ການຮຽນວິຊາຊີບຢູ່ຕ່າງປະເທດ: ມັນດີແທ້ບໍ?

ຊາວໜຸ່ມຫຼາຍຄົນເຫັນວ່າການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບຢູ່ຕ່າງປະເທດເປັນ "ເສັ້ນທາງທີ່ສັ້ນທີ່ສຸດ" ໃນການຫາເງິນໄດ້ຫຼາຍສິບ, ແມ່ນແຕ່ຫຼາຍຮ້ອຍລ້ານດົ່ງຕໍ່ເດືອນ. ແຕ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຄວາມຝັນທີ່ຈະມີຊີວິດທີ່ດີກວ່າໃນຕ່າງປະເທດແມ່ນຄວາມເປັນຈິງທີ່ຍັງບໍ່ແມ່ນຄວາມສຸກ.

ການປະທະກັນໃນຊີວິດຈິງ

ສາມປີກ່ອນ, ດ້ວຍປະລິນຍາຕີວິທະຍາສາດສັດຕະວະແພດ, ຟາມ ທິ ແທງ ຈຸກ (ອາຍຸ 28 ປີ, ຈາກແຂວງ ວິງລອງ ) ໄດ້ອອກຈາກຫວຽດນາມໄປຍີ່ປຸ່ນດ້ວຍຄວາມຫວັງທີ່ຈະມີຊີວິດທີ່ດີຂຶ້ນ. ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນເບື້ອງຕົ້ນຂອງນາງສຳລັບການເດີນທາງແມ່ນເກືອບ 180 ລ້ານດົ່ງ, ບໍ່ລວມຄ່າຮຽນ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດຳລົງຊີວິດ, ແລະຄ່ານາຍໜ້າຊື້ຂາຍຫຸ້ນສອງສາມພັນໂດລາສະຫະລັດ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສະຫວັນບໍ່ໄດ້ເປັນໄປຕາມການໂຄສະນາ.

"ວຽກຂອງຂ້ອຍແມ່ນການລ້ຽງງົວ ແລະ ທຳຄວາມສະອາດຄອກ, ເລີ່ມເວລາ 5 ໂມງເຊົ້າ ແລະ ສຳເລັດເມື່ອວຽກສຳເລັດ. ເງິນເດືອນຂອງຂ້ອຍປະມານ 180,000 ເຢນ (10,000 ເຢນ), ເທົ່າກັບ 32 ລ້ານດົ່ງ. ຫຼັງຈາກຫັກພາສີ, ຄ່າເຊົ່າ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດຳລົງຊີວິດປະມານ 6 ລ້ານດົ່ງ, ຂ້ອຍເຫຼືອເງິນພຽງແຕ່ປະມານ 10 ລ້ານດົ່ງເທົ່ານັ້ນ. ແນວໃດກໍ່ຕາມ, ຂ້ອຍອາໄສຢູ່ໃນເຂດພູດອຍ, ສະນັ້ນຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຈ່າຍຫຼາຍ. ຖ້າຂ້ອຍອາໄສຢູ່ໃນເມືອງ, ຂ້ອຍອາດຈະບໍ່ມີເງິນເຫຼືອ," ນາງຈຸກເວົ້າໃນຄວາມລັບ.

ພະຍາບານແມ່ນໜຶ່ງໃນສາຂາວິຊາທີ່ນັກສຶກສາຫຼາຍຄົນເລືອກສຳລັບການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບຢູ່ຕ່າງປະເທດ.

ຮູບພາບ: ເຢນ ທິ

ອີງຕາມທ່ານນາງ Truc, ໂອກາດທີ່ຈະຫາເງິນໄດ້ໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນມີຢູ່, ແຕ່ພຽງແຕ່ຖ້າທ່ານເຕັມໃຈທີ່ຈະເສຍສະຫຼະ ແລະ ເຮັດວຽກໜັກເທົ່ານັ້ນ: ເຮັດວຽກກາງຄືນ, ເຮັດເວລາລ່ວງໜ້າຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ແລະ ມີເວລາພັກຜ່ອນໜ້ອຍ. "ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ບໍລິສັດມັກຈະເວົ້າເກີນຈິງກ່ຽວກັບເງິນເດືອນ. ເມື່ອທ່ານມາທີ່ນີ້, ທ່ານຈະຮູ້ວ່າການຫາເງິນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງງ່າຍ," ນາງເວົ້າ.

ຫຼັງຈາກເກືອບສອງປີຂອງການກະກຽມຂັ້ນຕອນທີ່ຈຳເປັນ ແລະ ຮຽນພາສາຕ່າງປະເທດຢູ່ຫວຽດນາມ, ທ່ານ ຫງວຽນ ມິງ ຈິນ (ອາຍຸ 20 ປີ, ຈາກແຂວງກວາງບິ່ງໃນອະດີດ, ປະຈຸບັນແມ່ນ ແຂວງກວາງຈິ ) ກຳລັງຮຽນພະຍາບານຢູ່ປະເທດເຢຍລະມັນ. ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຫາກໍ່ມາຮອດໃນເດືອນກໍລະກົດຂອງປີນີ້, ທ່ານ ຈິນ ຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມໜັກໜ່ວງຂອງການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບຢູ່ຕ່າງປະເທດຢ່າງໄວວາ.

"ຂ້ອຍຮຽນ 8 ຊົ່ວໂມງຕໍ່ມື້, ແລະຫຼັກສູດການຮຽນກໍ່ຂ້ອນຂ້າງຫຍຸ້ງຍາກ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ມີເວລາເຮັດວຽກນອກເວລາ. ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເບື້ອງຕົ້ນໃນການຮຽນຢູ່ເຢຍລະມັນແມ່ນປະມານ 200 ລ້ານດົ່ງ. ໃນປີທຳອິດ, ຂ້ອຍໄດ້ຮັບເງິນ 1,350 ເອີໂຣ (ປະມານ 38 ລ້ານດົ່ງ) ຕໍ່ເດືອນ, ກ່ອນຫັກພາສີ, ຄ່າເຊົ່າ, ປະກັນໄພ, ແລະອື່ນໆ. ຫຼັງຈາກຫັກຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທັງໝົດແລ້ວ, ມັນພຽງພໍທີ່ຈະດຳລົງຊີວິດ. ຖ້າຂ້ອຍຢາກໄປດື່ມກາເຟ, ຂ້ອຍສາມາດເຮັດມັນໄດ້ພຽງຄັ້ງດຽວຫຼືສອງຄັ້ງຕໍ່ເດືອນ; ການອອກໄປຂ້າງນອກເລື້ອຍໆໝາຍຄວາມວ່າຂ້ອຍຈະບໍ່ມີເງິນພຽງພໍທີ່ຈະຈ່າຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ," ຈິນ ແບ່ງປັນ.

ການສຶກສາວິຊາຊີບຢູ່ເຢຍລະມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງງ່າຍ. ອີງຕາມທ່ານ Chinh, ບັນຫາທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດແມ່ນພາສາ. "ຖ້າທ່ານບໍ່ເກັ່ງພາສາ, ທຸກຢ່າງກໍ່ຍາກ. ຕັ້ງແຕ່ການຮຽນຈົນເຖິງການຊອກວຽກເຮັດງານທຳນອກເວລາ, ທຸກຢ່າງລ້ວນແຕ່ເປັນບັນຫາ," Chinh ກ່າວ.

ນາງ ຫງວຽນ ທິ ອຸດ ເທືອງ (ອາຍຸ 27 ປີ) ຈົບການສຶກສາດ້ວຍກຽດນິຍົມສາຂາພາສາອັງກິດ. ຍ້ອນຢາກມີປະສົບການຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ນາງໄດ້ສະໝັກເຂົ້າຮ່ວມໂຄງການຝຶກງານ ດ້ານກະສິກຳ ໃນປະເທດເດນມາກ. “ໜຶ່ງໃນສິ່ງທ້າທາຍທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດແມ່ນອຸປະສັກທາງດ້ານພາສາ ແລະ ວັດທະນະທຳ. ຄວາມແຕກຕ່າງໃນວັດທະນະທຳ, ວິທີການເຮັດວຽກ, ແລະ ວິຖີຊີວິດຍັງຕ້ອງການຄວາມສາມາດໃນການປັບຕົວໃນລະດັບສູງ. ແຮງງານດ້ວຍມືຕ້ອງການສຸຂະພາບທີ່ດີ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການທົນທານຕໍ່ສະພາບການເຮັດວຽກທີ່ຮຸນແຮງ ແລະ ສະພາບອາກາດທີ່ໜາວເຢັນໃນປະເທດເດນມາກ,” ນາງແບ່ງປັນ.

ການໂຄສະນາອອນໄລນ໌ຈຳນວນຫຼາຍສຳລັບການສຶກສາໃນເຢຍລະມັນ.

ຮູບພາບ: ພາບໜ້າຈໍ

ເບື້ອງຫຼັງການໂຄສະນາ "ຮ້ອຍລ້ານດົງຫວຽດນາມ"

ໃນຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້, ປະໂຫຍກທີ່ວ່າ "ການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບຢູ່ຕ່າງປະເທດດ້ວຍເງິນເດືອນຫຼາຍຮ້ອຍລ້ານດົ່ງ" ໄດ້ຖືກໂຄສະນາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນສື່ສັງຄົມອອນລາຍ, ເວັບໄຊທ໌ຂອງບໍລິສັດທີ່ປຶກສາ, ແລະແມ່ນແຕ່ໃນກຸ່ມນັກສຶກສາ ແລະ ພໍ່ແມ່. ບໍລິສັດເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະແຕ້ມພາບທີ່ສົດໃສ: ການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບຟຣີ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການພັກເຊົາ ແລະ ການດຳລົງຊີວິດ, ແລະ ການຈ້າງງານທັນທີຫຼັງຈາກຮຽນຈົບດ້ວຍລາຍໄດ້ປະຈຳເດືອນ 50-80 ລ້ານດົ່ງ, ໂດຍບາງຄົນຍັງອ້າງເອົາເງິນຫຼາຍຮ້ອຍລ້ານດົ່ງ.

ອີງຕາມທ່ານນາງ ຫວູຮົ່ງຖູຍ ຈາກຫ້ອງການອຸດສາຫະກຳ ແລະ ການຄ້າເຢຍລະມັນປະຈຳຫວຽດນາມ (AHK), ການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບຢູ່ຕ່າງປະເທດເປີດໂອກາດຫຼາຍຢ່າງ, ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນປີ້ທີ່ງ່າຍໄປສູ່ຊີວິດທີ່ດີຂຶ້ນ.

ການໂຄສະນາສ່ວນໃຫຍ່ສຳລັບເງິນເດືອນໃນຫຼາຍຮ້ອຍລ້ານດົງ (ດົງຫວຽດນາມ) ປົກກະຕິແລ້ວບໍ່ໄດ້ຫັກພາສີລາຍໄດ້ສ່ວນບຸກຄົນ ແລະ ເງິນປະກັນສັງຄົມ (brutto), ຫຼື ພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງເງິນເດືອນໃນບາງອຸດສາຫະກຳ ຫຼື ທ້ອງຖິ່ນ; ບໍ່ແມ່ນທຸກອາຊີບ ຫຼື ກຳມະກອນທຸກຄົນສາມາດບັນລຸລະດັບນັ້ນໄດ້ທັນທີ. "ເງິນເດືອນສະເລ່ຍສຳລັບຜູ້ທີ່ຮຽນຈົບໃໝ່ຈາກໂຄງການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບ (Ausbildung) ມັກຈະຢູ່ໃນຫຼາຍສິບລ້ານດົງ. ເງິນເດືອນໃນຫຼາຍຮ້ອຍລ້ານດົງໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນສະເພາະສຳລັບກຳມະກອນໃນບາງອຸດສາຫະກຳ, ມີຄຸນວຸດທິ ແລະ ທັກສະທີ່ເໝາະສົມ, ເຮັດວຽກເປັນກຳມະກອນທີ່ມີທັກສະ ແລະ ມີປະສົບການໃນການເຮັດວຽກຕົວຈິງ," ທ່ານນາງ Thuy ກ່າວຕື່ມ.

ນອກຈາກນັ້ນ, ການຍົກເວັ້ນຄ່າຮຽນໃຊ້ໄດ້ກັບໂຄງການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບຢ່າງເປັນທາງການໃນເຢຍລະມັນເທົ່ານັ້ນ (Ausbildung); ນັກສຶກສາຍັງຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດຳລົງຊີວິດຂອງຕົນເອງເຊັ່ນ: ທີ່ພັກ, ການຂົນສົ່ງ, ການປະກັນໄພ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການບໍລິຫານ, ແລະອື່ນໆ. ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ໝາຍຄວາມວ່າຍອດເງິນທີ່ຍັງເຫຼືອຕົວຈິງບໍ່ສູງເທົ່າທີ່ຄາດໄວ້.

ປັດໄຈໜຶ່ງທີ່ທຳລາຍຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຂອງຫຼາຍຄົນຄືຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງເງິນເດືອນລວມ (ກ່ອນຫັກພາສີ) ແລະ ເງິນເດືອນສຸດທິ (ຫຼັງຫັກພາສີ). "ຫຼັງຈາກຫັກພາສີລາຍໄດ້, ປະກັນສຸຂະພາບ, ເງິນຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ວ່າງງານ, ແລະອື່ນໆ, ລາຍໄດ້ຕົວຈິງຫຼຸດລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ການດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຕົວເມືອງໃຫຍ່ຍິ່ງມີລາຄາແພງກວ່າ. ສະນັ້ນ, ເງິນເດືອນໜຶ່ງພັນເອີໂຣຟັງແລ້ວໜ້າສົນໃຈ, ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າທ່ານສາມາດປະຢັດເງິນໄດ້ທັນທີ," ທ່ານນາງ ທຸຍ ກ່າວ.

ທ່ານນາງ ທຸຍ ຍັງໄດ້ເຕືອນກ່ຽວກັບຄວາມສ່ຽງຈາກບໍລິສັດທີ່ປຶກສາທີ່ບໍ່ໜ້າເຊື່ອຖື: ການໂຄສະນາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ຄ່າທຳນຽມທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ, ແລະແມ່ນແຕ່ການສົ່ງຄົນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງໄປຫາບໍລິສັດທີ່ປຶກສາ. "ຖ້າເປັນໄປໄດ້, ໃຫ້ເຮັດການຄົ້ນຄວ້າຂອງທ່ານເອງຜ່ານຊ່ອງທາງທາງການເພື່ອຫຼີກເວັ້ນຄວາມສ່ຽງ. ໂດຍສະເພາະ, ໃຫ້ກວດສອບຄວາມຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ ແລະ ຊື່ສຽງຂອງບໍລິສັດທີ່ປຶກສາທີ່ທ່ານມອບໝາຍໃຫ້ທຸລະກິດຂອງທ່ານ," ນາງໄດ້ແນະນຳ.

ທ່ານນາງ ຫຼວທິງອກຕຸຍ, ປະທານຄະນະກຳມະການບໍລິສັດ Vilaco Group, ທີ່ມີທັດສະນະດຽວກັນ, ກ່າວວ່າ ຫຼາຍຄອບຄົວໃຊ້ເງິນຫຼາຍໂດຍຫວັງວ່າຈະໄດ້ຜົນໄວ, ແຕ່ຜົນໄດ້ຮັບບໍ່ຫຼາຍ. “ຕະຫຼາດຍັງມີຄວາມສັບສົນ. ມັນຍາກສຳລັບທຸລະກິດທີ່ຈະດຳເນີນງານຢ່າງຊື່ສັດ ເພາະວ່າບາງບໍລິສັດສົ່ງຄົນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ແມ່ນແຕ່ຜິດກົດໝາຍ, ຫຼື ໂຄສະນາທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ເຊິ່ງສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຊື່ສຽງໂດຍລວມ,” ນາງກ່າວ.

ເພື່ອຮຽນພະຍາບານຢູ່ປະເທດເຢຍລະມັນ, ທ່ານຕ້ອງມີລະດັບຄວາມສາມາດດ້ານພາສາເຢຍລະມັນຂັ້ນຕ່ຳ B1.

ຮູບພາບ: ເຢນ ທິ

ການກະກຽມເພື່ອຫາລ້ຽງຊີບຢູ່ຕ່າງປະເທດ

ຈາກທັດສະນະການຝຶກອົບຮົມ, ທ່ານນາງ ຟານ ທິ ເລທູ, ຮອງຜູ້ອຳນວຍການວິທະຍາໄລວຽນດົ່ງ, ເຊື່ອວ່າອຸປະສັກທາງດ້ານພາສາແມ່ນສິ່ງທ້າທາຍທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ. “ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີໃບຢັ້ງຢືນ B1 ໃນຫວຽດນາມ, ການສື່ສານໃນເຢຍລະມັນຍັງມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກເພາະວ່າທັກສະການຟັງແລະການເວົ້າບັນລຸພຽງແຕ່ປະມານ 40% ເທົ່ານັ້ນ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ການບັນລຸ B2 ແມ່ນມາດຕະຖານທີ່ປອດໄພ, ແຕ່ມີນັກຮຽນຫວຽດນາມໜ້ອຍຄົນທີ່ຜ່ານການສອບເສັງ B2 ກ່ອນທີ່ຈະອອກໄປ,” ທ່ານນາງ ທູ ກ່າວ.

ອີງຕາມທ່ານນາງ ຫງອກຕຸຍ, ທັກສະທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ນັກສຶກສາຫວຽດນາມຕ້ອງກຽມຕົວເມື່ອຮຽນວິຊາອາຊີບຢູ່ຕ່າງປະເທດແມ່ນຄວາມສາມາດດ້ານພາສາຕ່າງປະເທດ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ນັກສຶກສາຫວຽດນາມມັກຈະຂາດຄວາມສາມາດໃນການແຂ່ງຂັນເມື່ອທຽບກັບນັກສຶກສາຕ່າງປະເທດຍ້ອນຂາດທັກສະດ້ານພາສາຕ່າງປະເທດ.

ອີງຕາມປະສົບການຕົວຈິງ, ທ່ານນາງ ຮວ່າງ ວັນ ແອງ, ຜູ້ອຳນວຍການໃຫຍ່ຂອງກຸ່ມບໍລິສັດອານເຢືອງ (ໜ່ວຍງານທີ່ກຳລັງຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໂຄງການ VJC - ສົ່ງແຮງງານໄປປະເທດຍີ່ປຸ່ນໂດຍບໍ່ມີຄ່າທຳນຽມບໍລິການ) ໄດ້ແບ່ງປັນວ່າ ຄວາມແຕກຕ່າງທາງດ້ານພາສາ ແລະ ວັດທະນະທຳແມ່ນອຸປະສັກທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດສຳລັບນັກສຶກສາເມື່ອໄປຮຽນຕໍ່ວິຊາຊີບຢູ່ຕ່າງປະເທດ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງມີຄວາມແຕກຕ່າງດ້ານຈັນຍາບັນໃນການເຮັດວຽກ ແລະ ວິໄນ. "ຄວາມຜິດພາດທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດແມ່ນການບໍ່ໄດ້ຄົ້ນຄວ້າໂຄງການຢ່າງລະອຽດ, ການເລືອກອົງການສົ່ງແຮງງານທີ່ບໍ່ໜ້າເຊື່ອຖື, ເຊິ່ງນຳໄປສູ່ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ ຫຼື ການກະກຽມທີ່ບໍ່ພຽງພໍໃນດ້ານເອກະສານ, ພາສາ ແລະ ທັກສະ. ນອກຈາກນັ້ນ, ນັກສຶກສາຫຼາຍຄົນມີແນວຄິດທີ່ຈະເຮັດວຽກເພື່ອຫາເງິນໄດ້ໄວໂດຍບໍ່ໄດ້ກຳນົດເປົ້າໝາຍການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບ ແລະ ການພັດທະນາໄລຍະຍາວຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງຊັດເຈນ, ດັ່ງນັ້ນເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງພົບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໄດ້ງ່າຍ, ຫຼື ແມ່ນແຕ່ອອກຈາກໂຮງຮຽນກາງທາງ," ທ່ານນາງ ວັນ ແອງ ໄດ້ວິເຄາະ.

ອີງຕາມທ່ານນາງ ວັນ ແອງ, ວຽກງານທີ່ມີລາຍໄດ້ສູງມັກຈະມີຄວາມຕ້ອງການສູງ, ເຊັ່ນ: ພະຍາບານ, ການປຸງແຕ່ງອາຫານ, ແລະ ການກໍ່ສ້າງ.

ຄວາມຕ້ອງການດ້ານພາສາ ແລະ ການຮັບສະໝັກ

ທ່ານນາງ ຮວ່າງວັນແອງ ກ່າວວ່າ ຄວາມແຕກຕ່າງໃນຂໍ້ກຳນົດການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບລະຫວ່າງບັນດາປະເທດກໍ່ເປັນປັດໄຈສຳຄັນທີ່ນັກສຶກສາຄວນພິຈາລະນາ.

ໃນປະເທດເຢຍລະມັນ, ຜູ້ສະໝັກຕ້ອງມີລະດັບຄວາມສາມາດດ້ານພາສາເຢຍລະມັນຂັ້ນຕ່ຳ B1 ເພື່ອຍື່ນຂໍວີຊາ, ແຕ່ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີທັກສະວິຊາຊີບລະດັບເລີ່ມຕົ້ນ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ປະເທດຍີ່ປຸ່ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີລະດັບຄວາມສາມາດດ້ານພາສາຍີ່ປຸ່ນຂັ້ນຕ່ຳ N5, ໂດຍທີ່ການພະຍາບານຕ້ອງມີ N4-N3; ນັກສຶກສາບໍ່ຕ້ອງການທັກສະວິຊາຊີບກ່ອນໜ້ານີ້ ແຕ່ຕ້ອງຈ່າຍຄ່າຮຽນ ແລະ ສະແດງຫຼັກຖານສະແດງຊັບພະຍາກອນທາງດ້ານການເງິນ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ເກົາຫຼີໃຕ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມສາມາດດ້ານພາສາເກົາຫຼີຕັ້ງແຕ່ລະດັບ TOPIK 2-3 ຂຶ້ນໄປ, ບໍ່ຕ້ອງການທັກສະວິຊາຊີບ, ແຕ່ນັກສຶກສາຍັງຕ້ອງຈ່າຍຄ່າຮຽນຂອງຕົນເອງ ແລະ ສະແດງຫຼັກຖານສະແດງຊັບພະຍາກອນທາງດ້ານການເງິນ.

ກ່ຽວກັບຄວາມຕ້ອງການດ້ານການຮັບສະໝັກ, ປະຈຸບັນເຢຍລະມັນຂາດແຄນພະນັກງານປະມານ 200,000 ຄົນໃນຂະແໜງການພະຍາບານ ແລະ ສາທາລະນະສຸກ, ຫຼາຍກວ່າ 160,000 ຄົນໃນຂະແໜງເຕັກນິກ ແລະ ອຸດສາຫະກຳ (ກົນຈັກ, ໄຟຟ້າ, ຍານຍົນ, ແລະອື່ນໆ), ແລະ ປະມານໜຶ່ງສ່ວນສາມຂອງຕຳແໜ່ງງານແມ່ນວ່າງຢູ່ໃນຂະແໜງຫັດຖະກຳເຊັ່ນ: ຕູ້ເຢັນ ແລະ ການກໍ່ສ້າງ. ໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນ, ຂະແໜງການພະຍາບານ ແລະ ການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸພຽງຢ່າງດຽວຄາດວ່າຈະປະເຊີນກັບການຂາດແຄນພະນັກງານ 250,000 ຄົນພາຍໃນປີ 2026, ເຊິ່ງອາດຈະເພີ່ມຂຶ້ນເປັນ 570,000 ຄົນພາຍໃນປີ 2040, ພ້ອມກັບຄວາມຕ້ອງການທີ່ສຳຄັນໃນຂະແໜງອາຫານ ແລະ ການຈັດງານລ້ຽງ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ເກົາຫຼີໃຕ້ມັກຈະປະສົບກັບການຂາດແຄນພະນັກງານໜຸ່ມ, ໂດຍສະເພາະໃນຂະແໜງການຜະລິດ, ເອເລັກໂຕຣນິກ, ອຸດສາຫະກຳການບໍລິການ, ແລະ ກະສິກຳຕາມລະດູການ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://thanhnien.vn/du-hoc-nghe-co-that-mau-hong-185251027201329183.htm