ເສີມຂະຫຍາຍທັກສະພາສາຫວຽດນາມໃຫ້ແກ່ນັກຮຽນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍໃນອະນຸບານ.

(ດົ່ງນາຍ) - ໃນການເດີນທາງເຜີຍແຜ່ຄວາມຮູ້ໜັງສືໃນເຂດຊາຍແດນ, ພາສາຫວຽດນາມບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນພາສາສື່ສານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນ "ກະແຈ" ສຳລັບນັກຮຽນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍແຕ່ລະຄົນເພື່ອເປີດປະຕູສູ່ຄວາມຮູ້. ໃນຄ່ຳຄືນກ່ອນເປີດປີຮຽນໃໝ່, ຫຼາຍໂຮງຮຽນໃນແຂວງດົ່ງນາຍໄດ້ຈັດຫ້ອງຮຽນພາສາຫວຽດນາມທີ່ດີຂຶ້ນສຳລັບນັກຮຽນອະນຸບານ. ນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນການກະກຽມຄວາມຮູ້ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນວິທີການຫຼຸດຜ່ອນຊ່ອງຫວ່າງດ້ານການສຶກສາ, ຊ່ວຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍມີຄວາມໝັ້ນໃຈ ແລະ ກ້າສະແດງອອກໃນເສັ້ນທາງການຮຽນຮູ້ໃນອະນາຄົດຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ການກຳຈັດອຸປະສັກດ້ານພາສາ

ໃນພູມສັນຖານ ການສຶກສາ ຂອງເຂດຊາຍແດນ, ໜຶ່ງໃນອຸປະສັກທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດທີ່ນັກຮຽນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍປະເຊີນຢູ່ແມ່ນພາສາ. ເດັກນ້ອຍຫຼາຍຄົນຄຸ້ນເຄີຍກັບການເວົ້າພາສາແມ່ຂອງເຂົາເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ, ແລະເລີ່ມຮຽນພາສາຫວຽດນາມເມື່ອເຂົາເຈົ້າເລີ່ມເຂົ້າໂຮງຮຽນ. ຄວາມບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍນີ້ສາມາດນໍາໄປສູ່ຄວາມຂີ້ອາຍ ແລະ ຄວາມລັງເລທີ່ຈະສື່ສານໄດ້ງ່າຍ, ສົ່ງຜົນກະທົບໂດຍກົງຕໍ່ການຮຽນຮູ້ຂອງເຂົາເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ, ກ່ອນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງປີຮຽນໃໝ່, ຫຼາຍໂຮງຮຽນໃນແຂວງໄດ້ຈັດຫ້ອງຮຽນພາສາຫວຽດນາມທີ່ດີຂຶ້ນສໍາລັບນັກຮຽນອະນຸບານ, ໂດຍຖືວ່ານີ້ແມ່ນບາດກ້າວທໍາອິດທີ່ສຳຄັນໃນການເອົາຊະນະອຸປະສັກທາງດ້ານພາສາ.

ໃນປີນີ້, ທີ່ໂຮງຮຽນປະຖົມ ແລະ ມັດທະຍົມຕອນປາຍ ລອກຮວ່າ ໃນຕາແສງລອກແທ່ງ, ມີນັກຮຽນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ 64 ຄົນ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນຫ້ອງຮຽນເສີມ. ໃນສອງສາມມື້ທຳອິດຂອງຫ້ອງຮຽນ, ເຂົາເຈົ້າສ່ວນໃຫຍ່ມີຄວາມຂີ້ອາຍ, ແມ່ນແຕ່ຢ້ານທີ່ຈະລົມກັບເພື່ອນຮ່ວມຫ້ອງຮຽນ ແລະ ຄູອາຈານຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ທ່ານນາງ ຫງວຽນທິຫຽນ, ຄູສອນຢູ່ໂຮງຮຽນປະຖົມ ແລະ ມັດທະຍົມຕອນປາຍ ລອກຮວ່າ, ໄດ້ແບ່ງປັນວ່າ: “ນັກຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ກ່ອນເຂົ້າຮຽນຊັ້ນປະຖົມ 1 ຄຸ້ນເຄີຍກັບພາສາແມ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະ ບໍ່ເຄີຍໃຊ້ພາສາຫວຽດນາມມາກ່ອນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອເຂົາເຈົ້າມາໂຮງຮຽນ ແລະ ໄດ້ພົບກັບຄູອາຈານ ແລະ ໝູ່ເພື່ອນ, ເຂົາເຈົ້າມັກຈະຂີ້ອາຍ ແລະ ລັງເລໃຈທີ່ຈະສື່ສານ. ຍ້ອນຫ້ອງຮຽນເສີມພາສາຫວຽດນາມ, ເຂົາເຈົ້າໄດ້ປ່ຽນແປງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະທັກທາຍ, ສົນທະນາ ແລະ ມີຄວາມໝັ້ນໃຈຫຼາຍຂຶ້ນທຸກໆມື້. ຂ່າວດີແມ່ນເຂົາເຈົ້າບໍ່ຢ້ານທີ່ຈະໄປໂຮງຮຽນອີກຕໍ່ໄປ ແລະ ເລີ່ມຮູ້ສຶກຕື່ນເຕັ້ນ ແລະ ກະຕືລືລົ້ນໃນການຮຽນ.”

ຄູສອນ ຫງວຽນທິຮຽນ ຈາກໂຮງຮຽນປະຖົມ ແລະ ມັດທະຍົມຕອນປາຍ ລອກຮວ່າ, ຕາແສງລອກແທ່ງ, ສອນນັກຮຽນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍເລົ່ານິທານ. ຮູບພາບ: ແທ່ງທາວ

ຫຼັງຈາກພຽງແຕ່ໜຶ່ງຫຼືສອງອາທິດ, ການປ່ຽນແປງກໍ່ຄ່ອຍໆເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ: ສາຍຕາທີ່ອາຍໆໄດ້ຖືກທົດແທນດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ, ການງຶກຫົວໄດ້ປ່ຽນແທນດ້ວຍການທັກທາຍ ແລະ ການສົນທະນາ. ຄວາມໝັ້ນໃຈທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສັນຍານໃນທາງບວກຂອງການຮຽນຮູ້ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຫຼັກຖານທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງປະສິດທິພາບຂອງວິທີການສຶກສາທີ່ປະຕິບັດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

ທ່ານນາງ ຮວ່າງທິແອງຮົ່ງ, ຮອງຜູ້ອຳນວຍການໂຮງຮຽນປະຖົມ ແລະ ມັດທະຍົມຕອນປາຍ ລົກຮວາ, ຢືນຢັນວ່າ: “ນັກຮຽນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍມັກຈະຂີ້ອາຍ ແລະ ມີທັກສະການສື່ສານທີ່ຈຳກັດ. ເມື່ອເຂົ້າຮຽນຊັ້ນປະຖົມ 1, ເຂົາເຈົ້າຈະຮູ້ສຶກສັບສົນ ແລະ ຊັກຊ້າກວ່າໝູ່ເພື່ອນໃນເຂດທີ່ມີສິດທິພິເສດຫຼາຍກວ່າ. ດັ່ງນັ້ນ, ການຈັດຫ້ອງຮຽນພາສາຫວຽດນາມທີ່ດີຂຶ້ນກ່ອນເປີດປີຮຽນແມ່ນມີຄວາມຈຳເປັນທີ່ສຸດ. ໃນເວລາພຽງ 1-2 ອາທິດ, ເດັກນ້ອຍຈະຄຸ້ນເຄີຍກັບສະພາບແວດລ້ອມຂອງໂຮງຮຽນປະຖົມ, ພົບກັບຄູອາຈານ, ແລະ ຝຶກທັກທາຍ ແລະ ສື່ສານ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ຊ່ວຍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າມີຄວາມໝັ້ນໃຈຫຼາຍຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ມື້ທຳອິດຂອງການຮຽນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສ້າງພື້ນຖານໃຫ້ແກ່ການຮຽນຮູ້ທີ່ດີກວ່າຕະຫຼອດການຮຽນໃນອະນາຄົດ.”

ຢູ່ໂຮງຮຽນປະຖົມ ແລະ ມັດທະຍົມຕອນປາຍ ລອກຮວ່າ ໃນຕາແສງລອກແທ່ງ, ຄຽງຄູ່ກັບການສອນ, ຄູອາຈານກໍ່ພວມປະຕິບັດຢ່າງຕັ້ງໜ້າເພື່ອຊຸກຍູ້ໃຫ້ນັກຮຽນເຂົ້າຮຽນ. (ພາບ: ແທ່ງທາວ)

ນອກເໜືອໄປຈາກການສອນການຮູ້ໜັງສືແລ້ວ, ການເສີມສ້າງທັກສະພາສາຫວຽດນາມຍັງປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການຮັກສາການລົງທະບຽນຂອງນັກຮຽນ. ເດັກນ້ອຍຫຼາຍຄົນທີ່ມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະອອກຈາກໂຮງຮຽນເພື່ອຕິດຕາມພໍ່ແມ່ໄປເຮັດວຽກຢູ່ໃນທົ່ງນາໄດ້ກາຍເປັນຄົນທີ່ຕິດພັນກັບໂຮງຮຽນຫຼາຍຂຶ້ນຍ້ອນຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງຄູອາຈານ. ແນ່ນອນວ່າການກຳຈັດອຸປະສັກດ້ານພາສາບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຫ້ອງຮຽນດຽວເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນວິທີແກ້ໄຂທີ່ມີຍຸດທະສາດເພື່ອຮັກສານັກຮຽນ ແລະ ສ້າງພື້ນຖານທີ່ແຂງແກ່ນສຳລັບປີຮຽນໃນອະນາຄົດ.

ມັນທັງໝົດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍບົດຮຽນຊີວິດ.

ຖ້າພາສາຫວຽດນາມເປັນກະແຈທີ່ເປີດປະຕູສູ່ຄວາມຮູ້, ຫ້ອງຮຽນເສີມເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນບາດກ້າວທຳອິດສຳລັບນັກຮຽນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍທີ່ຈະຈັບກະແຈນັ້ນໄວ້ຢ່າງແໜ້ນໜາ.

ທີ່ໂຮງຮຽນປະຖົມ ແລະ ມັດທະຍົມຕອນປາຍ ລອກຟູ (ຕາແສງລອກກວາງ), ນັກຮຽນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ 44 ຄົນໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສາມຈຸດເພື່ອເຂົ້າຮ່ວມຫ້ອງຮຽນພາສາຫວຽດນາມແບບເຂັ້ມຂຸ້ນກ່ອນເປີດປີຮຽນໃໝ່. ຢູ່ທີ່ນີ້, ບົດຮຽນບໍ່ພຽງແຕ່ໝູນວຽນຢູ່ກັບຄຳສັບທີ່ຂຽນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເຊື່ອມຕໍ່ກັບສິ່ງຂອງປະຈຳວັນເຊັ່ນ: ການທັກທາຍ, ການແນະນຳຕົນເອງ, ການຮູ້ຈັກກັບກະດານດຳ ແລະ ດິນສໍຂາວ, ແລະ ແນວຄວາມຄິດພື້ນຖານ.

ຄູສອນເຈືອງມີແຮ້ງ, ຜູ້ທີ່ສອນທັກສະພາສາຫວຽດນາມທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໂດຍກົງໃຫ້ແກ່ນັກຮຽນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ, ໄດ້ແບ່ງປັນວ່າ: “ພວກເຮົາເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສິ່ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າເປັນເລື່ອງເລັກໆນ້ອຍໆເຊັ່ນ: ການທັກທາຍ, ທ່າທາງທີ່ເໝາະສົມ, ການຮັບຮູ້ຄວາມສູງ ແລະ ຄວາມຍາວ. ຈາກນັ້ນ, ເດັກນ້ອຍຝຶກແນະນຳຕົນເອງ, ຄອບຄົວ ແລະ ບ້ານຂອງເຂົາເຈົ້າ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຄູສອນແນະນຳພວກເຂົາກ່ຽວກັບກະດານດຳ, ດິນສໍຂາວ, ແລະ ຕົວອັກສອນທຳອິດ. ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ, ພວກເຂົາໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມທັກສະການສື່ສານພື້ນຖານ ເພື່ອວ່າເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າຮຽນຊັ້ນປະຖົມ 1, ພວກເຂົາສາມາດເວົ້າໄດ້ຢ່າງໝັ້ນໃຈ ແລະ ຕິດຕາມຫຼັກສູດ.”

ທີ່ໂຮງຮຽນປະຖົມ ແລະ ມັດທະຍົມຕອນປາຍ ສາຂາ ບູ່ລິງ (ຕາແສງຫຼອກກວາງ), ຄູ ເຈືອງມີແຮ້ງ ກຳລັງສອນນັກຮຽນໃຊ້ກະດານດຳ ແລະ ດິນສໍດຳນ້ອຍ. ຮູບພາບ: ແທງທາວ

ນອກເໜືອໄປຈາກການຝຶກຂຽນດ້ວຍມືແລ້ວ, ຫ້ອງຮຽນເສີມພາສາຫວຽດນາມເຫຼົ່ານີ້ຍັງສ້າງສະພາບແວດລ້ອມການຮຽນຮູ້ຜ່ານການຫຼິ້ນ. ຄູອາຈານນຳໃຊ້ຮູບພາບ, ເລື່ອງລາວ, ເກມພື້ນເມືອງ, ແລະເພງເດັກນ້ອຍເພື່ອປ່ຽນບົດຮຽນໃຫ້ກາຍເປັນປະສົບການທີ່ໜ້າສົນໃຈ ແລະ ມ່ວນຊື່ນ. ແຕ່ລະເພງ ແລະ ເກມກຸ່ມບໍ່ພຽງແຕ່ນຳມາເຊິ່ງຄວາມສຸກເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຊ່ວຍໃຫ້ນັກຮຽນຈື່ຈຳພາສາຫວຽດນາມໄດ້ຢ່າງເປັນທຳມະຊາດ ແລະ ໃກ້ຊິດ.

ທ່ານນາງ ມາຍທິເຟືອງ, ຮອງຜູ້ອຳນວຍການໂຮງຮຽນປະຖົມ ແລະ ມັດທະຍົມຕອນປາຍ ລົກຟູ, ກ່າວວ່າ: “ໂຮງຮຽນໄດ້ພັດທະນາໂຄງການກ່ອນໄວຮຽນທີ່ໃກ້ຊິດກັບຊີວິດປະຈຳວັນຂອງເດັກນ້ອຍຢ່າງຕັ້ງໜ້າ, ໂດຍລວມເອົາອຸປະກອນประกอบฉาก, ເກມ ແລະ ເພງຫຼາຍຢ່າງ ເພື່ອໃຫ້ການຮຽນຮູ້ກາຍເປັນທຳມະຊາດ, ຄືກັບການຮຽນຮູ້ຜ່ານການຫຼິ້ນ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ໂຮງຮຽນໄດ້ມອບໝາຍຄູທີ່ມີຄຸນວຸດທິທາງວິຊາຊີບ, ມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳທ້ອງຖິ່ນ, ແລະ ອຸທິດຕົນຕໍ່ອາຊີບຂອງເຂົາເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ, ການສອນພາສາຫວຽດນາມບໍ່ພຽງແຕ່ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຊ່ວຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍຮູ້ສຶກຄຸ້ນເຄີຍ, ສະບາຍໃຈ ແລະ ກະຕືລືລົ້ນຫຼາຍຂຶ້ນກ່ຽວກັບການໄປໂຮງຮຽນ.”

ທີ່ໂຮງຮຽນປະຖົມ ແລະ ມັດທະຍົມຕອນປາຍ ລົກຟູ (ຕາແສງລົກກວາງ), ນອກຈາກການຝຶກຂຽນດ້ວຍມືແລ້ວ, ຫ້ອງຮຽນເສີມພາສາຫວຽດນາມຍັງສ້າງສະພາບແວດລ້ອມການຮຽນຮູ້ຜ່ານການຫຼິ້ນ, ສົ່ງເສີມຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ຄວາມຮັກຕໍ່ໂຮງຮຽນໃນບັນດານັກຮຽນ. ຮູບພາບ: ແທງຖາວ

ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ, ຫ້ອງຮຽນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ສອນຄວາມຮູ້ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງກະຕຸ້ນຄວາມຮັກໃນການຮຽນຮູ້ອີກດ້ວຍ. ນັກຮຽນທີ່ເຄີຍລັງເລໃຈ ແລະ ບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບພາສາຫວຽດນາມໃນປັດຈຸບັນໄດ້ຍົກມືຂຶ້ນຢ່າງຕັ້ງໜ້າເພື່ອເວົ້າ, ທັກທາຍຄູອາຈານຢ່າງໝັ້ນໃຈ, ແລະ ສົນທະນາກັບໝູ່ເພື່ອນ. ການປ່ຽນແປງນີ້, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະນ້ອຍ, ແຕ່ກໍ່ເປັນພື້ນຖານທີ່ໜັກແໜ້ນເພື່ອຮັບປະກັນວ່ານັກຮຽນເຫຼົ່ານີ້ຈະບໍ່ຖືກປະຖິ້ມໄວ້ຕັ້ງແຕ່ປີທຳອິດຂອງການຮຽນ.

ພ້ອມກັນນີ້, ຄູອາຈານຍັງໄດ້ຊຸກຍູ້ໃຫ້ນັກຮຽນເຂົ້າຮຽນຢ່າງຫ້າວຫັນ. ຄູອາຈານຫຼາຍຄົນໄດ້ເດີນທາງໄປເປັນໄລຍະທາງໄກໄປຫາເຮືອນແຕ່ລະຫຼັງເພື່ອຊັກຊວນໃຫ້ພໍ່ແມ່ສົ່ງລູກຂອງເຂົາເຈົ້າໄປໂຮງຮຽນເປັນປະຈຳ. ຄວາມພະຍາຍາມນີ້ໄດ້ຊ່ວຍຮັກສາການລົງທະບຽນຂອງນັກຮຽນ, ຮັບປະກັນວ່າແກ່ນພັນແຫ່ງຄວາມຮູ້ຈະບໍ່ຖືກພາດໄປຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ.

ໂຄງການເສີມຂະຫຍາຍທັກສະພາສາຫວຽດນາມແມ່ນຍຸດທະສາດຫຼັກ, ຊ່ວຍໃຫ້ນັກຮຽນພັດທະນາທັກສະທັງສີ່ຢ່າງຄື: ການຟັງ, ການເວົ້າ, ການອ່ານ ແລະ ການຂຽນ ແລະ ຄຸ້ນເຄີຍກັບສະພາບແວດລ້ອມການຮຽນຮູ້ແຕ່ຫົວທີ. ຮູບພາບ: ແທງຖ່າວ

ຫ້ອງຮຽນເສີມສ້າງພາສາຫວຽດນາມໃນເຂດຫ່າງໄກສອກຫຼີກເຫຼົ່ານີ້, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະງ່າຍດາຍ, ແຕ່ມັນກໍສະແດງເຖິງການເດີນທາງທີ່ຍືນຍົງໃນການຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້. ຜ່ານການບຳລຸງລ້ຽງຂອງຄູສອນ, ພາສາຫວຽດນາມບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນພາສາສຳລັບການສື່ສານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຂົວທີ່ນຳພານັກຮຽນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍເຂົ້າສູ່ ໂລກ ແຫ່ງຄວາມຮູ້. ຈາກບົດຮຽນໃນຕອນຕົ້ນເຫຼົ່ານີ້, ຄວາມຫວັງໄດ້ຖືກຫວ່ານລົງ, ເພື່ອວ່າໃນອະນາຄົດ, ເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ຈະເຕີບໃຫຍ່ເຂັ້ມແຂງ, ສືບຕໍ່ການເດີນທາງທາງດ້ານສະຕິປັນຍາຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະ ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການເພີ່ມພູນ ແລະ ຄວາມງາມໃຫ້ແກ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ທ່ຽນ ທາວ

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baodongnai.com.vn/xa-hoi/202508/tang-cuong-tieng-viet-cho-hoc-sinh-dan-toc-thieu-so-tien-tieu-hoc-43a0149/