ທຳນອງເພງ "ສາມຊາກິ" ຂອງເມືອງດານັງ - ພາກໃຕ້ຂອງລາວ

“ເດັກນ້ອຍລ້ຽງຈາກລາວ” ທີ່ນຸ່ງຊຸດອ່າວຢາຍແບບດັ້ງເດີມຂອງຫວຽດນາມ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມຄອບຄົວຂອງນາງແທ່ງໃນງານເທດສະການວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ-ລາວ. ພາບ: ຫງວຽນຫືວ

ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ລູກຂອງທ່ານ... ຊື່ທີ່ສະແດງເຖິງຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມຈົງຮັກພັກດີ.

ໃນຄ່ຳຄືນທ້າຍອາທິດໜຶ່ງ, ຕາມປົກກະຕິ, ນາງ Sylichantho Jolinar, ນັກສຶກສາລາວ ປີສຸດທ້າຍສາຂາສະຖາປັດຕະຍະກຳ ທີ່ມະຫາວິທະຍາໄລເຕັກໂນ ໂລຢີດານັງ , ໄດ້ກັບຄືນໄປບ້ານພໍ່ແມ່ລ້ຽງຂອງນາງ ທີ່ຖະໜົນ Le Trong Tan (Ward An Khe). ກ່ອນທີ່ຈະຕ້ອນຮັບ Jolinar, ນາງ Tran Thi Lan Thanh ໄດ້ກະກຽມອາຫານທີ່ນາງມັກ.

ນາງ ແທ່ງ ກ່າວວ່າ ໂຈລີນາ ເປັນລູກບຸນທຳຄົນສຸດທ້າຍທີ່ຍັງເຫຼືອໃນປີນີ້. ກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ເດັກນ້ອຍອີກຫ້າຄົນຄື: ຂັນຕີ ດີວິໄຊ, ສີທອງ ແລມນີວົງ, ຄາຍແກ້ວ ໄຊສົມພູ, ສີສະຫວ່າງສຸກ ດວງ, ແລະ ແກ້ວອຸນຄຳ ຕິທອງ - ໄດ້ຮຽນຈົບແລ້ວ ແລະ ກັບຄືນໄປລາວເພື່ອເຮັດວຽກ. ເຖິງວ່າຈະຢູ່ໄກ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງໂທຫາ ແລະ ສົ່ງຂໍ້ຄວາມຫາບ້ານຢູ່ເລື້ອຍໆ.

ກ່ຽວກັບສະພາບການທີ່ນຳໄປສູ່ການລ້ຽງດູເດັກນ້ອຍລາວເຫຼົ່ານີ້, ນາງແທ່ງໄດ້ເລົ່າວ່າພໍ່ຂອງນາງເປັນທະຫານທີ່ເຄີຍຕໍ່ສູ້ໃນສະໜາມຮົບພາກໃຕ້ ແລະ ພາກກາງຂອງລາວ. ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບບາດເຈັບ, ລາວໄດ້ຖືກລ້ຽງດູ ແລະ ດູແລໂດຍແມ່ຄົນລາວຢູ່ແຂວງສະຫວັນນະເຂດ. ເມື່ອກັບຄືນໄປຫວຽດນາມ, ລາວຫວັງສະເໝີວ່າຈະໄດ້ພົບແມ່ລ້ຽງຂອງລາວເພື່ອຕອບແທນຄວາມເມດຕາຂອງນາງ, ແຕ່ຍ້ອນຂາດການຕິດຕໍ່ຫຼາຍປີ, ຄວາມປາດຖະໜາຂອງລາວຍັງບໍ່ເປັນຈິງ.

ໂດຍໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈຈາກເລື່ອງລາວຂອງພໍ່ຂອງນາງ, ເມື່ອເມືອງດານັງເປີດຕົວໂຄງການ "ໂຮມສະເຕ" ສຳລັບນັກສຶກສາລາວທີ່ຮຽນຢູ່ດານັງ, ນາງແທ່ງໄດ້ປຶກສາຫາລືກັບຜົວຂອງນາງກ່ຽວກັບແນວຄວາມຄິດທີ່ຈະລ້ຽງດູເດັກ ແລະ ເບິ່ງແຍງນາງ. "ຂ້ອຍເຮັດສິ່ງນີ້ເພື່ອສະແດງຄວາມກະຕັນຍູຕໍ່ແມ່ຕູ້ໃນລາວທີ່ໄດ້ໃຫ້ທີ່ພັກອາໄສແກ່ພໍ່ຂອງຂ້ອຍໃນຊ່ວງສົງຄາມທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ, ແລະ ຍັງເພື່ອປະກອບສ່ວນເລັກນ້ອຍໃຫ້ກັບເມືອງ ແລະ ສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ນັກສຶກສາລາວທີ່ດ້ອຍໂອກາດ," ນາງແທ່ງກ່າວ.

ທ່ານນາງ ເຈິ່ນ ທິລານແທ່ງ (ຊ້າຍ) ສະແດງຄວາມຍິນດີກັບລູກສາວຂອງນາງ ຄາຍແກ້ວ ໄຊສົມພູ (ກາງ) ໃນວັນຮຽນຈົບມະຫາວິທະຍາໄລ. ຮູບພາບ: ຫງວຽນ ຫືວ

ມັນແມ່ນປີ 2022 ເມື່ອນາງແທ່ງໄດ້ລ້ຽງລູກສາມຄົນຄື: ຂັນຕີ ດີວິໄຊ, ສີທອງ ແລມນີວົງ, ແລະ ສີລິຈັນໂທ ໂຈລີນາ. ນາງໄດ້ຕັ້ງຊື່ພາສາຫວຽດນາມໃຫ້ພວກເຂົາວ່າ ຕິ່ງ, ຫວີ, ແລະ ຫງີ, ເພື່ອລະນຶກເຖິງມິດຕະພາບລະຫວ່າງຫວຽດນາມ ແລະ ລາວ.

ໜຶ່ງປີຕໍ່ມາ, ນາງແທ່ງ ໄດ້ລ້ຽງລູກສາວອີກສາມຄົນຄື: ໄຊສົມພູ ຄາຍແກ້ວ, ສີສະຫວ່າງສຸກ ດວງ, ແລະ ແກ້ວອຸນຄຳ ຕິທອງ; ນາງໄດ້ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ພວກເຂົາເປັນພາສາຫວຽດນາມວ່າ: ຫງອກລານ, ດາລານ, ແລະ ຕວຽດລານ. ນາງຈື່ຊື່ ແລະ ວັນເດືອນປີເກີດຂອງພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນ.

ໃນທຸກໆວັນພັກ, ວັນປີໃໝ່, ວັນຄົບຮອບ, ຫຼື ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ມີບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ແຊບໆກິນ, ລາວຈະບອກລູກໆຂອງລາວໃຫ້ກັບບ້ານແລະແບ່ງອາຫານກັບຄອບຄົວ. ຄັ້ງໜຶ່ງ, ເມື່ອມີວັນຄົບຮອບຂອງຄອບຄົວ ແລະ ເດັກນ້ອຍບໍ່ສາມາດກັບບ້ານທັນເວລາ, ລາວແລະຜົວຂອງລາວໄດ້ເອົາອາຫານມາທີ່ຫໍພັກໃຫ້ພວກເຂົາກິນ. ຕະຫຼອດການເດີນທາງລ້ຽງເດັກເຫຼົ່ານີ້ຂອງລາວ, ລາວໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກຄອບຄົວ, ເພື່ອນບ້ານ, ແລະ ລັດຖະບານທ້ອງຖິ່ນ.

ນາງ ແທ່ງ ໄດ້ເລົ່າວ່າ ຕາມນະໂຍບາຍ, ແຕ່ລະຄົວເຮືອນຄວນຈະລ້ຽງດູເດັກນ້ອຍພຽງແຕ່ປະມານ 15-21 ມື້ເທົ່ານັ້ນ, ຫຼັງຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈະຖືກສົ່ງຄືນ. ແຕ່ໃນມື້ທີ່ພວກເຂົາຄວນຈະ "ສົ່ງເດັກຄືນ", ນາງ ແລະ ສາມີຂອງນາງໄດ້ຕັດສິນໃຈລ້ຽງພວກເຂົາໄວ້. ການດຳລົງຊີວິດພາຍໃຕ້ຫຼັງຄາດຽວກັນ, ກິດຈະວັດປະຈຳວັນຄ່ອຍໆກາຍເປັນເລື່ອງທຳມະດາ. ພວກເຂົາໄປຕະຫຼາດນຳກັນ, ແຕ່ງກິນນຳກັນ, ແລະ ຮັບປະທານອາຫານນຳກັນຄືກັບຄອບຄົວ. ສາມີຂອງນາງ ແທ່ງ ເປັນທະຫານທີ່ອອກກິນເບ້ຍບຳນານແລ້ວ ແລະ ຮັກເດັກນ້ອຍຫຼາຍ.

ໃນທ້າຍປີ 2024, ລູກສາວສອງຄົນຍັງບໍ່ທັນຮຽນຈົບ, ແລະການພັກຢູ່ຫໍພັກຂອງພວກເຂົາກໍ່ໝົດອາຍຸ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ພວກເຂົາວາງແຜນທີ່ຈະເຊົ່າທີ່ພັກຢູ່ບ່ອນອື່ນ, ແຕ່ເມື່ອໄດ້ຍິນແນວນັ້ນ, ຄູ່ຜົວເມຍຈຶ່ງຕັດສິນໃຈຕ້ອນຮັບພວກເຂົາກັບບ້ານ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນຕອນທຳອິດລູກສາວມີຄວາມລັງເລໃຈເລັກນ້ອຍ, ຢ້ານວ່າພວກເຂົາຈະເປັນພາລະ. ຫຼັງຈາກທີ່ຄູ່ຜົວເມຍໄດ້ອະທິບາຍຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບຈຸດຢືນຂອງພວກເຂົາ, ລູກສາວຈຶ່ງຕົກລົງທີ່ຈະຢູ່ຕໍ່. "ຂ້ອຍບອກພວກເຂົາວ່າບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະຢູ່ຫວຽດນາມເປັນເວລາຫົກເດືອນ, ໜຶ່ງປີ, ຫຼືດົນປານໃດ, ບ້ານຫຼັງນີ້ຈະຕ້ອນຮັບພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມອົບອຸ່ນສະເໝີ," ນາງແທ່ງແບ່ງປັນ.

ລູກສາວຊາວລາວຂອງທ່ານນາງແທ່ງ ຮຽນເຮັດເຂົ້າໜົມປັງຫວຽດນາມ (banh xeo). ພາບ: ຫງວຽນຫືວ

ຕະຫຼອດເວລານັ້ນ, ນາງ ແທ່ງ ແລະ ສາມີຂອງນາງໄດ້ຜັດປ່ຽນກັນເບິ່ງແຍງລູກໆຂອງເຂົາເຈົ້າໃນການກິນອາຫານ ແລະ ການນອນຈົນຮອດມື້ຮຽນຈົບ. ພວກເຂົາຍັງໄດ້ໄປກັບລູກໆຂອງເຂົາເຈົ້າເພື່ອຮັບປະກາສະນີຍະບັດ, ແລະ ແບ່ງປັນຄວາມສຸກຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ລູກທີ່ລາວລ້ຽງມານັ້ນມີນິໄສດີຫຼາຍ, ແລະ ເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ເຂົາເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກິດຈະກຳທ້ອງຖິ່ນຢ່າງຫ້າວຫັນ, ຕັ້ງແຕ່ສິລະປະ ແລະ ວັດທະນະທຳ ຈົນເຖິງກິດຈະກຳແລກປ່ຽນວັດທະນະທຳ. ຫຼັງຈາກຮຽນຈົບ, ເຂົາເຈົ້າໄດ້ກັບຄືນໄປລາວເພື່ອເຮັດວຽກ, ບາງຄົນຍັງເຮັດວຽກໃຫ້ທຸລະກິດຫວຽດນາມອີກດ້ວຍ. ຍ້ອນເຂົາເຈົ້າເປັນຄົນຫວຽດນາມທີ່ດີ, ເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງມີວຽກເຮັດງານທຳທີ່ໝັ້ນຄົງ ແລະ ມີລາຍໄດ້ທີ່ດີ. "ເຖິງແມ່ນວ່າຈະກັບຄືນໄປຫວຽດນາມແລ້ວ, ເຂົາເຈົ້າຍັງໂທຫາ ແລະ ສົ່ງຂໍ້ຄວາມຫາບ້ານເລື້ອຍໆ," ນາງ ແທ່ງ ເວົ້າ.

ລະດູຮ້ອນນີ້, ນາງ ແທ່ງ ມີແຜນທີ່ຈະໄປຢ້ຽມຢາມລູກໆຂອງນາງຢູ່ລາວ. ເມື່ອໄດ້ຍິນຂ່າວນີ້, ລູກໆຂອງນາງຕ່າງກໍລໍຖ້າການມາຮອດຂອງນາງຢ່າງກະຕືລືລົ້ນ...

ຢ່າລືມຄວາມກະຕັນຍູທີ່ພວກເຮົາເປັນໜີ້ບຸນຄຸນ ຕໍ່ນະຄອນດານັງ.

ເລື່ອງລາວຂອງນາງ Thanh ເປັນພຽງພາບລວມສັ້ນໆກ່ຽວກັບການເດີນທາງຂອງລັດຖະບານ ແລະ ປະຊາຊົນນະຄອນດານັງ ທີ່ຍື່ນ "ແຂນເປີດກວ້າງ" ຂອງເຂົາເຈົ້າໃຫ້ແກ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ ແລະ ນັກສຶກສາລາວ. ຈາກໂຄງການ "ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງປະຊາຊົນ", ການແບ່ງປັນນີ້ໄດ້ສືບຕໍ່, ແຜ່ຂະຫຍາຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ກາຍເປັນແຫຼ່ງເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ.

ພວກເຂົາຄືກັບ "ແມ່ຄົນທີສອງ", ສະໜັບສະໜູນ ແລະ ເບິ່ງແຍງນັກຮຽນລາວຫຼາຍພັນຄົນທີ່ມາຮຽນຢູ່ເມືອງດານັງ. ຕົວຢ່າງທີ່ໂດດເດັ່ນລວມມີ ນາງ ເຈິ່ນ ທິງວຽນ, ນາງ ຟານ ທິທຽບ, ນາງ ວູ ທິຊວນເຮືອງ (ເມືອງຮວ່າແຄ້ງ), ແລະ ນາງ ແທງ ທິກິມອຽນ (ເມືອງແທງເຄດົ່ງ)... ເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ພວກເຂົາໄດ້ຕ້ອນຮັບນັກຮຽນເຫຼົ່ານີ້ເຂົ້າສູ່ເຮືອນຂອງພວກເຂົາ, ສອນພາສາຫວຽດນາມໃຫ້ພວກເຂົາ, ແລະ ແບ່ງປັນອາຫານຄອບຄົວກັບພວກເຂົາ. ຫຼາຍຄົນເວົ້າວ່າໃນເມືອງດານັງ, ນັກຮຽນລາວບໍ່ໄດ້ເປັນແຂກມາດົນແລ້ວ ແລະ ໄດ້ກາຍເປັນຄອບຄົວໃນເຮືອນທີ່ຕ້ອນຮັບເຫຼົ່ານີ້.

ຫ້ອງຮຽນພາສາຫວຽດນາມສຳລັບພະນັກງານລາວ ທີ່ສູນພາສາຫວຽດນາມແຂວງສະຫວັນນະເຂດ. ຮູບພາບ: ALĂNG NGƯỚC

ມື້ວານນີ້, ເມື່ອມາຮອດແຂວງສະຫວັນນະເຂດ, ພວກເຮົາໄດ້ພົບກັບທ່ານ ວຽງສົມສະຫວາດ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ຈາກພະແນກການຕ່າງປະເທດແຂວງ. ລາວໄດ້ບອກວ່າລາວໄດ້ຮຽນຢູ່ເມືອງດານັງຫຼາຍປີກ່ອນ ແລະ ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກລັດຖະບານທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ປະຊາຊົນ. ທ່ານ ວຽງສົມສະຫວາດ ເວົ້າພາສາຫວຽດນາມໄດ້ຄ່ອງແຄ້ວ, ດັ່ງນັ້ນຕະຫຼອດການເດີນທາງຂອງພວກເຮົາໃນລາວ ແລະ ໃນລະຫວ່າງການພົບປະກັບຜູ້ນຳທ້ອງຖິ່ນ, ລາວໄດ້ກາຍເປັນ "ນາຍພາສາ" ທີ່ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍສຳລັບທຸກຄົນໃນກຸ່ມ.

ທ່ານ ວຽງສົມກຽດ ກ່າວວ່າ ຄວາມປະທັບໃຈຂອງລາວຕໍ່ນະຄອນດານັງບໍ່ພຽງແຕ່ກ່ຽວກັບຄວາມງາມຂອງເມືອງທີ່ມີຊີວິດຊີວາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງກ່ຽວກັບເລື່ອງລາວຂອງຄວາມເມດຕາ ແລະ ຄວາມເມດຕາຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ນະໂຍບາຍດ້ານມະນຸດສະທຳຫຼາຍຢ່າງຈາກລັດຖະບານນະຄອນໄດ້ສ້າງແຮງຈູງໃຈຫຼາຍຂຶ້ນໃຫ້ນັກສຶກສາລາວຫຼາຍຄົນຮຽນດ້ວຍຄວາມສະຫງົບສຸກ ແລະ ກັບຄືນໄປຮັບໃຊ້ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າ.

“ຫຼັງຈາກຮຽນຈົບ, ຂ້ອຍໄດ້ກັບຄືນໄປເມືອງດານັງຫຼາຍຄັ້ງ. ມັນເປັນເມືອງທີ່ສວຍງາມ ແລະ ມີຊີວິດຊີວາ ທີ່ຍິນດີຕ້ອນຮັບພວກເຮົາສະເໝີ - ນັກສຶກສາລາວທີ່ໄດ້ຮຽນ ແລະ ອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້. ນັກສຶກສາລາວຫຼາຍລຸ້ນຄົນຈະຮູ້ສຶກຂອບໃຈດານັງສະເໝີ ແລະ ຈະບໍ່ລືມຄວາມເມດຕາອັນລ້ຳຄ່ານັ້ນ,” ວຽງສົມກຽດ ກ່າວໃນຄວາມເປີດເຜີຍ.

ຕະຫຼອດເສັ້ນທາງຍາວຂອງພາກໃຕ້ ແລະ ພາກກາງຂອງລາວ, ເລື່ອງລາວຂອງຄູສອນຈາກເມືອງດານັງທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃຫ້ສອນພາສາຫວຽດນາມຄືກັບນ້ຳພຸທີ່ແຈ່ມໃສ. ຊາວລາວເລົ່າຄືນວ່າມີຄູສອນຫຼາຍຄົນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນສະພາບອາກາດແນວໃດກໍຕາມ, ໄດ້ມາຕາມເວລາ, ຊີ້ນຳນັກຮຽນຢ່າງອົດທົນໃນແຕ່ລະຄັ້ງທີ່ຂຽນປາກກາ ແລະ ແກ້ໄຂການອອກສຽງ. ເລື່ອງລາວເຫຼົ່ານີ້ຖືກລະນຶກເຖິງວ່າເປັນຄວາມຊົງຈຳທີ່ສວຍງາມ, ງ່າຍດາຍ, ແຕ່ໜ້າຈົດຈຳສຳລັບໝູ່ເພື່ອນທີ່ຢູ່ຝັ່ງກົງກັນຂ້າມ.

ທີ່ນະຄອນດ່າໜັງ, ຫຼາຍຄອບຄົວໄດ້ຕ້ອນຮັບນັກສຶກສາລາວ, ສ້າງສາຍພົວພັນທີ່ແໜ້ນແຟ້ນແບບດັ້ງເດີມ. ຮູບພາບ: ຫງວຽນຫືວ

ພວກເຮົາໄດ້ໄປຢ້ຽມຢາມສູນພາສາຫວຽດນາມທີ່ແຂວງສະຫວັນນະເຂດ. ປະມານທ່ຽງ, ຫ້ອງຮຽນຂອງຄູສອນ ດວານທິ ບ່າວອານ ຍັງຄົງມີສຽງອ່ານຂອງລາວຢູ່. ຫຼັງຈາກຮຽນຈົບຈາກມະຫາວິທະຍາໄລສຶກສາສາດດານັງໃນຕົ້ນປີ 2026, ບ່າວອານ ໄດ້ລົງທະບຽນເຂົ້າຮ່ວມໂຄງການສົ່ງຄູສອນພາສາຫວຽດນາມໃຫ້ແກ່ພະນັກງານ ແລະ ນັກຮຽນລາວ. ບ່າວອານ ໄດ້ຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບໂຄງການນີ້ຈາກຄູສອນຢູ່ໂຮງຮຽນ, ຈາກນັ້ນກໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ຢ່າງຕັ້ງໜ້າ ແລະ ປັບຕົວເຂົ້າກັບຊີວິດໃນລາວຢ່າງວ່ອງໄວ.

“ໃນຕອນກາງເວັນ, ຂ້ອຍສອນຫ້ອງຮຽນໃຫ້ເຈົ້າໜ້າທີ່, ແລະໃນຕອນແລງ, ຂ້ອຍສືບຕໍ່ສອນນັກຮຽນ. ຫ້ອງຮຽນມີຊີວິດຊີວາຢູ່ສະເໝີ, ແລະນັກຮຽນມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນໃນແຕ່ລະບົດຮຽນ. ເຖິງແມ່ນວ່າຂ້ອຍຈະຢູ່ທີ່ນີ້ບໍ່ດົນ, ແຕ່ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າວຽກນີ້ເໝາະສົມກັບຂ້ອຍດີ ແລະມີຄວາມໝາຍຫຼາຍ. ດ້ວຍພະລັງໜຸ່ມຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຫວັງວ່າຈະປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການເພີ່ມພູນສາຍພົວພັນມິດຕະພາບ ແລະກາຍເປັນຂົວຕໍ່ລະຫວ່າງຫວຽດນາມ ແລະລາວໂດຍທົ່ວໄປ, ແລະໂດຍສະເພາະແມ່ນນະຄອນດ່າໜັງ ແລະແຂວງສະຫວັນນະເຂດ,” ຄູສອນ ດວານທິບ່າວອານ ແບ່ງປັນ.

ຈາກຫລັງຄາເຮືອນຂອງນະຄອນດານັງ ຈົນເຖິງຫ້ອງຮຽນໃນດິນແດນໃກ້ຄຽງ, ໂອບກອດທີ່ກວ້າງຂວາງຢ່າງງຽບໆ, ຕາມຮອຍຕີນຂອງປະຊາຊົນ, ຜ່ານທຸກໆບ້ານຕາມສາຍພູເຈື່ອງເຊີນ...

--------------------
ພາກສຸດທ້າຍ: ການສ້າງມິດຕະພາບທີ່ເຂັ້ມແຂງ

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baodanang.vn/khuc-samaki-da-nang-nam-lao-ky-4-vong-tay-o-lai-3333791.html