dạ cổ hoài lang" ແລະ ສືບຕໍ່ໄປຕາມທາງຫຼວງແຫ່ງຊາດ 1A ໄປສູ່ ເມືອງເກີ່ນເທີ . ອີກປະມານ 50 ກິໂລແມັດ, ພວກເຮົາໄດ້ໄປຮອດເມືອງຊອກຈັງ.
ໂອ້, ພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນຊື່ Soc Trang ກໍ່ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງພວກເຮົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນທີ່ບໍ່ສາມາດວັດແທກໄດ້. Bac Lieu ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກໂສກເສົ້າ, Ben Tre ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຄິດເຖິງຄວາມຊົງຈຳ. ມີສະຖານທີ່ນັບບໍ່ຖ້ວນຕາມເສັ້ນທາງຫຼວງສາຍຫຼັກ, ແຕ່ລະແຫ່ງມີສີສັນທີ່ເປັນເອກະລັກສະເພາະຂອງຕົນເອງໃນໃຈຂອງຂ້ອຍ. ແຕ່ Soc Trang ຈະເປັນສະຖານທີ່ທີ່ມີຊີວິດຊີວາ ແລະ ມີຄວາມສຸກທີ່ສຸດໃນໃຈຂອງຂ້ອຍສະເໝີ.
ຊອກຈັງ ເປັນແຂວງແຄມຝັ່ງທະເລທາງພາກໃຕ້ຂອງຫວຽດນາມ ຕັ້ງຢູ່ທາງທິດໃຕ້ຂອງແມ່ນ້ຳເຮົ້າຢາງ. ໃນຈຳນວນ 9 ສາຂາຂອງແມ່ນ້ຳຂອງທີ່ໄຫຼລົງສູ່ທະເລຈາກແມ່ນ້ຳຕຽນ ແລະ ແມ່ນ້ຳເຫົ້າ ມີສອງສາຂາຄື ເຈີ່ນເດ ແລະ ດິ່ງອານ ຕັ້ງຢູ່ໃນຊອກຈັງ.
ເນື່ອງຈາກອິດທິພົນຂອງທັງຕະກອນດິນນ້ຳຈືດ ແລະ ການຊຶມເຂົ້າຂອງນ້ຳເຄັມ, ລັກສະນະດິນຢູ່ແຂວງຊອກຈັງຈຶ່ງມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍ ແລະ ທ້າທາຍຕໍ່ການຜະລິດຢູ່ທ້ອງຖິ່ນ.
ດ້ວຍເຫດການເຊາະເຈື່ອນຢ່າງຮຸນແຮງໃນລະດູແລ້ງທີ່ຜ່ານມາໃນເຂດສາມຫຼ່ຽມປາກແມ່ນ້ຳຂອງ, ແຂວງຊອກຈັງອາດຈະໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຫຼາຍທີ່ສຸດ. ໃຜຈະຮູ້ວ່າມັນຈະອີກດົນປານໃດກ່ອນທີ່ເຂດສາມຫຼ່ຽມປາກແມ່ນ້ຳຂອງຈະກາຍເປັນພຽງຄວາມຊົງຈຳສຳລັບຊົນເຜົ່າຂະແມ, ກິງ, ຮວ່າ, ຈາມ ແລະ ຊົນເຜົ່າອື່ນໆອີກຫຼາຍກຸ່ມ, ພ້ອມກັບປະຫວັດສາດອັນຍາວນານຂອງພວກເຂົາໃນການຟື້ນຟູທີ່ດິນ ແລະ ປ່ຽນພາກພື້ນສັກສິດ ແລະ ບໍ່ເອື້ອອຳນວຍນີ້ໃຫ້ກາຍເປັນໜຶ່ງໃນດິນແດນທີ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງທີ່ສຸດໃນອານນາມ (ຫວຽດນາມ).
ນັ້ນເປັນເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດໃນ 100 ຫຼື 200 ປີ - ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດຄາດເດົາໄດ້. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໃນ Soc Trang ໃນປັດຈຸບັນ, ທົ່ງນາເຂົ້າຍັງກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານ, ກວ້າງໄກສຸດທີ່ຕາສາມາດເຫັນໄດ້. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ເຄີຍໄປເຂດສາມຫຼ່ຽມປາກແມ່ນ້ຳຂອງມາກ່ອນອາດຈະບໍ່ສາມາດຈິນຕະນາການເຖິງຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານອັນບໍ່ມີຂອບເຂດນີ້ໄດ້.
ບໍ່ເຫມືອນກັບ ກ່າເມົາ ເຊິ່ງມີພຽງແຕ່ ເຈິ່ນວັນເຖີດ ແລະ ບັກລຽວ ເຊິ່ງມີພຽງແຕ່ ຮົ່ງດານ ແລະ ວິງລ້ຽວ ເທົ່ານັ້ນ, ເມືອງຊອກຈັງ ຖືກອ້ອມຮອບດ້ວຍທົ່ງນາເຂົ້າ. ຂັບລົດຈາກເມືອງຊອກຈັງ (ຕັ້ງຢູ່ໃຈກາງ) ໄປທຸກທິດທາງຄືກັບມື, ສ້າງເປັນຮູບໂຄ້ງຜ່ານ ເຈົາແທ່ງ, ໝີຕື, ງານາມ, ແທ່ງຈີ, ຈາກນັ້ນໄປ ໝີຊວຽນ, ເຈິ່ນເດ, ແລະ ສຸດທ້າຍ ລອງຟູ ເພື່ອເຮັດສຳເລັດວົງຈອນເຕັມ, ເບິ່ງຄືວ່າການເດີນທາງໄປມາໃນຊອກຈັງ ແມ່ນສະດວກກວ່າ ກ່າເມົາ ແລະ ບັກລຽວ ຫຼາຍ.
ຖະໜົນສາຍຫຼັກ, ຖະໜົນສາຍນ້ອຍ, ຖະໜົນສາຍນ້ອຍໆ, ຖະໜົນຄອນກີດທີ່ແຍກອອກເປັນຫຼາຍເລນ, ລຽບງ່າຍ ເຖິງແມ່ນວ່າບາງຄັ້ງຄາວຈະມີການສັ່ນສະເທືອນຂຶ້ນໆລົງໆເທິງຂົວທີ່ຊັນ - ຊັນແທ້ໆໃນ Soc Trang.
ສະຖານທີ່ປະຊຸມ
ເມື່ອໄປຢ້ຽມຢາມສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້ໃນລະດູເກັບກ່ຽວ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າຂ້ອຍກຳລັງຍ່າງຢູ່ເທິງເສັ້ນທາງທີ່ປະດັບດ້ວຍຄຳ - ຟາງທອງຄຳ, ກ້ານເຂົ້າທອງຄຳ, ແລະແມ່ນແຕ່ແສງແດດທອງຄຳທີ່ໜ້າຮັກຂອງດິນແດນແຫ່ງນີ້.
ນອກຈາກທົ່ງນາແລ້ວ, ຕໍ່ໄປທາງທິດລຸ່ມນ້ຳ, ແຂວງຊອກຈັງຍັງມີເກາະດອນກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານຕັ້ງຢູ່ໃນເມືອງເກ້ຊາກ ແລະ ລອງຟູ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນເກາະກູລາວຢຸງ, ເຊິ່ງຍາວອອກໄປທາງທະເລ, ມີຕົ້ນໄມ້ໃຫ້ໝາກທີ່ອຸດົມສົມບູນແລະຫວານຊື່ນ. ຊາວກະສິກອນເບິ່ງນ້ຳຂຶ້ນແລະລົງນ້ຳສອງຄັ້ງຕໍ່ມື້, ລໍຖ້າການປ່ຽນແປງ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະຢູ່ໄກໜ້ອຍໜຶ່ງ.
ທ່າເຮືອນ້ຳເລິກເຈີນເດ ພ້ອມກັບທາງດ່ວນເຈົາດອກ - ແຄນເທີ - ຊອກຈັງ ທີ່ກຳລັງກໍ່ສ້າງຢູ່ໃນປະຈຸບັນ ຈະສ້າງເຄືອຂ່າຍການຂົນສົ່ງທີ່ສອດຄ່ອງກັນເມື່ອສຳເລັດ. ຂົວດ້າຍຫງາຍ ເຊິ່ງກວມເອົາເກາະກືລາວຢຸງ ຈະເຊື່ອມຕໍ່ເສັ້ນທາງຈາກນະຄອນ ໂຮ່ຈິມິນ ຜ່ານຂົວແຣກມ້ຽວ, ຂົວຫຳເລືອງ ແລະ ຂົວໂກເຊີນ ຢ່າງບໍ່ມີຂໍ້ຈຳກັດ.
ທິດທາງການພັດທະນາຂອງແຂວງ ຊອກຈັງ ແມ່ນເພື່ອກາຍເປັນປະຕູຫຼັກສູ່ທະເລຕາເວັນອອກ ສຳລັບພາກພື້ນທົ່ງພຽງແມ່ນ້ຳຂອງ, ເປັນສູນກາງພາກພື້ນສຳລັບກະສິກຳ, ອຸດສາຫະກຳ, ການບໍລິການ ແລະ ການຂົນສົ່ງ, ໂດຍສຸມໃສ່ທ່າເຮືອນ້ຳເລິກ ເຈີນເດ...
ສິ່ງທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງ, ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ໄກປານໃດກໍຕາມ, ກໍບໍ່ເຄີຍເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນແຂວງຊອກຈັງໂສກເສົ້າ. ຜ່ານລະດູຝົນແລະແສງແດດທີ່ນັບບໍ່ຖ້ວນ, ປະຊາຊົນແຂວງຊອກຈັງໄດ້ຈັດງານບຸນຫຼາຍກວ່າສິບງານບຸນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນແຕ່ລະປີ, ງານບຸນທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດແມ່ນງານບຸນອັອກອອມບອກ ແລະ ການແຂ່ງຂັນເຮືອງໍ້ຂອງຊາວຂະແມ, ເຊິ່ງຈັດຂຶ້ນປະມານກາງເດືອນ 10. ບໍ່ວ່າທ່ານຈະໄປໃສ, ໃນຊອກຈັງ, ກໍ່ບໍ່ມີການຂາດແຄນຊາວຂະແມ, ແລະ ບໍ່ເຄີຍຂາດແຄນຄວາມສຸກ.
ເມື່ອຫວນຄືນປະຫວັດສາດ, ຈະພົບເຫັນບ່ອນທີ່ມີຄວາມກົມກຽວກັນລະຫວ່າງຫຼາຍຊົນເຜົ່າເຊັ່ນ: ຊົນເຜົ່າກິ້ງ, ຊົນເຜົ່າຂະແມ, ຊົນເຜົ່າຈີນ ໃນເຂດກ່າເມົາ, ບັກລຽວ, ແລະ ເຊົາຈັງ.
ເນື່ອງຈາກຊົນເຜົ່າຂະແມປະກອບເປັນສ່ວນໃຫຍ່ຂອງແຂວງຊອກຈັງ, ວັດວາອາຮາມສ່ວນໃຫຍ່ຢູ່ທີ່ນີ້ແມ່ນວັດວາອາຮາມຂະເໝນ, ມີຮູບຊົງສາມຫຼ່ຽມໜ້າຈອມ, ຫຼັງຄາສາມຊັ້ນທີ່ມີຍອດແຫຼມ ແລະ ໂຄ້ງ, ແລະ ຮູບປັ້ນນາງຟ້າທີ່ສວຍງາມ. ອ້ອມຮອບວັດເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນແຖວຕົ້ນໄມ້ບູຮານເຊັ່ນ: ຕົ້ນປາມ ຫຼື ຕົ້ນຕານ Palmyra.
ການໄປຢ້ຽມຢາມແຂວງຊອກຈັງເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າຕົນເອງກຳລັງຢູ່ໃນຕອນໜຶ່ງຂອງລາຍການ “ການເດີນທາງໄປສູ່ທິດຕາເວັນຕົກ”, ໂດຍສະເພາະເມື່ອ ຖັງຊານຊາງ ແລະ ສານຸສິດຂອງລາວພົບກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຢູ່ໃກ້ສະຫວັນທິດຕາເວັນຕົກ. ວັດເຈີນກ້ຽວວູ, ວັດເຈຍ, ແລະ ວັດວາອາຮາມ ແລະ ວິຫານອື່ນໆອີກນັບບໍ່ຖ້ວນໃນທົ່ວດິນແດນນີ້ ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຄືກັບວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫຼົງທາງເຂົ້າໄປໃນດິນແດນຂອງພະພຸດທະເຈົ້າສາກິຍະມຸນີ.
ມີຫຍັງອີກທີ່ແຂວງຊອກຈັງເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍນຶກເຖິງ? ຂ້ອຍຈື່ຮອຍຍິ້ມຂອງຍິງສາວຂະເໝນຜິວດຳທີ່ມີຂົນຕາຍາວສີດຳ ແລະ ມີຮອຍຍິ້ມທີ່ສ່ອງແສງແດດອອກມາເມື່ອນາງຍິ້ມ. ຍິງສາວຂະເໝນມີຄວາມອ່ອນໂຍນ, ຮັກແພງຜົວຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະ ອຸທິດຕົນເພື່ອຄອບຄົວຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ຖ້າເຈົ້າໂຊກດີພໍທີ່ຈະແຕ່ງງານກັບຍິງຂະເໝນແບບນັ້ນ, ເຊື່ອຂ້ອຍເຖາະ, ຊີວິດຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ມີວັນຂາດຄວາມສຸກ. ນາງຈະຮ້ອງເພງຕຸກເກ, ນາງຈະເຕັ້ນລຳລຳທອນ, ແລະ ນາງຈະຍິ້ມແຍ້ມແຈ່ມໃສ ແລະ ທັກທາຍແຂກຈາກທັງໃກ້ ແລະ ໄກ, ຖາມວ່າເຈົ້າມາຈາກໃສ ແລະ ເຈົ້າຈະໄປໃສ: "Sóc Xì bai bồn, tâu na bồn, tâu na bồn ơi…. "
[ໂຄສະນາ_2]
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baoquangnam.vn/chut-tinh-with-soc-trang-3145219.html
(0)